The Bee-line list archive ending on 3 Sep 2006
Topics covered in this issue include:
1. Nostalgie
<beemaster@beaware.be>
Mon, 25 Jul 2005 15:43:58 +0200
2. Kachels van liefde
<beemaster@beaware.be>
Sun, 31 Jul 2005 21:05:58 +0200
3. Manchild
<beemaster@beaware.be>
Sun, 07 Aug 2005 12:18:25 +0200
4. De aflaatambtenarij
<beemaster@beaware.be>
Fri, 12 Aug 2005 21:11:34 +0200
5. Every dog has its day
<beemaster@beaware.be>
Mon, 22 Aug 2005 11:19:15 +0200
6. Vakanties, alcohol en bh's
<beemaster@beaware.be>
Tue, 23 Aug 2005 20:48:22 +0200
7. Moet er nog zand zijn?
<beemaster@beaware.be>
Sun, 04 Dec 2005 14:18:25 +0100
8. En we gaan nog niet naar ... Luik
<beemaster@beaware.be>
Mon, 19 Dec 2005 07:50:08 +0100
9. Facteurs
<beemaster@beaware.be>
Fri, 23 Dec 2005 22:02:51 +0100
10. Force quit and restart
<beemaster@beaware.be>
Sun, 08 Jan 2006 16:07:17 +0100
11. Wie het kleine niet eert, is het ...
<beemaster@beaware.be>
Sat, 25 Feb 2006 11:53:17 +0100
12. Zinnig Eigenzinnig
<beemaster@beaware.be>
Sun, 26 Feb 2006 15:09:14 +0100
13. Je zult het maar geweten hebben
<beemaster@beaware.be>
Sat, 04 Mar 2006 17:47:05 +0100
14. Gewikt en gewogen
<beemaster@beaware.be>
Sun, 26 Mar 2006 15:19:16 +0100
15. Saudade
<beemaster@beaware.be>
Sun, 03 Sep 2006 17:19:54 +0200
Date: Mon, 25 Jul 2005 15:43:58 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Nostalgie
Bee-line essay, "Nostalgie", released on 25-07-2005 at 15:43
Gisteren werden op Sint-Anneke (Antwerp Beach) de honden gezegend,
hoorde ik zaterdagavond op het TV Journaal.
Het kwam over als een tip voor een leuke zondagse uitstap met de blaffende viervoeter.
Nu er geen kat meer naar de kerk gaat, hebben de pastoors tijd voor de honden.
Van katten gesproken ...
Vorige zaterdag gaf ik me over aan een dagje nostalgie met mijn boezemvriend, de Kwik.
Fietsen in en rond de kleine hoekjes en kantjes van mijn geboortedorp Machelen.
Moment suprËme: het steegje aan de achterkant van ons beider ouderlijk huis.
We piepten door de spleet naast de tuinpoort van de Kwik.
Weinig of niets leek veranderd.
Zelfs het hangslot op 't werkkot van zijn vader, den Bakker, bleek nog authentiek.
Niet te geloven.
Iets lager in het steegje hield een Italiaan-of-zo ons angstvallig in de gaten terwijl we foto's namen van de achterkant van onze jeugd.
Twee loerende grijze maffiosi met fototoestellen op een fiets.
Mama mia, boert de maffia vandaag zo slecht? hoorde ik hem denken.
Het werd alleen maar erger toen we een bezoekje brachten aan de huidige inwoners van Kwik's ouderlijk huis.
EÈn van de dochters van zijn zus bewoont het nu en zij liet ons gluren uit het dakvenster aan de achterkant.
Zo zag ik dat er bij mij thuis serieus werd ingegrepen.
Gazon, plastic tafel met stoelen en een barbecuestel hebben het vroegere hofke naar het hiernamaals verdrongen.
Waar zijn die mooie bloemen van mijn moeder? Het mens draait zich om in haar graf als ze 't moest weten.
Ik kijk naar mijn (slaap)kamer en ik verneem dat daar nu katten hun vertrek hebben.
Het huis schijnt overbevolkt te zijn met dure (Perzische) katten die een koninginneleventje leiden daar waar ik uitgerekend zweet, bloed en tranen liet in het moeizaam proces naar volwassenheid.
Katten in mijn kamer. Waarom niet in die van mijn zus? vraag ik me licht verontwaardigd af.
Zou de Jan 'van naast ons' nog leven?
Vergeet het. Congoleze klanken galmden door zijn huis. De Jan was wel een ex-gendarme, maar verder dan Vilvoorde is die nooit geraakt. Van Congo kan die nooit iets hebben meegebracht, bedenk ik logisch.
Urenlang hebben we gefietst, gestopt, gekeken, besproken, foto's genomen, al leek het een dorp dat morgen zou verdwijnen.
Niets is minder waar. Veel is intact gebleven, zelfs het badhuis staat er nog.
Wie, in welk dorp, kan zeggen dat er ruim 40 jaar terug een badhuis ter beschikking stond van diegenen die zich enkel in de keuken konden bedienen van de pompbak om zich te wassen?
Ik ben er ooit 1 keer geweest, samen met mijn vader, elk in een apart kamertje met douche.
Nooit geweten waarom wij ons daar ooit gingen wassen.
Was 't water bij ons thuis op die vrijdagavond? Was er een gat in de metalen bassin (die op 2 stoelen werd gezet om een badkuip met hoge poten voor te stellen)?
De gemeenteschool, de schoolbel, het stukje overdekte schoolplaats waar we met de knikkers speelden tot onze vingers kramp kregen, de klaslokalen quasi onaangetast maar leeg, al leek het gisteren, ruim 40 jaar terug.
Neen, in 't algemeen lijkt Machelen het Machelen van weleer, alleen de meeste inwoners lijken van een andere plaeet. Of toch minstens van een ander werelddeel.
Maar er zijn nog autochtonen.
Bijvoorbeeld de buurman van de Kwik. Ik heb diene mens altijd, maar dan ook altijd, in 't gat van zijn voordeur zien staan als ik daar passeerde. Na ruim 30 jaar passeer ik daar nog eens en geloof me of niet, hij stond er.
Hier en daar horen we: " Maar da's lang geleden! Wa komde doen?".
"Kijken naar wat was, is, en nooit meer zal zijn".
Zondagavond zouden we gaan eten met den bakker naast ons deur in Rotselaar.
"Waar gaan we nu morgen eten?" vroeg ik zaterdagavond.
"Ha, in den Nostalgic in Keerbergen".
"Mag 't nergens anders?"
"Ja, waar dan?".
Date: Sun, 31 Jul 2005 21:05:58 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Kachels van liefde
Bee-line essay, "Kachels van liefde", released on 31-07-2005 at 21:05
Eind vorige week stond er naar mijn gevoel een schitterende column van Bernard Dewulf in de krant 'De Morgen'. Ik citeer bijna letterlijk.
"Over hoe jonge mensen op wereldreis trekken (met de rugzak), bij wijze van spreken tijd kopen op krediet, uit zijn op unieke ervaringen, het gevoel van vrijheid trachten te beleven, na afloop verliefder naar hun vriend(in) kijken Èn veel willen na-d
.
