The Bee-line list archive ending on 14 Nov 2004
Topics covered in this issue include:
1. Provencaalse impressies
<beemaster@beaware.be>
Sun, 23 May 2004 11:16:30 +0200
2. Gezond en wel
<beemaster@beaware.be>
Sat, 19 Jun 2004 12:22:13 +0200
3. Joepie, 't is feest.
<beemaster@beaware.be>
Sun, 27 Jun 2004 19:32:24 +0200
4. Over uitjes en trippen
<beemaster@beaware.be>
Sun, 04 Jul 2004 14:18:36 +0200
5. Als de vos de passie preekt
<beemaster@beaware.be>
Sun, 18 Jul 2004 20:37:34 +0200
6. De reismicroob en andere ongemakken
<beemaster@beaware.be>
Mon, 19 Jul 2004 20:58:59 +0200
7. Buiken
<beemaster@beaware.be>
Mon, 26 Jul 2004 12:15:58 +0200
8. Doucement
<beemaster@beaware.be>
Tue, 17 Aug 2004 21:15:34 +0200
9. Abraham
<beemaster@beaware.be>
Sun, 29 Aug 2004 20:21:17 +0200
10. Juu, juu !
<beemaster@beaware.be>
Sat, 04 Sep 2004 17:12:21 +0200
11. De mot is hot
<beemaster@beaware.be>
Wed, 22 Sep 2004 17:27:47 +0200
12. als kwik
<beemaster@beaware.be>
Sun, 03 Oct 2004 09:56:02 +0200
13. Moeder!!!
<beemaster@beaware.be>
Tue, 12 Oct 2004 06:56:26 +0200
14. Chrysanten
<beemaster@beaware.be>
Sat, 23 Oct 2004 20:44:35 +0200
15. De test
<beemaster@beaware.be>
Sun, 14 Nov 2004 11:37:48 +0100
Date: Sun, 23 May 2004 11:16:30 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Provencaalse impressies
Bee-line essay, "Provencaalse impressies", released on 23-05-2004 at 11:15
De ene verliest er zijn oor, de andere zijn blanke huid en nog een andere zijn hart.
Vertoeven in de Provence blijkt in alle gevallen een pijnlijke aangelegenheid.
Die relativerende realiteit oogt haaks op het gezegde "leven als God in de Provence".
Geloof me, God is er niet mee gemoeid.
Alleen als plotseling uit het niets de mistral het stof uit de kleren blaast, is het duidelijk dat er van hogerhand een waarschuwing komt die de verhitte aardse gemoederen even tot paradijselijke bezinning dwingt.
Maar die reflectie is van korte duur.
Als hebbe en houwe weer bij elkaar zijn gekeerd, het stof weggespoeld met een glas helderrode wijn, de parasol weer buiten staat, de brandende zon de geesten terug in sluimerstand wiegt, neemt de rust haar vertrouwde plek weer in.
Een rust die verder enkel door de wekelijkse markt wordt verstoord.
Bergen cavaillons, aardbeien, tomaten, ajuin en verse look verdwijnen dan massaal in de kleurrijke tassen van de plaatselijke kwetterende hamsters.
Het proviand wordt royaal en zonder schroom de eerstvolgende dagen versneden en bereid met blanke olijfolie en siert daarna lange tafels in de avondzon.
Als je tegen een plaatselijke boer je verwondering zou uiten over de schoonheid die God toch maar over het provencaals landschap heeft gegoten, dan zou hij je ongetwijfeld met een zuidfrans accent smalend van antwoord dienen:
"t' Zou belange da nie zijn geweest, had hij 't alleen moeten doen"
Date: Sat, 19 Jun 2004 12:22:13 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Gezond en wel
Bee-line essay, "Gezond en wel", released on 19-06-2004 at 12:22
* 12 stielen, 13 ongelukken?
De kogel is door de kerk.
Na 13 jaar afwezigheid is (kaasmakerij) Midgard back in BIOtown.
Let vooral niet op het getal 13: louter toevallig.
Dertien is een getal als een ander.
Eentje meer dan 12 en eentje minder dan 14.
Zo is het toch?
Hoe dan ook, het zal me soyaworst weze, spreek ik mezelf bemoedigend in.
Wie gaat die biokaas nu eten? vraag ik me in onbewaakte ogenblikken af.
Eerlijk gezegd, is 't wat (te) laat om daar nog mee af te komen.
Het besef rukt mijn reeds wankel bioritme aan flarden.
Er zit stress aan mijn lijf en dat is niet gezond.
Maar wat is gezond?
* zondag, de 13de
"En op wie heb jij gestemd?"
- "Op de goei" zou mijn vader ongetwijfeld hebben gezegd.
Met een dergelijk antwoord had je er natuurlijk het raden naar.
Op zich niet zo moeilijk te achterhalen, want thuis gingen ze iedere
zondagmorgen naar de mis.
Kiezen tussen de ceeven, de sossen of de blauw?
Neen, je werd geboren als ceef of sos en ging met dezelfde overtuiging
onder de grond (met of zonder de zegen van de pastoor).
Allemaal zo klaar als een klontje uit Tienen.
Maar wie zijn vandaag de goede?
Zeg mij nu eens: "Who are the good, the bad and the ugly?"
Wie zijn de cowboys, wie de Indianen?
Wel?
* 13 spaken maken geen wiel
Mijn laatste pietluttige zekerheid is de voorbije week roemloos gesneuveld.
"Fietsen blijkt helemaal niet gezond".
Eerlijkheidshalve had ik al ernstige twijfels sedert de opkomst van het-goed-weer-en-zeker-op-zondagmorgen fenomeen: het wielerterrorisme.
Wij betalen ons blauw aan de aanleg van fietspaden maar geen veelkleurige tweevoetige kanarie die er gebruik van maakt.
Mijn wederhelft is dinsdag over het fietsstuur gedonderd toen de lege
boodschappentas tussen de spaken terecht kwam.
Waarom op de 15de en niet de 13de?
Omdat dinsdags de winkels open zijn en 's zondags niet.
Vinger uit de kom en door het vel, maar dankzij een kleine operatie loopt ze ondertussen als een bont en blauw geslagen kanarie door de woonkamer met opgeheven reuzevinger alsof ze constant zeggen wil: "Niet met mij!".
Neen, met wie anders ;-)
* doe voort en zie niet om
Ons alledaags leventje gaat ondertussen rustig verder met nog meer bruin op straat,
een vrouwenfiets minder, een kaas met biolabel meer.