En natuurlijk: meer tijd voor zichzelf. De nieuwe mantra.
Hoe velen naar hun oudjes kijken als verstomde en versteende restjes mensen die nooit in de wereld zijn geweest om meer tijd voor zichzelf en nu oud en versleten dagelijks onbegrijpelijk dicht bij elkaar zitten 'als kachels van liefde'.
Dat sommigen pas later inzien dat ze die unieke ervaring, die onder hun ogen gebeurde, niet hebben gezien".
Op ons terras, uitpuffend van de zwoelte, met de fles rode wijn op tafel, geeft mijn echtgenote ons gesprek een filosofische booster:
'Gaan we hier blijven zitten om onze oude dag uit te zitten? Of trekken we weg van de drukte? '
Tussen de soep en de patatten worden de diepzinnigste gedachten vertolkt, gorgel ik binnensmonds bij een flinke slok wijn.
'Gewoon blijven zitten, dan hoef ik niet met een rugzak vol hoogtevrees naar Nepal' antwoord ik zonder nadenken.
Amour pour toujours ...
Dan denk ik aan: 'En ze leefden nog lang en gelukkig'.
Maar ook 'samen'?
Will you still love me when I am 64?
Pour toujours ... zeggen we zo gemakkelijk.
Dat kan alleen als de liefde 'onvoorwaardelijk' is en bedreven wordt als 'werkwoord'.
Het onvoorwaardelijke werkwoord.
Ik geef toe dat velen dienen te beschikken over een Woordenboek der Nederlandse Taal en/of Handleiding der Nederlandse Grammatica om te snappen waarover het hier gaat. Kortom je moet ouderwetse neigingen vertonen om te kunnen volgen.
Metaforen kunnen helpen.
Wie kent er nog die halfronde zwarte gietijzeren kolenkachels die moeiteloos een dag en een nacht aan de waggel bleven?
WIJ noemden zo'n ding een 'feu continu'.
En dat omschrijft exact wat die kachel deed: blijven branden.
Mits de gepaste (minimale) dagelijkse verzorging natuurlijk, zoals dat met alles gaat dat zijn tijd moet kunnen dienen.
Vroeger ging dat tenminste zo, vandaag moet niets nog lang dienen.
Nu ga je gewoon voor nieuw als er iets defect is of als je 't oude beu bent, erop uitgekeken bent.
Die ouwe stoof in gang krijgen met wat krantenpapier en dun gekapt brandhout, niet te vroeg maar zeker niet te laat wat kolen erbij, daar moest je feeling voor hebben.
Op tijd eens keuteren om lucht tussen de kolen te houden and last but not least dagelijks de asbak ledigen.
Niet onbelangrijk voor een probleemloze werking bleek de kwaliteit van de kolen. Cokes waren belange niet hetzelfde als anthraciet.
Bij aankoop waren de laatste wel kostelijker, maar dat recupereerde je dag na dag door een beter rendement en minder omzien.
De warmte die dat ding uitstraalde, was lijfelijk. Van kop tot teen werd je doordrongen van behaaglijkheid en huiselijkheid.
Vandaag zorgt de thermostaat van de cv voor de verwarming.
Warmte vragen, betekent gewoon draaien aan de knop. Meer hoef je niet te doen.
Om samen oud te worden moet je vooraf de juiste keuze maken.
Je koopt toch ook geen nieuwe wagen uitsluitend op basis van een mooie carosserie.
Wat onder de motorkap zit, lijkt mij minstens even belangrijk.
Dus de hoofdvraag is: "Is dit een vrouw waarmee ik oud wil worden?"
Ooit hoorde ik, en ik geef het maar mee voor wat het waard is:
"Voor je een vrouw tot echtgenote neemt, breng je best een aantal uren door bij de schoonmoeder.
Op het beeld van de moeder kan je de vooruitzichten eiken van je oude dag met de dochter."
Ik hoef me niet direct zorgen te maken, het is een schat van een mens.
Date: Sun, 07 Aug 2005 12:18:25 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Manchild
Bee-line essay, "Manchild", released on 07-08-2005 at 12:18
's Zondagavonds laat is tijdens de zomer op Canvas de Engelse TV serie 'Manchild' te zien.
De lotgevallen van 4 Britse schoolmaatjes op rijpere leeftijd, die zich te buiten gaan aan Harley's, sportwagens en (vooral) jonge vrouwen, terwijl hun slappe piemels, kaalwordende koppen en afzakkende lichamen voor zich spreken.
Ik heb er al eens naar gekeken: behalve een goed gevonden titel vind ik de kwaliteit maar magertjes.
Te oppervlakkig. Er zit duidelijk meer in het thema dan wat er in de serie uitgehaald wordt.
Al bij al toch een 'opblijver' voor getrouwde vrouwen, vermoed ik.
Niet dat ze door dit programma eindelijk inzicht zouden krijgen in hun ouderwordende mannen.
Neen, de eigenaardige trekjes van hun wederhelften zijn hun meestal reeds genoegzaam bekend.
Een klein uur lang kunnen zij zich nu eens wekelijks calorie-arm versnuisteren, gniffelen bij zoveel herkenbare
grote-jongens-logica of net het gebrek eraan.
Een vrouw blijft moeder zolang ze kinderen heeft waarvoor ze zorgen moet.
Jongens willen van moeder's rok wijken, zoeken een vrouw in hun drang groot-te-worden, maken hun vrouw tot moeder en raken nooit echt (meer) volwassen.
Als grote kleine kinderen, big little men, pogen zij het leven de baas te kunnen, hun aards bestaan zinvol in te vullen, bevestiging van/in hun mannelijkheid te vinden.
Een steeds moeilijker wordende klus in een beschaafde wereld zonder veldslagen, tornooien of opgejaagd wild.
Geen zegepralende thuiskomst meer waarbij het geschoten everzwijn na dagen van vermoeiende en gevaarlijke jacht voor de wigwam kan worden neergekwakt, terwijl vrouw en kinderen vol bewondering voor zoveel moed en kracht zich vergenoegen aan het vooruitzic
ht van een week 'warm' eten.
Wat rest jonge veteranen naast het zondagnamiddag-voetbal-kijken of wat fitness-gepuf, wat jogging-gestrompel bij meer ambitieus ingestelde exemplaren?
De grijzende man staat machteloos, hij ontloopt zijn lot niet.
Als na jaren het geloop achter de piemel onbetrouwbaar is geworden, omdat die nu eenmaal niet meer duidelijk de weg wijst, verzandt zijn natuur in het desolate labyrint tussen beide oren.
Zijn blazoen van ongenaakbaarheid nog enkel op te poetsen met een vluchtige kick op de bezadigde Harley, de glimmende sportwagen of een snelle wip met een blondine.
Overdreven? De gemiddelde leeftijd van bezitters van snelle auto's is volgens de statistieken 49 jaar.
Maar of die grote jongensdromen voor ieder van ons op rijpere leeftijd werkelijkheid worden, durf ik te betwijfelen.
Ik ben geen auto-fanaat, ben reeds tevreden dat mijn vierwieler rijdt als ik hem nodig heb, weet amper hoe ik de motorkap open krijg.