In deze junimaand oogt gelukkig de natuur op z'n best: 't regent nog eens, de ajuinen schieten op, de slakken doen zich te goed aan de sla, de bonen zitten vol luizen.
Wat valt er te klagen?
Wel? ... als we maar gezond zijn?
Date: Sun, 27 Jun 2004 19:32:24 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Joepie, 't is feest.
Bee-line essay, "Joepie, 't is feest.", released on 27-06-2004 at 19:31
De laatste echte schoolweek zit erop voor onze jongste telg.
Prachtige vooruitzichten zou ik zo denken.
Nochthans bleek hij de voorbije week niet om aan te spreken.
Ik dacht, hij zit misschien met wat melancholie of weemoed tussen de oren.
De appel valt niet ver van de boom, dus met zachtheid benaderen en behandelen.
De stap van de lagere school naar de onbekende grote school is immers voor vele twaalfjarigen noch een prettige noch een rustgevende gedachte.
Een warme thuis verlaten - die een goede school na 6 jaar toch is geworden, de kindertijd grotendeels afgesloten, jeugdvriendjes uit het oog verliezen, ...
Normaal komt er niet veel uit die kleine maar vorige week was 't niet anders dan klagen en zagen.
Op school voert men "traditiegetrouw" ter afsluiting van het schooljaar een totaalspectakel op waaraan alle kinderen deelnemen.
Dit jaar staat "De klokkenluider van de Notre Dame" op het programma.
Weken terug zijn de rollen verdeeld en de laatstejaars nemen de belangrijkste plaatsen in.
Den onze heeft een bloedhekel aan voordracht en toneel aangezien hij veel te verlegen is om zijn mond open te doen, als er anderen bij staan.
Bijgevolg dacht hij de dans te kunnen ontspringen door resoluut te kiezen voor 1 van de klokkenrollen.
Geef toe, de klokken in de klokkenluider van de Notre Dame kan je niet over het hoofd zien.
Ze zeggen niet veel, eigenlijk alleen maar "bim bam" (de grote klokken) of "bam" (de kleinere klokken), maar zonder klokken wordt het helemaal niks.
Vergelijk het met Hannibal, de stier, die over de prikkeldraad van de weide springt om bij een bronstige koe te raken, de draad wat te laag inschat en de welkomstgroet van de gelukkige koe beantwoordt met: "Zeg maar Hanni want de ballen hangen aan de draa
d". Dat wordt ook niks.
Het werd blijkbaar de zwaarste week uit zijn lagere schoolloopbaan.
Doodop, loodzware benen, nat in 't zweet en half verbrand van de zon mekkerde hij dagelijks gelaten over zijn bijdrage tot het spectakel.
Het verwonderde ons dat hij voor die laatste week ook nog hopen huistaken diende af te haspelen.
De verklaring bleek vrij simpel.
Als klok moest hij iedere dag gedurende de hele repetitie op de toren rechtop paraat staan om op het juiste ogenblik de verlossende woorden uit te bazuinen.
Zijn klasgenoten konden zich na het kwijten van hun spreekmoment nuttig bezighouden met de opgelegde taken.
De Sprekende Klok had daar natuurlijk tijdens de schooluren geen tijd voor.
De lagere school nog niet echt ontsprongen en daar steekt reeds het verschrikkelijk besef de kop op: "Geen Tijd".
Een woekerend kruid, amper uit te roeien, de gesel van ... deze tijd.
Maar het grote jongensleven staat nillens willens voor de deur.
In geen tijd zullen lichte baardhaartjes en rode zweren de ooit onschuldige jongenskopjes tooien.
De knuffels, de bewondering, het kusje 's morgens en 's avonds, het gaat er allemaal uit.
Het kinderlichtje dooft en flashy neongeflikker vergezelt de jongeling naar de volwassenheid.
Nog even, nog even gunt de Tijd ons de tijd tenvolle stil te staan, te genieten van de onschuld en schoonheid van het Kind.
Er is geen tijd (meer) te verliezen.
Vandaag sprak me iemand op het Joepiefeest aan.
"Diene van ons gaat Don Bosco doen en diene van aele?"
- Ah, den onze gaat gewoon groot worden, da's al moelijk genoeg.
Date: Sun, 04 Jul 2004 14:18:36 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Over uitjes en trippen
Bee-line essay, "Over uitjes en trippen", released on 04-07-2004 at 14:18
*** You've got hotmail
Je kan het zo gek niet bedenken, dacht ik, toen ik het mailtje las van iemand die op onze website het contactformulier invulde na een vluchtige blik op de inhoud van de pagina's.
Het moet vluchtig geweest zijn, want ik zou in de verste verte niet weten waar de persoon in kwestie de noodzakelijke aanknopingspunten meende te herkennen voor het volgende bericht.
---
To: Kaasmakerij Midgard <cheese@midgard.be>
From: <xxx@hotmail.com>
Subject: contactformulier Kaasmakerij Midgard
Cc:
Bcc:
Op 01-07-2004 om 15:43 werden volgende gegevens verstuurd
via het contactformulier op de kaasmakerij sectie:
Naam: xxx
Functie: hoofd gezin
Bedrijf: gezin
Telefoon: 023-xxxxxx
Email: xxx@hotmail.com
Vragen: is het mogenlijk om met een aantal mensen zelf ook kaas te maken; aansluitend een lunch en/ een kano of boot huren of een andere
suggestie/
a.u.b. een familie-uitje, dusvanaf ongeveer 10.00 uur tot 16.00 uur
a.u.b.met prijsopgave (gespecificeerd).
*** Uitjes
Rare kwiet, dat hoofd van het gezin, dacht ik in eerste instantie.
Eerlijk gezegd, was ik een beetje op m'n lange tenen getrapt.
Je zit zelf godganse dagen tussen witte muren en witte kaas, niet wetend waar eerst aan te beginnen, amper tijd om te eten, je komt afgepeigerd thuis, draait je verstand een uur op nul en begint dan aan de dagelijkse papierwinkel en mails.
En dan veronderstelt een hoofd dat wij tijd en suggesties hebben om zijn vrije dagen op een leuke wijze in te vullen.
Niet op antwoorden, was mijn tweede reactie.
Gewoon negeren. Denk aan een berghut.
Maar wat doe ik nu met mijn beleefde gewoonte altijd te antwoorden als mensen iets vragen? zoemde het verlaten tussen mijn oren.
Twee dagen later met de klanken van Rock Werchter en de horden sfeerkloppers om me heen: "Waarom ben ik daar zelf nooit opgekomen?".
Waarom nog zelf kaasmaken, als een ander tegen betaling het zelf wil komen doen?
Waarom nog langer om vier uur 's ochtends uit het warme bed, als het pas tegen tienen moet?
Al bij al, een verstandige toekomststrategie dringt zich stilaan maar zeker op.
De westerse mens wil ontspanning, zoekt authentieke ervaringen om zijn fake bestaan mee op te fleuren.
De moderne mens is uit op curiosa.
Zelf een dagje ouder, al jaren moe, speelt hoe langer hoe meer de beangstigende vraag: "Hoe hou ik dit uit?"
Hoe bizar ook, er is een frappant raakpunt tussen wat de mensen bezielt en mijn persoonlijk verlangen: UIT.
"Midgard goes onions"(1) ... klinkt alvast veelbelovender, spannender, opwekkender dan "Midgard goes bio".
Is dit wishful thinking?
Als wij op de Midgard in iets sterk zijn, de kaaskwaliteit buiten beschouwing gelaten, dan is 't toch onze meerwaarde als "curiosum".
Wie maakt er nu nog op een onproductieve arbeidsintensieve wijze kaas?
Waarom die zwakte niet ombuigen in een sterkte, in iets waar mensen wel naar uitkijken?
Wat is het alternatief?
Het volgend decennium in het "Museum van Vergane Ambachten" gaan zitten met een rood doekje vol witte bolletjes rond de hals en betaald worden door de Minister van Cultuur?
Geplaatst tussen een warme bakker met zelfgemaakte koffiekoeken en een slager met schouwgerookte hespen en degelijke droge trippen(2)?
Neen, het hoofd is niet zo weird (kwiet) als 't oogt.
Laat ons nmaar een poging ondernemen.
*** Trippen
Beste xxx,
Bravo!!!
U hebt als eerste het schitterend aanbod op onze website weten te vinden.
Als beloning willen wij u, het hoofd en de overige gezinsdelen, een onvergetelijk uitje bezorgen in het vlaams-brabantse achterland waar Dijle en Demer innig samenvloeien.
Wij hebben een speciale dagindeling uitgewerkt waar zelfs een acid trip(3) een poepje kan aan ruiken.
Bij ons op de Midgard is niet voor niets melkzuur troef!
Agenda
------
Welkom: 10:00u - 10:10u
Korte welkomstgroet aan de ledematen waarbij op kosten van het huis u opgelegde uitjes-in-'t-zuur met prikker worden aangeboden, smaakvol door te spoelen met verse gechambreerde kaaswei.
Deze authentieke entrÈe brengt u alvast in de gepaste melkzure omgeving.
En maar kazen: 10:10u - 12:10u
Twee uur kaas scheppen dat het een lieve lust is.
Schep die kaas en draai die kaas.
Zuig met volle teugen het rijke pallet aan authentieke bacterieÎn, schimmels en gisten op, uw darmflora wordt er alleen maar voller van.
En maar peddelen: 12:10u - 13:30u
Laat u drijven op de Dijle met het (hopelijk) voor eenmalig gebruik bestemde vlot, gebouwd uit verse strobalen afkomstig van de laatste der witloofboeren.
Peddelen, armpjes bewegen: niets beters om de eetlust op te wekken.
En maar vreten: 13:30u - 15:00u
Aanmeren in Rijmenam voor een stevige lunch in "den Bombardon".
Trippen met uw zelfgemaakte plattekaas.
Geniet van de Geuze van 't vat, uit de ambachtelijke brouwerij "In de illegale houten trap" waar de tijd van de HACCP-regels nog heeft stilgestaan.
Maar niet verder vertellen.
En maar ontlasten: 15:00u - 16:00u
Stilaan tijd om huiswaarts te keren.
Het moment is aangebroken om in alle deemoed terug te blikken op de volheid van de vergane dag, het mooie met u mee te nemen, de rest achter te laten.
Op de door ons gereserveerde natuurwei aan de waterkant, kan elk voor zich in meditatieve spreidstand zich ontlasten van alle overtolligheid.
Groot Hoefblad is ter plekke aanwezig.
A.u.b. de gepaste afsluiter van een geweldige trip.
P.S. De gedetailleerde prijsopgave wordt u bezorgd zodra ik wat meer tijd heb.
---
(1) Going onions = niet goed in zijn bol of zoiets
Vergelijkbaar met going nuts = (een beetje) gek worden
(2) Trippen = geweldige pensen uit het Pajottenland met ajuin
(3) Acid trip = LSD ervaring
---
Date: Sun, 18 Jul 2004 20:37:34 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Als de vos de passie preekt
Bee-line essay, "Als de vos de passie preekt", released on 18-07-2004 at 20:36
Een zondags zwoel zweverig nadenkertje van weinig woorden.
Wat doet een gezond en dankbaar kieken?
Eieren leggen en kakelen op het ultieme moment.
Je verwacht het niet van de introverte kip, maar scrupules kent ze niet.
Haar dagelijkse climax ontgaat niemand, zelfs de vos niet.
Ze komt er rond en luidruchtig voor uit.
De kip legt haar ei met passie en iedereen mag dat weten.
Meer nog, het resultaat van haar uitgestulpd orgasme dient de mensheid.
De passie van de kip is maatschappelijk waardevol.
De vos houdt dit schouwspel in de gaten en denkt er het zijne van.
Ook de vos kent zijn passie maar beseft dat hij die met zoveel woorden niet kan verkopen.
Trots en genoegzaam als hij is, hemelt hij zijn vossenstreken op tot kunst.
De kunst van het misleiden en verleiden uit zuiver eigenbelang.
'Kippen vreten' als dusdanig is geen passie waar de wereld beter van wordt.
Daarom, beste mensen:
Als de vos je de passie preekt, vraag je dan zorgvuldig af:
"Wat is het probleem waar deze vos een oplossing voor brengt?"
---
<snip>
De heersende bewustzijnsindustrie heeft, zoals de kerk in de middeleeuwen, een quasi-monopolie verworven op de verspreiding van waarden.
Richard Rorty's dictum: the way things are said is more important than the possession of truth.
</snip>
Uit "Verschaalde waarden" (Koen Raes, Pelckmans uigeverij)
---
Date: Mon, 19 Jul 2004 20:58:59 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: De reismicroob en andere ongemakken
Bee-line essay, "De reismicroob en andere ongemakken", released on 19-07-2004 at 20:57
Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat reizen best als een leuke onderneming mag beschouwd worden.