Maar ik kan eerlijkheidshalve niet ontkennen dat ook ik niet ontsnap aan enige zeemzoete dromerij.
Ik sleur die verzuchting nu bijna 40 jaar met me mee, raak in mijmerende vervoering als ik haar elegante verschijning aan me voorbij zie flitsen.
"Daar, daar, zie!"
"Watte? Waar?" zegt mijn vrouw licht geschokt door mijn plotselinge hevigheid.
"Zie eens hoe schoon, een droom ... ooh, als ik ooit de Lotto win, dan is er geen houden aan. Er gaat niks boven een Porsche".
"Afschuwelijk, hoe is 't mogelijk, waar haal je 't? En dan nog een blondine zeker?" krijst ze verontwaardigd.
Manchild ... of de tragiek van 50-jarige jongetjes.
Date: Fri, 12 Aug 2005 21:11:34 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: De aflaatambtenarij
Bee-line essay, "De aflaatambtenarij", released on 12-08-2005 at 21:11
De jongeren die eind van de maand de Wereldjongerendagen van de katholieke kerk in Keulen bijwonen, kunnen rekenen op een volledige aflaat(*).
Aldus een mededeling van de nieuwbakken rimpelpaus uit Rome.
Meer nog, wie zelf niet kan komen, maar bidt voor de deelnemers en God vraagt dat de jonge christenen sterkte zoeken in het geloof, mag rekenen op een gedeeltelijke aflaat.
Als ik vroeger als jonge scholier ging biechten, dan was de penitentie gegarandeerd 3 Weesgegroeten en 1 Onze Vader.
Nadat ik dit op op de eerste de beste kerkstoel had afgerateld, mocht ik gezuiverd van alle zonden vertrekken.
Nu moet dit dus niet meer, nu mag je direct naar huis ALS je eerst naar Keulen gaat.
In ruil voor een aflaat krijg je vandaag toch geen kat naar Keulen 'zou' ik durven denken.
Maar wat lees ik? 400.000 aanwezigen verwachten ze: het zal er begot vol zitten. Er worden uitzonderlijke veiligheidsmaatregelen voorzien door de Duitse regering: 4000 politiemensen en een hele resem private beveiligingsfirma's.
Ja kijk, wat wil je nu nog? Het hiernamaals ligt (zelfmoord)terroristen nu eenmaal nauw aan het hart, zij worden door die aflaten wellicht gelokt als bijen door een honingpot.
Dus hoor ik het al donderen in Keulen.
Indien jullie denken dat dit staaltje surrealisme ontsproten uit de Vaticaanse Middeleeuwen niet kan overtroffen worden, dan moet ik jullie teleurstellen.
Wij, Belgen, scoren nog hoger. Alleluja!
De Belgische Dienst voor Vreemdelingenzaken krijgt er een nieuwe dienst bij, met name de Dienst Identificatie Opgeslotenen.
De dienst zal bemand worden door een vijftienkoppige bemanning van 'verwijderambtenaren'.
Die ambtenaren moeten de onwillige vluchteling proberen te overtuigen zijn/haar nationaliteit en identiteit prijs te geven.
Wettelijk kan men iemand niet uitwijzen noch repartriÎren als men de persoon in kwestie niet kan identificeren.
Tracht het jullie in te beelden:
Een 'mannelijke' ambtenaar van de Dienst Identificatie Opgeslotenen gaat op bezoek bij een OngeÔdentificeerde Opgeslotene met de bedoeling de persoon in kwestie over te halen zich te identificeren.
Joost mag weten waar ze die ambtenaar vandaan hebben gehaald, aan welke stenge selectiecriteria dit personage werd onderworpen en met welke speciale opleiding die werd klaargestoomd om de job te klaren.
Zonder tolk natuurlijk, want als je niet weet wie de ongeÔdentificeerde is, weet je ook niet welke tolk je moet meenemen.
Ondertussen zit onze verwijderambtenaar toch maar met zijn boekentasje tussen de X-benen bij een onbekend sujet en laat zich van zijn beste kant zien: hij probeert te glimlachen.
Daarna het moment suprËme:
"Allez mijne jong, zijt nu eens braaf:'Wie zijde gij en vanwaar komde gij?'"
Kennen jullie 1 ambtenaar waartegen jullie uit de biecht zouden willen klappen, eentje die jullie zo ver zou krijgen?
Neen, of je moet goed ziek zijn.
Ik weet niet wie dergelijke beleidsmaatregelen uit zijn duim zuigt en hoeveel die voor dergelijke ideeÎn betaald wordt, maar zo iemand moesten ze ogenblikkelijk uitwijzen. Juridisch stelt er zich alvast geen enkel probleem, de persoon in kwestie kan
eloos worden geÔdentificeerd.
Dit surrealisme kan enkel ontspruiten op een Belgisch Ministerie.
Hoe is het in godsnaam mogelijk?
Je moet zelf geen verstand hebben om te weten dat:
1) je nooit een vent stuurt naar iemand die overtuigd moet worden.
Het kleinste kind weet dat je daarvoor een vrouw nodig hebt.
2) als je van iemand iets wil krijgen, je ook iets moet geven.
Met azijn vang je geen vliegen.
Is het zo moeilijk om een knappe vrouwelijke ambtenaar te sturen in de rol van zieltogende aalmoezenier met een sakosj vol aflaten?
Een aflaat voor den hemel ...
Dan kan diene mens toch ergens naartoe zonder miserie.
Voor 't menu van 'rijstpap met gouden lepeljes' moet ie het ook niet laten.
---
Alflaat is de kwijtschelding van de boetedoening die opgelegd is na de vergeving van de zonden tijdens de biecht. Een praktijk die vooral in de Middeleeuwen furore maakte en uitgroeidde tot een lucratief handeltje.
Date: Mon, 22 Aug 2005 11:19:15 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Every dog has its day
Bee-line essay, "Every dog has its day", released on 22-08-2005 at 11:19
Mijn vrouw beweert dat ze er minstens 4 kan opnoemen die ik heb gehad en dat het er waarschijnlijk meer zijn als ze "alles" meetelt.
Het onderwerp is quasi taboe, want telkens het aan de oppervlakte komt ontlokt het heftige emoties.
'Je hebt er nooit voor kunnen zorgen, de helft is weggelopen en nooit teruggekomen. En daarbij ...'
'Daarbij wat? Kom zeg het, je bent nu toch bezig.' spreekt mijn verveelde ik.
'Je deugt er gewoon niet voor, je hebt geen haar op je tanden.'
Allez, geen haar op mijn tanden. Op valse tanden? Ik heb voor de rest haar voor twee.
'Ga maar eerst eens een hele maand lang, avond na avond, een uurtje wandelen. Dan zien we nog wel.'
Nog straffer.
Dat is nu typisch vrouwelijk.
Als je iets wilt wat je vrouw niet wil, maar wat ze met zoveel woorden niet wil zeggen, stelt ze voorwaarde A. Als je dan voorwaarde A hebt volbracht, blijkt er ook nog een B en desnoods het hele alfabet als je zo koppig bent vol te houden.