De voorbereiding brengt je al in vervoering, de verwachtingen worden hoog gespannen.
Volgt de reis naar de bestemming.
Hier kunnen de meningen verschillen, maar voor mij is de reisweg half the fun.
Eenmaal het reisdoel bereikt, begint de totale ontspanning, het genieten, het toeristenleven, ...
Nu ja, dat kan best wat tegenvallen.
Regen, kakkerlakken onder het bed, opgewarmd ziekenhuiseten, geen airconditioning.
Je kan het zo gek niet bedenken.
Maar tijdens onze vakantie zijn we mild gestemd, het moet al aardig lelijk of zwaar overdreven doen om die 2 weken verlof naar de kl te krijgen.
Desnoods zetten we 't verstand 2 weken op nul.
Nog altijd beter dan 2 weken nagels bijten tussen 2 regenbuien in en/of de herhalingen op TV1 herkauwen als ware het een eerste snee raaigras.
Ook na de reis is het best 'nog even' leuk.
Foto's ontwikkelen en ook inplakken (geloof me, 't komt er anders nog moeilijk van), wat volk uitnodigen om er wat overdreven commentaar bij te leveren, op 't werk je bruine tint laten bewonderen, ...
Geef toe, die 2 weken zijn van onschatbare energiewaarde.
Met een opgeladen batterij kan je er weer even tegen.
Waarvoor krijg je die 2 weken anders?!
Vandaag sta ik bij de apotheker te wachten.
De madam voor mij heeft haar boodschappenlijstje in de hand.
Ken je dat? 100g salami, 100g jonge kaas, 100g kipkap, 100g ...
In dit geval verwacht ze 's avonds geen volk bij 't eten.
Neen, ons madam vertrekt op reis.
En wat moet ze hebben?
iets tegen diarree: 2x
iets tegen de reisziekte (of is 't voor i.p.v tegen?)
iets tegen de jeuk
iets tegen 't zuur
iets tegen insectenbeten: voor en na
iets tegen koppijn
iets tegen spierpijn
iets tegen de zon
en iets om te slapen (wie wil er nu ...?)
Zegt de apotheker:
"Misschien nog iets om de darmflora op, peil te houden?"
- Ja da's goed, geef dat ook maar mee.
Willen of niet, maar dan vraag ik me licht verward af:
Wat gaat dat mens doen? Naar waar gaat die?
Dan heb ik zoiets van:
Als je dat allemaal dreigt te overkomen, blijf je dan niet beter thuis?
Je ziet er nu tenminste op 't eerste zicht nog vrij gezond uit.
Vroeger ging men op reis om te leren.
Vervolgens om af te kicken van de stress.
Maar nu dreigen sommigen te reizen om 't af te leren.
Date: Mon, 26 Jul 2004 12:15:58 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Buiken
Bee-line essay, "Buiken", released on 26-07-2004 at 12:15
Ik ben zondagavond naar een feestje geweest.
Dat is sowiezo al niet mijn sterkste kant en zeker niet mijn slechtste gewoonte.
Maar dat is tussen ons.
Het was bijna 22:00 uur toen ik er mijn opwachting maakte.
Lang getwijfeld of ik nu al of niet zou gaan.
Mijn buik leidde reeds dagen een eigen leven van krampen en steken, van verontrustend gegrol en gekreun, met darmen die wroetend en wiegelend een nieuwe ligplaats leken te zoeken op plaatsen waar duidelijk voelbaar reeds andere ingewanden of wellicht ande
re darmen lagen.
Dit maakt duidelijk dat er heus betere momenten waren om te brassen.
Maar als het vlees zwak is, moet de wil sterk zijn.
Mentaal gewapend sleurde ik dus uiteindelijk het zootje mee naar het avondfeest.
Uit preventief zelfbehoud had ik me voorgenomen enkel te drinken en zeker niks te eten.
Mijn heil zoekend bij een fles rode wijn, angstvallig mijn ogen afwendend van borden schapevlees en kluiten mayonaise op bergen groenten die links, rechts en ook nog voor mijn neus werden leeggevorkt, wachtte ik deemoedig op het einde van het buffet en de
ontsluiering van de aangekondigde surprise.
Tot mijn grote verbazing kropen uit de luidsprekers plotseling Marokkaanse tonen waarop mijn ontaarde pens kreunend reageerde zoals een rode lap op een moegetergde stier.
Niet veel later was het zo ver.
De buikdanseressen kwamen wiegelend en schuddend ten tonele, hun ontblote buik vervaarlijk draaiend in alle richtingen, overgeleverd aan het opzwepend ritme.
Ik hield het niet voor mogelijk wat mogelijk is tussen middenrif en schaambeen.
Mijn stijf gespannen pens kreeg hier een lesje zelfbeheersing en spiercontrole.
Van een surprise gesproken.
Lag het nu aan mijn erbarmelijke staat, ik weet het nog steeds niet, maar ik kreeg het nare gevoel dat alle aanwezige buiken na verloop van tijd in beweging kwamen en venijnig met hun grote holle oog tergend in mijn richting keken.
Bolronde, afhangende, peervormige, dubbel en zelfs driedubbel gelaagde vetkwallen leken op me af te komen.
Het klamme zweet zocht zich koortsachtig een weg tussen de schouderbladen naar de ruggegraat en met mijn laatste krachten (al leek het meer op een langgerekte ontsnappingspoging) greep mijn arm met hand naar een glas rode wijn en goot de inhoud zonder ver
wijl in de slokdarm waar het zonder tegenstand verdween in de daar onderliggende afgrond.
Door mijn privÈ-chauffeur later afgevoerd, dacht ik met gelukzalige trek om de mond voorgoed ontsnapt te zijn van plenzende botsende pensen en buiken.
Maar daar klonk de opzwepende muziek me terug in de oren.
De DJ natuurlijk ook vertrokken, geen kans om de plaat te draaien, laat staan te stoppen.
Alles wiebelend als een ton, alleen die vervloekte koppige buik verroerde geen vin.
Zo ging voorbije nacht veel vroeger dan gehoopt of verwacht over in de ochtend
Mijn nog steeds danig ontregelende buik bracht me terug onomkeerbaar tot bezinning.
Misschien bedenk ik nu, is het al wat te laat en te hoog gegrepen om "een gezonde geest in een gezond lichaam" na te streven volgens de aloude griekse idealen, wellicht is "een gezonde buik met gezond verstand" volgens marokkaanse tradities een aantrekkel
ijker en haalbaarder streven.`
Immers, niet alleen de buik maar ook het oog wil wat ... op tijd en stond.
Date: Tue, 17 Aug 2004 21:15:34 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Doucement
Bee-line essay, "Doucement", released on 17-08-2004 at 21:15
Het paradijs: 1200 km ver, ergens in de Aude.
Aan de voeten van de PyreneÎn, midden in de Languedoc, exotiseert het oc(c)itaans de officiÎle franse taal.
Alle brandstapels en Inquisitie ten spijt blijft de Languedoc een buitenbeentje waar de kathaarse geesten nog steeds de receptuur uitmaken van het dagelijks reilen en zeilen.
Dat mocht ik aan den lijve ondervinden toen ik afgepeigerd van een lange reis en zakken vol stress mijn bestemming bereikte.
Mijn vriend die 22 jaar terug Vlaanderen achter zich liet, is volledig ingeburgerd in een klein vilatge ocitan van 40 inwoners.
Na een gebruikelijk hartelijk onthaal werden mij de regels van het huis voorgelegd.
Dan rijd je eens 1200 km om gedurende een klein 7 dagen af te kicken van wat wij hier leven noemen.
Weerloos aanhoorde ik het reglement.
RËgle nr 1: wees blij en geniet
RËgle nr 2: doe gewoon wat de anderen hier doen
RËgle nr 3: voor de rest ... doe je wat je wil
RËgle nr 4: le rËgle le plus important:
'Doucement le matin, pas trop vite l'aprËs-midi et accÈlerÈ pour l'apÈro'
Waar, wanneer, waarom, vraag ik me af, zijn wij het spoor verloren?
De Engelsen die de laatste jaren de streek lijken te bezetten, hebben het vermoedelijk begrepen al hebben ze blijkbaar heel wat hulp nodig als ik de volgende tekst mag geloven.
Dear Lord,
So far today, I' ve done all right.
I haven't gossiped, haven't lost my temper, haven't been greedy, grumpy, nasty, selfish or over-indulgent.
I am very thankful for that.
But in a few minutes, God, I'm going to get out of bed.
And from then on, I am going to need a lot more help.
Amen.
Maar 'for the rest of us', wij ketters in het rijke jachtige noorden, hoe moeten wij het leven klaren?
Date: Sun, 29 Aug 2004 20:21:17 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Abraham
Bee-line essay, "Abraham", released on 29-08-2004 at 20:20
'Heb je Abraham gezien?' vroeg mijn schoonmoeder maandag.
'Abraham? Welke Abraham?' antwoordde ik ietwat uit het lood geslagen, terwijl ik dacht 'Ons Moeke wordt oud, waar haalt ze 't?'.
Maar spoedig bleek alweer dat een mens nooit te oud is om te leren.
"Abraham gezien hebben" zegt men tegen iemand die 50 is geworden.
Ik heb de laatste weken nog met volle overtuiging op de frein(1) geduwd, maar tevergeefs.
Het is zo ver.
Ik ben op middelbare leeftijd.
Met een beetje geluk mag ik binnenkort gratis op den bus en den tram.
Ik kijk er al naar uit.
Abraham is hebreeuws voor 'de vader der volken', stamvader van de HebreeÎrs via zijn vrouw, van de Arabieren via zijn slavin.
Die mens moet het druk gehad hebben als je de grootte van zijn nageslacht overschouwt.
In de volksmond zegt men wel "in Abraham's schoot zitten"(2), maar persoonlijk denk ik dat Abraham gelet op zijn hoofdactiviteit van stamvader eerder godganser dagen in andermans schoot lag.
Mijn catechismusjaren liggen te ver van me vandaan om nog te weten waarom Abraham gelinkt wordt aan vijftigjarigen.
Ik ben nooit zo goed geweest 'in van buiten leren', al betwijfel ik of zulke zaken in de catechismus stonden.
Als met van buiten leren uit het hoofd leren bedoeld wordt, dan heb ik met de jaren eerder van binnen geleerd.
Uit de buik en niet uit het hoofd.
Dat heeft naast enkele hier niets terzake doende argumenten 1 groot fysiek voordeel.
In tegenstelling tot hoofdpijn hoef je slechts naar de kleinste kamer te lopen om van de ellende af te raken.
Een ander gezegde over den Abraham is 'weten waar Abraham de mosterd haalt'(3).
Vandaag zou je ongetwijfeld en weliswaar met enige schroom zeggen: 'Bij den apotheker in doosjes van 4 of in grootverpakking van 12'.
Maar in Abraham's tijd bestonden er nog geen blauwe pillen.
Waar haalde hij, de stamvader, dus de mosterd?
God mag (en zal) het (wel) weten.
Mijn dochter schreef n.a.v. mijn vijftigste:
"Een halve eeuw is te kort als voorbereiding op de eeuwigheid."
"Goed bedoeld maar doe me dat niet aan, mijn beste kind" welde het spontaan in me op.
Ik heb op die 50 jaren al genoeg gezien dat pijn doet aan de ogen en de ziel.
De nooit in vraag gestelde moderne zakelijkheid, de jachtigheid, de steeds toenemende verstedelijking, de vervreemding en de teloorgang van het wezenlijke zijn geen aangenaam schouwspel voor de ogen.
Ik kan het best begrijpen dat veel mensen gemakshalve de ogen sluiten en 't (gezond) verstand op nul zetten.
Maar als er toch nog enige tegendraadsheid mijn jaren der volwassenheid heeft overleefd, dan is 't slapen met 1 oog open want:
"In het land der blinden is ÈÈnoog koning".
---
(1) Frein = rem
(2) In Abraham's schoot zitten = het zeer goed en rustig hebben
(3) Weten waar Abraham de mosterd haalt = op de hoogte zijn
---
Date: Sat, 04 Sep 2004 17:12:21 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Juu, juu !
Bee-line essay, "Juu, juu !", released on 04-09-2004 at 17:12
Wat zou ons B-landje geweest zijn zonder het roemrijke Brabant?
Puur chauvinisme van een rasechte brabander?
Kom, kom... bekijk het even nuchter.
Hoe noemen we het belgisch volkslied? De BrabanÁonne.
Als je zoals iedere goede belg wat nederlands en frans hebt geleerd,
dan hoef ik geen tekening te maken.
Welke titel krijgt de troonopvolger in BelgiÎ? Hertog van Brabant.