Gelukkig haken wij, mannen, gewoonlijk eerder af en vinden we wel een ander hebbeding zonder voorwaarden. Als het daarop aankomt, willen en kunnen we best flexibel zijn.
Zie mij dus al dag na dag over straat lopen met enkel een (slappe) leiband in de hand.
De mensen zouden daar nogal over klappen.
Maar mijn vrouw blijft overtuigd dat je elke dag de hond moet uitlaten zodat het beest zijn benen kan strekken (en buitenshuis zijn been kan opheffen?) en zolang ik niet kan bewijzen dat ik dat ga waarmaken, kan ik die hond op mijn buik schrijven.
Wat een logica!
Net of dat er voor dat beest thuis in de hof geen ruimte is.
En wil dat beest wel elke dag wandelen? Hoe dikwijls gaat die viervoeter me niet aankijken met van die triestige meelijwekkende hondenogen als ik kom aandrijven met dat leibandje: 'Moet dit nu echt weer? Kan ik nu niet gewoon blijven liggen? 't Is geen we
er om een hond door te jagen.'
Ondertussen zit tijdens de discussie de huiskat spinnend haar overtollige haren tegen mijn broek af te wrijven. Ik ken die kat nu reeds lang genoeg om te weten dat ze samenspant met mijn vrouw. Ik zie aan die kat hoe ze glundert en hardop denkt:'Daar komt
lekker niks van jongen. Vergeet het. Het kot blijft hier voor mij alleen.'
De kat en ik hebben een onuitgesproken deal: we laten elkaar gerust. Wij dulden elkaar.
Noem het een verstandshuwelijk als je wil. Om haar bevoorrechte positie te etaleren, komt ze mij iedere dag kont maken dat ze honger heeft.
'Ja, ja 't is al goed, ik heb het begrepen. Waarom kun je verdomme die anderen hier in huis niet inschakelen om je van eten te voorzien?'
Gewillig als een hond, vervul ik berustend mijn plicht.
En dan de stijl waarmee die kat haar 7 levens leidt!
Hebben jullie al 1 kat horen miauwen als je 's avonds thuiskomt, van vreugde weten opspringen?
Al een kat horen treuren van verdriet? Ik niet.
Veel te opportunistisch en te narcistisch, komt enkel als ze iets nodig heeft, bijt en krabt als 't haar niet zint.
Ik zie het liever op z'n hondjes: beetje underdog, best intelligent, trouw als geen ander, de kat uit de boom kijken , ...
Vorige week ben ik gaan fietsen (met de fiets van de dochter). Na afloop vraagt mijn vrouw poeslief:'Wel, was dat nu niet leuk?'
'Ja, dat ging.'
'Zou je meer moeten doen.'
'Ik weet niet of je weet dat ik zelf geen fiets heb.'
'We zullen je een fiets kopen voor je verjaardag. Wat denk je?'
'Een fiets kopen? Daar valt over te klappen, maar ik heb wel een kleine voorwaarde.'
Neem het van me aan: 'Zelfs een oude hond kan je nog nieuwe kunstjes leren'
---
Every dog has its day = everyone will have good luck at some point in their lives.
Date: Tue, 23 Aug 2005 20:48:22 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Vakanties, alcohol en bh's
Bee-line essay, "Vakanties, alcohol en bh's", released on 23-08-2005 at 20:47
Onderzoek van het Nederlands adviesbureau &Samhoud, uitgevoerd door Interview-NSS bij vijfhonderd mensen.
Ik citeer letterlijk een paar stukjes uit de krant:
Meer dan de helft van de vakantiegangers geniet hooguit een week na van de welverdiende rustperiode. Het ontspannen gevoel dat driekwart van de reizigers aan de vakantie overhoudt, ebt bij terugkomst in een ijltempo weg, doordat het leven weer zijn gewone
gangetje gaat.
Hoe langer de vakantie duurt, hoe groter de kans dat de reiziger uitgerust terugkeert.
Ook het weer op vakantie beÔnvloedt hoe ontspannen reizigers terugkomen.
Bij ruim een vijfde van de mensen die slecht weer hebben gehad, bleef het vakantiegevoel uit.
Mensen die een actieve vakantie beleven, komen minder uitgerust terug dan reizigers die luieren tijdens de vrije dagen.
<! -- Indrukwekkende stilte -->
Iets gelezen dat je 'voor' dit onderzoek al zelf niet wist, dat je met een minimum aan gezond boerenverstand niet zelf had kunnen bedenken?
Je kan het natuurlijk positief bekijken:
Dit onderzoek heeft geweldige resultaten opgeleverd en heeft volledig ons vermoeden bevestigd. Hartelijk dank voor deze maatschappelijke bijdrage. Eindelijk voelen wij ons begrepen.
Om de zippekes(*) van te krijgen.
't Is dan al een klotezomer en dan staat de krant nog vol gezever.
Onder zulke omstandigheden helpt een goed glas bier of wijn de opgelopen stress beheersen.
Dat glas is trouwens gezond, want ...
Je hoort regelmatig dat bier slecht is. Maar driekwart liter bier met 30 gram alcohol per dag heeft een goede werking tegen hart en vaatziekten en werkt levensverlengend vergeleken met een 'alcohol-vrij' leven.
Dit blijkt uit gegevens van de Amerikaanse studie MONICA, die onder leiding van de Duitse professor U. Keil, verbonden aan de Universiteit van M¸nster, werden geanalyseerd. De onderzoeksresultaten zijn onlangs gepubliceerd in het Amerikaanse wetensch
ijke tijdschrift Epidemiology.
Uit een onderzoek van de Duitse professor Hans Hoffmeister is gebleken dat mensen die regelmatig een goed glas drinken zich onspannen en goed voelen. Dit is volgens de onderzoeker mede toe te schrijven aan het feit dat deze mensen meer de tijd nemen om ev
en te ontsnappen aan de drukte van alledag.
Heeft alcoholvrij bier dezelfde effecten als bier met alcohol?
Nee. Alcoholvrij bier is een uitstekende dorstlesser met veel waardevolle voedingsstoffen. Het bevat echter geen alcohol en dat is nu juist de stof die bij verantwoorde consumptie een positief effect heeft op hart- en bloedvaten.
Net als goede sex zou ik hier als voetnoot willen toevoegen.
Al heeft mijn persoonlijke opmerking geen enkele wetenschappelijke onderbouw gelet op mijn schromelijk tekort aan gediversifieerde onderzoeksverrichtingen, zal de volgende vergelijking ongetwijfeld mijn hypothese door bewijs van het tegendeel plastisch to
t haar recht laten komen.
'Alcoholvrij bier is als een bh aan de wasdraad, het beste is eruit.
Je houdt er enkel een leeg onvoldaan gevoel aan over.
---
(*)
zippekes = zenuwen
Date: Sun, 04 Dec 2005 14:18:25 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Moet er nog zand zijn?
Bee-line essay, "Moet er nog zand zijn?", released on 04-12-2005 at 14:18
Ze zijn met twee en ze bellen aan de deur.
Twee Getuigen van Jehova die je komen vertellen over het paradijs.
Twee controleurs, eentje van de Belastingen en eentje van de BTW, die je de duivel willen aandoen.