And last but not least, blijkt het zogenaamde 'belgisch' trekpaard slechts een synoniem te zijn voor het brabants paard - een uit Brabant afkomstig groot en zwaar trekpaard.
Neen, zonder het hertogdom Brabant, het brabants trekpaard en de BrabanÁonne
zouden wij, belgen, nog als bedelaars rondlopen in de braaklanden van het achterland.
Maar net als de hertog van Brabant en de BrabanÁonne loopt het brabants trekpaard er vandaag zieltogend bij, op sterven na dood, fungerend als mascotte op glansloze jaarmarkten.
Van het ooit welvarende en machtige hertogdom Brabant dat de provincies Brabant en Antwerpen en de Nederlandse provincie Noord-Brabant omvatte, schiet nog enkel de huidige provincie Vlaams-Brabant over.
Een miezerig vodje oppervlakte in de greep van een Rijk dat zoals in de tijd van Filips II de zon nooit ziet ondergaan.
Niet bezet door Spaanse edelen maar onder de knoet van Europese maatpakambtenaren die het laatste restje eigenheid, sappigheid en gezond verstand via een moderne inquisitie van normen en regelgeving versmachten.
Voor ons, brabanders, levend in de bakermat van Bruegel, het land van Lamme Goedzak, blijft een historische rol weggelegd.
Het zit in onze genen om op kritische ogenblikken uit ons pijp te komen.
Het wordt tijd dat we onze voorbereidingen treffen voor een Tweede Brabantse Omwenteling.
Laat ons de reumatische en onder de inteelt gebukte brabantse boerenpaarden uit de stal halen en hen terug hun oude glorie geven.
Laat hen terug op de dampende akkers werken, maar zonder afgeknipte staart, gevlochten manen en ooglappen. Maak hen klaar voor de strijd.
De brabanders die wij voor onze doeleinden nodig hebben mogen niet trekkebekkend, trekkebenend of trekkerig uit de hoek komen.
Trekvast en met opgeheven hoofd moeten zij onze krakende karren beladen met houten vaten geuzelambiek, slierten trippen, rokende hespen, lappen gezouten spek, potten plattekaas en ovenverse boerenbroden meevoeren in de strijd tegen de levenloze bulk van v
erkrachtte koolhydraten en vetten.
Trokken onze fiere voorouders in 1789 ten strijde tegen Jozef II en het Verlicht despotisme met zijn ongeoorloofde bemoeienissen, morgen strijden wij tegen het (kunstlicht)despotisme van de maatpakambtenaren die in ivoren torens als mieren werken aan "the
brave new world".
Laat ons terug de Staten van Brabant oprichten, het geuzenlied aanheffen, de geuzenpenning slaan.
Laat Bruegel terug fier zijn op zijn nazaten en kwijlen van de goesting van wat op onze tafels ligt.
Laat Louis Paul Boon daar ergens tussen hemel en hel voor eeuwig rusten met het besef dat het niet meer nodig is ons een geweten te schoppen.
Onnozel menneke.
Dat gaat allemaal nie.
Watte?!
Alles gaat wat niet loopt of kruipt
en anders ... als de brabander gewoon (plan) trekken.
Juu Jules!
Date: Wed, 22 Sep 2004 17:27:47 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: De mot is hot
Bee-line essay, "De mot is hot", released on 22-09-2004 at 17:26
Jack!
What?
It's black
and hot
...
Coffee from Jacqmotte
Vader en zoon verkleed als zwarte oermens zitten op een bergtop in een ogenschijnlijk ongerept Afrika vuur te maken op grootmoeder's wijze.
Handleiding:
Door wrijving van een houten stokje in een maar net passende holte van een houten plankje, de ontstane gensters laten overspringen op droog organisch materiaal en dan blazen.
Vuur! ...
En ondertussen is het donker geworden en glijdt de gloedrode bolronde zon achter de horizon.
Het volgende beeld op de TV toont de naam en het logo van Jacqmotte.
Slogan: "Met vuur voor aroma".
90% kans dat het draaiend stokje buiten beeld aangedreven werd door een Makita
boormachine op batterij.
Lui gerekt in de zetel, verveeld met weeral een nieuwe lading ongevraagde reclamespots, probeer ik de boodschap te begrijpen.
Zwart gebrand levert een lekker aroma?
Koffiebonen worden gebrand d.m.v. vuur en dat resulteert in een lekker aroma?
Vuur staat voor passie en Jacqmotte heeft passie voor aroma?
Als een simplele mens zoveel bedenkingen maakt rond 20 seconden beeldmateriaal, dan is de reclame geslaagd.
Althans dat zal de reclameverkoper graag beweren tegenover de gretige klant.
De reclame is geslaagd want ze is (ergens) blijven hangen.
Dat de boodschap niet of slechts half werd begrepen of waarheidsgetrouw is, doet schijnbaar niets terzake.
Voor mij is Jacqmotte een ouwbollig koffiemerk met aroma's die mij niet kunnen bekoren.
Maar dat is persoonlijk.
Minder persoonlijk lijkt mij de opmerking dat in reclame alles kan en mag, waaronder
bijvoorbeeld het misbruiken van het primitieve (het ongerepte, onschuldige, zuivere) en het inschakelen van mensen uit ontwikkelingslanden voor het promoten van een (luxe)consumptieproduct met weinig bestaansrecht.
Het is opvallend dat men in de reclamewereld hoe langer hoe meer traditionele waarden, religieuze gevoelens en dergelijke gebruikt met de bedoeling die, als ware het een vanzelfsprekendheid, te linken aan een industrieel product waarvan de werkelijke beh
oefte in menig geval ver zoek is en de kwaliteit middelmatig.
Dergelijk psyschologisch bedrog zou bij wet moeten verboden worden.
Ik pleit bijgevolg voor "eerlijkheid" in de reclamevoering.
Om mijn goede wil te tonen en om niet bekritiseerd te worden als ... (zelf in te vullen), zuig ik graag, uitsluitend bestemd voor deze gelegenheid, een voorbeeld van eerlijke (TV)reclame uit mijn duim.
De resten van een mistige ochtend trekken op onder de stralen van een gemotiveerde zon.
Kluiten grond op een donkerbruine akker komen in beeld.
Plots een forse brabander die dampend van het zweet een zware ploeg voort trekt waarachter nog een manspersoon hangt te puffen en te vloeken.
Manspersoon is verkleed als 19de eeuwse boer: klompen, vettige boerenbroek,boerenhemd met opgerolde mouwen, smerig sjaaltje om de nek en de typische boerenpet op de kop.