Twee gendarmen die je al ongerust maken vooraleer ze beginnen met: "Mijnheer De Snijder?"
Twee controleurs van het Voedselagentschap die de weg naar WalloniÎ niet vinden en daarom maar parkeren waar ze al eerder zijn geweest.
Of twee yuppies in sportieve outfit die je in Werchter komen vragen hoe vaak je met de GSM belt.
"Wij zijn van Mobistar" zegt de ene, terwijl de andere goedkeurend knikt.
"Te voet? ... verloren gelopen?" kan ik niet nalaten op te merken.
"Heeft mijnheer een GSM en heeft mijnheer een idee hoe vaak hij belt?"
"Goed en slecht nieuws, beste jongens. Ik heb een GSM, maar ik heb geen idee hoe vaak ik daarmee bel. Next question."
"Heeft mevrouw een GSM en ..."
"Ja, maar die staat nooit op en als het er dan toch eens van komt, dan is de batterij plat. Zoals je hoort, zul je aan ons niet veel hebben. Alvast de moeite niet om daarvoor je schoenzolen te hebben versleten. Jullie hadden er beter voor gebeld."
"Ha, maar Mobistar heeft nu enkele nieuwe, zeer verleidelijke, formules en die willen we u nu even voorstellen."
"Beste Mobiele jongens, ik heb een hekel aan formules. Kom mij dus niet vertellen dat er zoiets als 'verleidelijke' formules bestaat, want dan krijg ik al helemaal de zippekes. Bovendien verkies ik mijn eigen voorstelling van 'verleidelijk', als dat nog e
ven kan."
"Spijtig dat we mijnheer niet kunnen helpen. Tot ziens."
"HÈ mannen, wacht eens een moment. Kunnen jullie niet effe naar mijn GSM bellen, want ik heb er me al heel de morgen dood naar gezocht. Komaan, jullie bellen toch voor niks."
Date: Mon, 19 Dec 2005 07:50:08 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: En we gaan nog niet naar ... Luik
Bee-line essay, "En we gaan nog niet naar ... Luik", released on 19-12-2005 at 07:50
Op 30 november maakte InBev,'s werelds grootste brouwerij, na de fusie van Interbrew (BelgiÎ) en AmBev (BraziliÎ), bekend de brouwactiviteit in Hoegaarden stop te zetten en de Witte van Hoegaarden voortaan te brouwen in Jupille bij Luik.
Een 'troebel' einde voor Hoegaarden en zijn witbier. Hoegaarden dat al een belangrijke brouwerijstad was in de 16de eeuw en grote welstand verwierf door haar speciaal statuut als Luikse enclave in het Hertogdom Brabant, ziet nu haar ziel verhuizen naar Lu
ik. Het pad van de geschiedenis maakt rare kronkels.
InBev wil herstructureren om haar aandeelhouders meer rendement aan te bieden. In Jupille kan de Witte van Hoegaarden efficiÎnter worden gebrouwen. Dat dit een ander wit bier zal opleveren (weggetrokken van zijn roots) onder dezelfde naam verhandeld,
t deze multinational niet tegen te houden. Het gaat hen immers om kapitaal, niet om smaak of kwaliteit.
Op http://www.visionair-belgie.be/Artikels/Hoegaarden.htm vind je een goed artikel van Johan Sanctorum over dit onderwerp onder het 'copyleft- principe'.
Om je goesting te doen krijgen het artikel te lezen, neem ik een paar stukjes over.
---
Hoe groot is de symboolwaarde van het conflict tussen grootschalige moderniteit en kleinschalige traditie, zeg maar de grijze cellen van de boekhouders versus de magie van de gistcellen?
De syndicale acties aan de Leuvense hoofdzetel van Inbev, Èn de merkwaardige protestbetoging in het landelijke Hoegaarden, gaan dus niet alleen over herstructurering en afdankingen, maar ook over ongenoegen rond kwaliteitsverlies en afvlakking van id
eit. Dat is een nieuw gegeven: het besef, ook bij heel gewone mensen, dat door de wetten van de wereldmarkt alles eender wordt, gelijk(s)makend, en niets nog de moeite om te ontdekken. Het besef van onderuit dat grote structuren schadelijk en identiteitsb
edreigend werken, wordt voor regeringen, staten, supranationale instellingen en multinationale ondernemingen steeds meer een probleem.
Kiezen we voor het grote geld of voor de kleine merken, expansie of herbronnen, kwantiteit of kwaliteit? De vraag keert in laatste instantie weer terug naar de levensgrote politieke hamvraag of de Europa-moeheid van de Europeanen niet de voorloper is van
een nieuw streven naar kleinschaligheid, niet gebaseerd op engheid of xenofobie, maar op herkenbaarheid en authenticiteit, ja, ook een zekere ëwarmteí van de dingen en plekken, die totaal verdampt scheen in het grote macropolitieke schimmentheat
at niet zomaar over wat folklore en nostalgie, maar over onuitroeibare urban legends die mentale weerbaarheid activeren en mensen zelfs in gang zetten, van binnenuit, zelfzeker, onder het motto ësmall is beautifulí.
---
Date: Fri, 23 Dec 2005 22:02:51 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Facteurs
Bee-line essay, "Facteurs", released on 23-12-2005 at 22:02
In de brievenbus in Rotselaar lag de voorbije week het volgende wenskaartje:
***
EÈn lichtje is sterker dan alle duisternis van de wereld
Merry Christmas
Happy Newyear
Vanwege Uw Postbode
Felix
***
Identiek hetzelfe kaartje in Werchter, maar nu "vanwege uw postbode Gart".
De aandachtige lezer zal het subtiel verschil opmerken tussen beide postbodes.
Deze hartverwarmende facteursactie, die toevallig samenvalt met het eindejaar, is enkele jaren terug begonnen. Je kan rustig stellen dat de facteurs de pioniers van het SAM-project zijn geweest (*). Naar alle waarschijnlijkheid ontstaan uit het brein van
een wakkere postbode die de stress van de eindejaarspost dapper te lijf wilde gaan met nog meer post. Aanval schijnt de beste verdediging. Of was het een actie tegen de vervreemding? Wat je zelf mag posten, wordt immers beter en stipter bezorgd.
Maar goed, eerst ging het om een onnoemlijk klein voddeke van een copieke met zoiets erop als: "Postbode Felix wenst u een Zalige Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar".
Op zijn minst origineel.
Geef toe, een mens denkt met die dagen alleen maar aan de eenzamen, je zou de facteur vergeten zonder dat je er erg in hebt.
Vervolgens enig groter formaat met als-je-er-met-veel-goede-wil naar keek een poging kon waarnemen van 's mans ijdel streven uiting te geven aan zijn verborgen kunstzinnige talenten op het vlak van layout en kleur.
Afgrijselijk resultaat, maar ontegensprekelijk persoonlijk.
Kom, dat pakt een mens in de kerstperiode. Je hart staat al wat meer open voor de medemens, je kijkt wat verder dan je neus lang is.