Als demonstratie dat over dit scenario ernstig werd nagedacht geef ik even de vermoedelijke locatie en een belangrijke tip mee.
Locatie: Polen.
Tip: Vooraleer de laatste Poolse boer met paard eurogeschiedenis is geworden, is het aanbevolen snel tot filmactie over te gaan.
Dan het "moment suprËme".
M.a.w. de verwijzing naar het product/dienst.
Op het beeld verschijnt de tekst:
Van zwoegen en zweten
worden de meeste mensen niet beter,
maar wij wel.
Direct gevolgd door het beeld-en woordmerk van de producent:
Fa MEN
OCEANIC
24H MALE DEODORANT
Date: Sun, 03 Oct 2004 09:56:02 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: als kwik
Bee-line essay, "als kwik", released on 03-10-2004 at 09:55
*** Bram
Drie zondagen geleden hoorde ik op de radio een eerder opgenomen interview met Bram Vermeulen.
Bram vormde samen met Freek De Jonge "Nederlands Hoop", een cabaretgroep die begin '70 met succes (het linkse) Vlaanderen en Nederland beroerde.
Na de split in ik-weet-niet-welk-jaar ging hij solo en schonk ons sedertdien enkele hartverwarmende CD's.
Mijn hart stond even stil toen ik op de radio vernam dat hij op vakantie in Toscane schielijk overleed.
Op 57jarige leeftijd verliet hij ons voor een solotrip naar het hiernamaals.
Hoe het verder met hem vergaat horen we, als we Bram mogen geloven, in ons volgend leven.
Op zondagmorgen dus, mediterend achter het stuur, hoorde ik hem zeggen hoe opmerkelijk het is dat in Vlaanderen iemands beste vriend, de vriend voor het leven, uit de lagere school blijkt te komen.
Een periode in het leven waarin de onschuld en de zuiverheid de toon aangeeft.
Meestal een buurjongen ...
In Nederland daarentegen duikt de beste vriend vanaf 18 jaar op, of na de middelbare school of nog later in het leven.
Een cultuurverschil waarvoor hij zelf nog geen verklaring had gevonden.
Op die verklaring moeten we nu helemaal niet meer rekenen, vrees ik, jammer genoeg.
Opmerkelijk toch!
Niet het cultuurverschil tussen Vlamingen en Nederlanders, die zijn er en dat maakt het ook boeiend.
De verschillen tussen de Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden houden de relatie spannend.
En wat is een relatie zonder spanning? Als een mannenonderbroek zonder elastiek.
"Je trekt het boeltje keer op keer naar boven maar 2 minuten later hangt het weer aan je knieÎn."
Neen, ik heb het over het buurjongenfenomeen, iemand uit de lagere school waar je de rest van je leven mee verbonden blijft.
Ook al heb je in 35 jaar met elkaar niet meer opgetrokken.
*** Palm
In Machelen waar de ouderen van het mannelijk geslacht "trekkebenend" door het dorp sukkelden als menselijke hiÎroglieven van het oudbrabantse ras, liggen mijn aardse wortels.
Bij ons in 't dorp dronken ze (veel te veel) Palm en ... Dobbele Palm met Kerstmis.
Vandaar het trekkebenen (maar dat is een ander verhaal).
Wat is het beeldmerk van DE Palm, denk je?
Vriendelijk ogende, bruine boerenpaarden met blonde manen!
Palm bestaat nog, kijk maar naar de TVspotjes.
De reclame laat op het scherm stoere boerenpaarden los en iemand zegt met diepe onverschrokken stem: "PALM ... WAAROM? DAAROM!"
Geen flauw gezever over: "MATEN, MAKKERS, MAES".
Daar, waar nu Makro en autosnelwegen heersen, groeide ik op in een arbeiderswijk waar iedereen iedereen kende, de achterdeur plat werd gelopen, de voordeur niet bestond, de kinderen na schooltijd op de straten speelden, het bos in handbereik, op een boogs
cheut van Brussel.
Machelaars zijn halve brusselaars en dat hoor je in het plaatselijk dialect.
Een Machelaar heeft geen maten of makkers, maar 'kamerouten'.
Onafscheidelijk waren we. Zag je de ene dan zag je de andere.
We waren uit elkaars buurt niet weg te slaan.
Ravotten, ruzie krijgen, ontzettend veel ruzie maken, twee dagen mokken maar onherroepelijk terug bij elkaar kruipen vanuit het diepe besef dat je elkaar eigenlijk geen dag kan missen, lief en leed delend, samen stil en schuchter bij het kleine en grote v
erdiet.
Als twee spitsbroeders liepen wij zorgeloos door het dorp, maar ook onontkomelijk jaar na jaar onze volwassenheid tegemoet.
En die kwam er voor we er erg in hadden.
Na onze lagere school nam het leven ons apart en stuurde ons elk een ander pad op.
*** Frodo en Sam
Deze zomer hebben we elkaar gezocht en gevonden.
Mij leek het als met enige schroom terugkeren in het ouderlijk huis na een eeuwiglijkende afwezigheid.
Je loopt schoorvoetend de kamers in, trekt voorzichtig de kastladen open en merkt dat alles nog op zijn vertrouwde gekende plekje ligt.
Dat geeft een onnoemelijke rust: terug thuiskomen, de draad terugvinden met een wezenlijk stuk van jezelf.
DAAROM is ware vriendschap als Kwik:
Eenmaal in je lijf zet het zich vast en stapelt zich op zodat je het nooit meer kwijt raakt.
Date: Tue, 12 Oct 2004 06:56:26 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Moeder!!!
Bee-line essay, "Moeder!!!", released on 12-10-2004 at 06:55
Mijn vrouw is weg ...
voor een dag of tien ;-))
Dat is niet de eerste keer, hopelijk niet de laatste keer, want dan wordt het een probleem.
Na 5 dagen heerst er nog geen paniek in 't achterblijvend huishouden.
We houden ons sterk, we geven (voorlopig) geen krimp.
De planten krijgen water en de kiekens eten (vergeet geen eieren te rapen!).
De kinderen gewassen en geschoren, warm en "deftig" eten op tafel (en op tijd en stond), afwassen, blauwe was op 40 graden, wol apart en zeker niet in de droogkast, soep meegeven aan de kinderen op kot, propere kleren klaarleggen voor de jongste, helpen b
ij 't huiswerk (Jezus Maria Jozef ...), schoolagenda tekenen, schooltas tijdig uitmesten, turnzak maandag, zwemzak dinsdag, ...