Die mens heeft avonden, na een vermoeiende dagtaak, met de handen in het haar liggen peinzen over zijn kaartje, vrouw en kinderen avonden met stilte gegijzeld. Dan na veel wikken en wegen trots met dat papierke naar het copy center. Aanschuiven in een lan
ge rij wachtende (facteurs). Uiteindelijk fier als een gieter naar huis, de copiekes op maat knippen om kosten te sparen en ze dan 's anderendaags 1 voor 1 in elke brievenbus posten (zonder zegel).
Je zou voor minder de postbode zijne Nieuwjaar "niet vergeten" te geven.
Dit jaar zijn we in een nieuwe faze van het fenomeen beland. De digitale faze.
De facteurs van Rotselaar en deelgemeenten hebben de hoofden bij elkaar geslagen.
EÈn en hetzelfde kaartje voor alle facteurs, optioneel 'hoofdletters of niet', verplicht ieder zijn voornaam erop, digitaal laten printen bij www.foto.com.
Kijk daar zou de Belgische Post een lesje kunnen van leren. Een lesje in efficiÎntie en commercieel inzicht. Meer heeft de Post niet nodig om eindelijk nog eens winst te maken.
Ik herinner me als de dag van gisteren dat de Post radio-spotjes voor het ochtendnieuws van 05:00 u, 05:30 u en 06:00 u bracht van de volgende strekking:
"De Bank van de Post, de bank van het gezond verstand."
Wie luistert er om dat uur van de dag buiten een wakkere bakker of kaasmaker naar de radio?
Ja, goed geraden, enkel facteurs (behalve degenen die dan de krant moeten bezorgen).
Het lijkt meer op vrijwillige nestbevuiling dan op reclame, want wij weten toch allemaal dat de facteurs zo slecht betaald worden, dat ze geen bank nodig hebben, maar wel de eindejaarsfooi van vrijgevige, maar vergeetachtige burgers.
Daarom stel ik voor het jaar sammy-gewijs af te ronden met de volgende solidariteitsactie.
Stuur een kaartje met op de omslag: "Aan Mijn Facteur".
Zegel hoeft niet.
He is misschien niet wat hij verwacht dezer dagen, maar dat is het voor ons ook niet altijd.
Of wel misschien?
---
SAM wants you!
SAM is een platform voor de vele mensen in Vlaanderen die bekommerd zijn om elkaar en de handen uit de mouwen willen steken om het leven met elkaar aangenamer en prettiger te maken. SAM wil die mensen helpen door hen met elkaar in contact brengen, te info
rmeren, te stimuleren en te mobiliseren. Want SAM gaat ervan uit dat dingen delen of samen doen, hoe klein of groot ook, fijn is.
Wie persÈ mer wil weten/lezen over dit gedoe, kan terecht op http://www.sam.be/
--
Date: Sun, 08 Jan 2006 16:07:17 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Force quit and restart
Bee-line essay, "Force quit and restart", released on 08-01-2006 at 16:07
Ik heb nog steeds geen nieuwe kalender van 2006 op mijn schrijftafel staan en ik ben niet gehaast er eentje te zoeken.
Ik schep voor mezelf een vacu¸m tussen 2005 en 2006.
Dat geeft me tijd, denk ik naÔef.
De eindejaarsdrukte is zoals ieder jaar over me heen gewalst
en zo ver ik kan constateren heb ik daar niets aan overgehouden.
Mooi zo, meer moet dat niet zijn.
Iemand maakte me er op attent dat er tijdens de voorbije kerstperiode beduidend minder fake kerstmannekes aan de muren en vensters hingen.
Er is dus blijkbaar nog hoop. Niet alleen voor de mensheid, maar misschien ook voor deze schrijfsels.
Kortom als het jaar tot het bittere eind is gekropen, dan verwacht ik een adempauze.
De wielrenners doen dat toch ook.
Desnoods nog een laatste harde sprint tot de meet,
maar eenmaal over die witte lijn verwachten ze een welverdiende rust.
Voor de meeste, werkende mensen, onder ons bestaat er geen meet.
Je krijgt ze wel in zicht, maar terwijl je denkt 'dit zijn de laatste meters' verleggen ze de meet een jaar verder.
Mij lijkt dit puur sadochisme. Wie heeft die macabere grap uitgevonden?
Ondertussen regent het administratief werk met al die aangiftes die ambtenaren hebben uitgevonden om zichzelf een recht van bestaan toe te eigenen.
Oh, Kafka ...
De papierwinkel ligt in hoopjes op mijn werktafel en al kan mijn linkeroog bijwijle niet weerstaan er een blik op te werpen, mijn vacu¸mtruc verricht wonderen: "Da's allemaal voor 2006".
Geloof me, het vlees is zwak, maar de wil is sterk.
Wachten ...
Wachten is als stilstaan en al de rest voorbij zien razen terwijl de tijd smelt.
Dat kan spectaculaire ideeÎn opleveren.
Hoe zou Einstein anders zijn relativiteitstheorie hebben bedacht?
In dit tijdloze Nemandsland laat ik mijn zwaar gefragmenteerde harde schijf 30 jaar terugspoelen en kijk als een onschuldige toeschouwer naar de niet altijd even fraaie vertoning.
Niet te geloven hoeveel loodzware blokken je door de jaren heen dagdagelijks in een haat-liefde verhouding met je meesleurt.
Met het verder schrijden der jaren komt er meer en meer berusting, de macht der gewoonte grijpt om zich heen, het aards gemak zegeviert en de toekomst oogt nog enkel als een verdund afkooksel van het heden.
De 'echte' verrassingen lijken de wereld uit.
Maar net als je het bestaan van het gelukkig Toeval zoekt af te zweren en je dreigt over te geven aan dit aardse Lot, kan het onverhoeds opduiken en je nietig leven danig door elkaar schudden.
Het kan verkeren, zei Bredero.
Het is alsof je door een tsunami wordt overspoeld.
Ofwel tracht je je verbeten vast te klampen aan wat er nog overblijft, ofwel ren/zwem/kruip je met al de energie in je vege lijf voor je (nieuw) leven.
Op mijn laptop kan ik op een programma dat al een poos niet meer reageert ('idle' is) toch nog ingrijpen met de 'Force Quit' optie.
Force quit the application and restart it.
Wel, ik ga er geen doekjes omwinden.
Als het gelukkig toeval mij gunstig gezind 'blijft', dan druk ik op de force quit optie en restart de hele boel.
En als het lukt, dan maak ik 1 van mijn beste voornemens ooit.
Ik maak dan tijd voor het uitwerken van de site http://www.alloveragain.com/
waarvan de home pagina al jaren vastligt op papier, en zoals jullie weten is papier geduldig.
Hier is de tekstversie:
If I could do it ... alloveragain
Which button are you dreaming of?
Stop - Escape - Undo - Help - Control - Reset - Erase - Pause
Just let me in.
I hate winning a price
):-((((
ENTER
Date: Sat, 25 Feb 2006 11:53:17 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Wie het kleine niet eert, is het ...
Bee-line essay, "Wie het kleine niet eert, is het ...", released on 25-02-2006 at 11:53
Avant-premiËre voor het trouwe lezerspubliek.
Nog enkele maanden en het zal 25 jaar geleden zijn dat ik op een stuk multiplexplaat de contouren beitelde van de Midgard symboliek, de lijnen inbrandde, de levensboom, geit, eekhoorn, draak en adelaar inkleurde en het bord fier als een gieter ophing aan
de gevel van de kleine huurboerderij in Haacht.
De Midgard van Magda en Giedo was geboren ... met enkele melkgeiten als mekkerende getuigen.
Vandaag vind je het bord nog steeds rechtopstaand tegen 1 van de binnenmuren van de vroegere geitenstal.
De bovenlaag van de multiplex is lelijk aan het afbladeren, de contouren zijn wat vervaagd, maar de uitstraling is nog steeds dezelfde.
Zo is 't ook met ons vergaan.
Het vele zweet, bloed en tranen dat we doorheen de jaren verloren, hebben ook bij ons zichtbare slijtage veroorzaakt.
Niettegenstaande jaren van verbeten volharding ben ik met periodes ver van huis geweest.
Maar een trouwe hond snuffelt steeds zijn weg terug, al kost het massa's moeite en vaak lelijke schrammen.
Zo bleef Midgard al die tijd "WYSIWYG": "What you see, is what you get".
Een bedrijf met een hart en een ziel als dragers van zijn ontwapenende eenvoud, degelijk vakmanschap en buiten-gewone kwaliteit.
Toch dragen wij morgen de fakkel over.
Het is soms aartsmoeilijk en ook niet wenselijk opgroeiende kinderen thuis te houden.
Er is nu eenmaal een tijd van komen en gaan.
Midgard gaat welopgevoed naar een grotere familie en krijgt daar alle kansen voor een mooie toekomst.
Als goede en zorgzame ouders blijven wij ons zielekind stevig in het oog houden en begeleiden.
Meer nog, wij staan borg voor de invulling van het nieuwe Midgard credo:
"Midgard ... you ain't seen nothing yet."
Date: Sun, 26 Feb 2006 15:09:14 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Zinnig Eigenzinnig
Bee-line essay, "Zinnig Eigenzinnig", released on 26-02-2006 at 15:09
Vorig weekend ging ik met de trein naar Biofach (DE internationale vakbeurs voor biologische producten) in Zuid-Duitsland.
Op de terugreis kreeg ik een woordenwisseling met een autochtoon die was blijven steken in de vroege jaren 40, als jullie begrijpen wat ik bedoel.
Op zulke ogenblikken heb ik de grootste moeite mezelf onder controle te houden. Dan moet ik echt op zoek naar de eed van geweldloosheid die ik ooit zweerde voor de Commissie van Gewetensbezwaarden.
Gelukkig was Magda erbij om me snel tot bezinning te brengen.
Die plotselinge stijging van mijn hormonenspiegel is emotioneel verbonden met de thuis waar ik ben opgegroeid.
Mijn vader was een oorlogsinvalide en die Duitse periode heeft de rest van zijn leven bezwaard. Ik herinner me als de dag van gisteren zijn zondagnamiddagverhalen over die ervaringen. Ze zitten in mijn hoofd gegrift.
Er zijn nog wel van die krassen te vinden op mijn harde schijf.
Ik herinner me nog wezenlijk mijn inschrijving op 12-jarige leeftijd aan het grote college in Vilvoorde.
De directeur-pastoor adviseerde mijn vader me de technische richting te laten volgen om zeker te spelen, want ik kwam immers toch maar uit een arbeiderswijk.
Wat zouden mijn kansen zijn om te slagen zonder ondersteuning? vond hij grijs en wijs in 1966.
Ik hoorde het donderen in Keulen.
Gelukkig vroeg mijn vader, met ontzag ingeblikt door Mijnheer Pastoor, me 1 van de enige keren in zijn leven: "En wa wilde gij?".
Op de terugweg was hij vrij emotioneel en als een man van weinig woorden maakte hij me in niet mis te verstane taal, waarbij geen tekeningske nodig was, het volgende duidelijk:
"Je gaat nu studeren en daar zijn we fier op. Je zal je plan moeten trekken, want wij kunnen je niet helpen. En als de dag komt dat je met een diploma gaat werken en te maken krijgt met mensen met een blauw werkpak, verloochen dan nooit je afkomst en beha
ndel hen met het respect dat hen toekomt. Ik hoop dat je je nooit beter gaat voelen dan zij die niet hebben gestudeerd en als dat toch het geval zou worden, dan sla ik het er wel uit."
Hij heeft er me nooit aan moeten herinneren.
Meer nog, ik heb jaren het harde labeur bewust en onbewust opgezocht om vanuit een zeker schuldgevoel mijn werkend leven te verrechtvaardigen.
Zie je wel, ik ploeter en ik wroet, dus ik ben goed bezig.
De laatste jaren is die vreemde drang van me afgerold en ga ik onbevangener door het leven.
Nu, met de verkoop van de Midgard, denk ik veel aan hem.
Hij die op 65 jarige leeftijd 3x sneller dan ik de funderingsputten graafde van de huidige Midgard gebouwen in de bloedhete augustusmaand 1986.
Wat zou ik zonder zijn hulp zijn geweest?
Hoe zou hij vandaag tegen die verkoop aankijken?
Hoe zou ik het hem vertellen? Zou hij het begrijpen? Zou hij mij steunen in de gemaakte beslissing?
Het houdt me op een vreemde manier bezig.
Ja, het spreekwoord klopt: "Een appel valt niet ver van de boom".
Maar er zijn van die appels die na 't vallen nog wat verder rollen en al verandert hierdoor lichtelijk hun zicht op de omgeving, het blijven al bij al appels.
Bij ons thuis zou het verdrongen lijflied als volgt hebben geklonken:
Vogelke, vogelke, gij zijt gevangen.
In een kotteke zulde gij hangen.
Is het zo onzinnig dat iets in mij me steeds dreef naar een eigenzinnige vertaling?
Comme l'oiseau, posÈ pour un instant
sur un rameau trop frÍle -
qui sent plier la branche,
mais qui chante pourtant,
sachant qu'il a des ailes.
Date: Sat, 04 Mar 2006 17:47:05 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Je zult het maar geweten hebben
Bee-line essay, "Je zult het maar geweten hebben", released on 04-03-2006 at 17:47
De tuinen liggen vol sneeuw, het vriest nog en toch was het gisteren aanschuiven in het tuincentrum.
Met die ophokregeling voor kippen is half Vlaanderen op zoek naar gaas of netten om wilde vogels van hun kippen weg te houden.
Onze kippen zaten sedert dinsdagavond reeds opgesloten in hun hok in afwachting van tijd en goesting om hun ren te overspannen conform de richtlijnen van het FAVV.
Die van het FAVV komen me dan al te pas en te onpas treiteren op mijn werk, maar nog vinden ze het niet genoeg. Nu komen ze me ook nog thuis ambeteren.
Je houdt het niet voor mogelijk.
De meeste mensen nemen de nodige maatregelen niet omdat het wettelijk is verplicht. Neen, ze zijn bang dat ze gepakt worden als hun kippen vrij blijven rondlopen. Het blijkt nu al dat het voornamelijk je eigen buren zijn die je gaan aangeven. Niet in het
belang van de voedselveiligheid, maar wel om je eindelijk een kl..t te kunnen aftrekken. De kip-kliklijn staat roodgloeiend.
Let op mijn woorden, dit is nog maar het begin.
Nu de kippen, morgen de katten, overmorgen ...
Ik heb de kat in huis al verwittigd. Ik heb haar onomwonden kont gemaakt waar het vanaf nu op aan komt: "Keep low profile, want anders piep jij morgen als een opgejaagde muis".
Dat komt me naar die kat toe 'toevallig' goed uit, maar dat is onder ons.
Volgens mij zal de Gestapo-aanpak van het FAVV ongetwijfeld leiden tot KGB toestanden zoals ze die in de vroegere Sovjet-Unie tientallen jaren hebben gekend.
Trouwens als je nog maar naar de koppen kijkt van de huidige FAVV topfiguren, dan weet je toch genoeg zeker. Allemaal hebben ze diezelfde Croesjtsjov-look.
Ook Koen Dassen van de Staatsveiligheid ontsnapt daar niet aan.
Maar ja, bij onze Staatsveiligheid weten ze dan natuurlijk ook alles over ontsnappen.
Volgens mij 'moet' je zo'n kop hebben als je wil werken bij diensten belast met onze veiligheid. Ik geloof nooit dat ze je anders aannemen.
Volgens mij zijn we beter af als de Staatsveiligheid belast wordt met de Voedselveiligheid en die van het FAVV verhuizen naar de Staatsveiligheid.
Met Dassen & Cƒ is er tenminste nog een kans om te ontsnappen aan onredelijkheid en met het FAVV zijn we zeker dat die het minste, wat zeg ik, het onbenulligste terrorisme-fenomeen zullen hebben opgemerkt.
Bekijk nu die hele vogelgriepepidemie en andere nare vieze nieuwe ziektefenomenen eens met gezond boerenverstand.
Hoe komt het dat die dingen zich zo kunnen verspreiden? Pas op, ik heb het dan nog niet over de vraag hoe het komt dat die zaken in onze moderne efficiÎnte wereld ontstaan.
Wel, hoe komt het? Gewoon simpel bekijken.
De moderne mens reist te veel en te ver. Ik ben voorstander dat iedereen gewoon thuis blijft. Gedaan met reizen naar verre exotische bestemmingen of in het slechtste geval 6 maanden quarantaine voor diegene die het toch niet kan laten.
Ovverdreven?
Zo de mens gemaakt was om te reizen, had hij vast vleugels gekregen.
Stel dat je die toch zou hebben, dan val je onder de ophokregeling.
Dus ... wat is 't verschil?
Date: Sun, 26 Mar 2006 15:19:16 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Gewikt en gewogen
Bee-line essay, "Gewikt en gewogen", released on 26-03-2006 at 15:18
Onze jongste heeft examen Nederlands en vraagt me vanmorgen naar het verschil tussen een metafoor en een allegorie.
Dit is een kluifje naar mijn hand en een probaat middel om effe van het ei af te raken waarmee ik zit.
Het duurt lang, te lang, de lente laat eindeloos op zich wachten.
Al lengen de dagen en kwetteren de vogels dag na dag een beetje meer, echt schot zit er niet in de zaak.
Het blijft schraal en vochtig, maar vooral te koud.
De komposthopen liggen klaar, het zaad gekocht, de plantajuin in bakjes.
Gebrek aan goede intenties van een trouwe tuinman kun je dit moeiljk noemen.
Maar wat koop je daar nu (nog) mee?
Gisteren scheen de zon en achtte ik het ogenblik rijp om uit mijn winterstemming te kruipen.
Bij het spitten kropen de pieren rillend weg naar de ondergrond, hadden ze vingers gehad, zouden ze ongetwijfeld hun wijsvinger hebben opgestoken.
Na een uur gaf ik de pijp aan Maarten en kroop buiten adem terug in mijn hol.
Wie laat zich graag vangen aan de schone schijn van een bedriegelijke (lente)zon?
Maar niet gewanhoopt, het kan altijd erger.
Immers:
Op een dag, dit verhaal speelt in de dagen dat rabbi's wijze mannen waren en de mensen hun raad vroegen en opvolgden, kwam meneer Levi bij zijn rabbi.
Hij was wanhopig. Zijn vrouw was ziek, hijzelf was werkloos,
met hun zes kinderen woonden ze in ÈÈn kamer en hadden niet te eten.
Wat moest hij doen?
De rabbi dacht lang na en zei toen: 'Neem een geit.'
Een maand later kwam de heer Levi terug: de situatie was nu ondragelijk geworden, met die zieke vrouw, die jengelende kinderen, dat ene kamertje
en een geit die overal kakte en piste.
'De stank, rabbi, dat is het ergste,' zei meneer Levi.
Wederom dacht de rabbi na en zei toen: 'Doe de geit weg.'
Ik hoop dat hij het zo heeft gesnapt, want er zijn nu eenmaal zaken waarbij je geen tekeningskes kunt maken.
Date: Sun, 03 Sep 2006 17:19:54 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Saudade
Bee-line essay, "Saudade", released on 03-09-2006 at 17:19
Na 5 maanden afwezigheid terug van weggeweest.
Still alive and kicking, maar dan wel op een vreemde wijze.
Hoe lang kan een dag duren en hoe kort een nacht?
Sedert eind juni kom ik aardig in de buurt van het antwoord.
De dagen glijden in elkaar zoals glooiingen op een eindeloze skipiste, een zwarte piste die vervaarlijk en bochtig naar beneden raast terwijl het eindstation in de verste verte niet is te bespeuren.
Een dagelijks gevecht met skilatten en hoogtevrees.
De zomer lijkt weken voorbij, de zwoele avonden netjes opgeborgen.
Frankrijk wuift in mijn dagdromen: 'Au revoir'.
Het is me niet ontgaan.
Ik heb het net als het landschap dat voorbij raast terwijl je uit het raam kijkt van een rijdende sneltrein, opgemerkt en opgeslagen.
Twee weken geleden, op mijn verjaardag, werd de Midgard productie opgestart in Halen. Als toemaatje werd mijn vriend en collega er dezelfde dag ontslagen.
Nooit een dergelijke spannende verjaardag beleefd, maar volgend jaar mag het als het even kan voor mij liefst terug gewoon saai.
Vreemde dagen zijn gevolgd: dagen vol spanning, intensiteit en emoties.
Voor de meesten lijkt de rust weergekeerd, melk wordt weer kaas zoals voorheen.
Huisje weltevree ... en gedwee.
GeÎxciteerd door de dagdagelijkse ervaringen hou ik mezelf 's nachts wroetend halfdromend wakker en denk aan de trein naar Lissabon.
Daar zou ik dan 's nachts de Taag zien zwellen van tranen die als Fado klanken uit een oude kroeg in een verloren steeg neersijpelen.
Een stad met een ziel waar melancholie, heimwee, nostalgie, existentiÎle treurnis, maar ook hoop versmolten blijft met het alledaagse leven.
Het zou me deugd doen na al die maanden terug thuis te komen.
Last updated on 3 Sep 2006 by BusyBee