Denk na, hou je hoofd erbij zodat je niet elke dag naar de winkel loopt.
Vooraf weten wat je gaat koken, is de helft van 't werk.
En als er iets is dan bel je maar.
Ja, dat zal wel, en mij nog eens belachelijk maken ook zeker.
Dus niets aan de hand, alles verloopt naar wens zoals ze in Antwerpen altijd zeggen, als ik plichtsbewust elke avond exact om 19:00 uur een telefoontje pleeg met mijn wederhelft.
Wel mannen, tussen ons gezegd en gezwegen, 't is draaien in vijfde vitesse en gas geven van 's morgens tot 's avonds.
Tegen volgende zondag lig ik strijk, en ik ben nochthans 't een en 't ander gewend, al zeg ik het zelf.
Het doet een vent nadenken.
Veel tijd is daar niet voor, maar bij 't roeren van bijv. (en niet bv.) de witte saus voor de naar mijn oordeel stinkende bloemkool (opletten voor klonters) schieten er toch enkele minuten over voor een diepzinnige reflectie.
Die reflectie leidt, ik kan er geen andere woorden voor vinden, tot gemeende nederigheid.
Wij, venten, weten misschien wel de klepel hangen maar als de vrouw niet aan de bel schudt, dan komt er in de meeste gevallen niet veel geluid uit het ding.
Naar 't schijnt heeft dat te maken met het van nature onevenwichtig samenspel tussen beide mannelijke hersenhelften.
Als dat niet goed uitkomt om rustig verder te slapen, dan weet ik het ook niet meer.
Vinden jullie een betere reden?
Neen, we gaan het er daarbij houden.
Diepere reflectie houdt al te grote risico's in voor het zelfbeeld.
En van wat moeten wij, mannen, het anders hebben?
Deugd van de week: "nederigheid".
Op de voet gevolgd door "geduld" (nog 5 dagen).
Zondag las ik een haikoe om niet te vergeten:
Hij wacht op zijn lief.
Duizend vrouwen gaan voorbij.
Zij is de mooiste.
(uit 'Dag, Pauwoog' van Bart Mesotten)
BTW, Chapeau voor alle alleenstande moeders.
---
Chapeau = 'hoed af' voor de anderssprekenden onder ons.
BTW = by the way.
Date: Sat, 23 Oct 2004 20:44:35 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Chrysanten
Bee-line essay, "Chrysanten", released on 23-10-2004 at 20:44
De week voor Allerheiligen rij ik, nu al 12 jaar, naar Machelen om chrysanten te bestellen.
Drie potten voor mijn echte familie (ma, pa en zuster) en nog een pot voor mijne nonkel, alias de Plekker.
"De Snijder? Wie? Wat?"
"Ha, van de Plekker, ja zeg, zeg dat dan direct, wie kent die nie".
De Plekker ...
Het zou een bijnaam kunnen zijn voor iemand die overal en altijd blijft hangen, die als 't ware geplakt of gekluisterd zit aan bijv. de cafÈtoog.
Wel, in 't geval van mijne nonkel, zou dat in zijn glorietijd wel gekund hebben.
Op ene Palm kan je niet staan en van een tweede komt een derde en op den duur raak je niet meer thuis.
Lijkt mij vrij aannemelijk.
Maar neen, mijne nonkel was een stukadoor.
Iemand die als geen ander met gebluste kalk muren kon bezetten, muren recht kon trekken als de metser het niet al te nauw had genomen met het schietlood.
Dus een stukadoor, een bezetter of in 't Machels, ne plekker.
De rest van de familie die op 't zelfde kerkhof ligt, krijgt geen pot chrysanten. Althans niet van mij.
Ik heb aan die mensen nooit iets gehad, dus nu krijgen ze van hetzelfde laken een broek.
Streng maar rechtvaardig.
Op die twaalf jaar tijd heb ik willens nillens al een paar bloemenzaken bezocht.
Niet uit vrije wil maar omdat na de zoveel jaar de bloemist van 't vorige jaar zijn deuren heeft gesloten.
Dit jaar was't weeral van dat.
Na heel Machelen op en af te hebben gereden, kom ik daar nog ergens een bloemenzaak tegen.
"Hedde gij chrysanten en zette gij die op 't kerkhof?" met de deur in huis vallend.
- "Nee, menneke sinds teis jaar doen wij da ni meer."
"Hoe? en waarom ni?"
- "Zo'n misere, da gau ni meer, da verstaude toch?"
"Hela, ge gau mij toch nie vertelle dat er in heel Machelen gene ene nog chrysanten verkoopt?"
- "Da's just, menneke, da doen wij hier nie meer, spijtig hei."
"Kerjuu, valt na dood".
- "Doe wat je wilt maar ni in mijne winkel".
Wat een ontnuchtering. Wat een teloorgang.
In 't derde studiejaar tekenden wij nog net voor Allerheiligen kerkhofgraven met potten kleurrijke chrysanten en gingen dan kijken in 't echt.
Wat een pracht!
Komaan, dat had toch iets.
Mensen kwamen op en aan om hun grafstenen met sop en water onder handen te nemen, het onkruid uit te trekken, de pandjes grond zorgvuldig op te gritselen.
Iedereen in de weer zoals een kolonie mieren.
En op 't laatste moment werden de potten chrysanten dan op de graven gezet zodat noch regen noch vorst de bloemenpracht kon vertroebelen.
Op de dag van Allerheiligen, traditioneel winderig kil en nat, werden na het kerkhofbezoek de pannekoeken gebakken waarvan de deeg al van 's morgens stond te gisten.
Rond de pannekoeken, bruine suiker en dampende koffie schaarde heel de uitgewaaide familie zich aan tafel en at zich te pletter.
"Hoeveel hebde gij er al op?"
- "Ikke, zeven en ik ga aan mijn achtste beginnen"
Angstvallig hield ik de stapel pannekoeken in 't oog, want ik at ze 't liefst 's anderendaags als ze koud waren en er niemand stond op te gapen hoeveel ik er naar binnen speelde.
Er zijn mensen die zeggen: "Wat een flauwekul! Het is niet omdat je met Allerheiligen chrysanten op iemand's graf gaat zetten en desgevallend voor het goed fatsoen een potje tranen huilt, dat je meer houdt van een overleden familielid, verwante of vriend,
dan iemand die dat niet doet, al kan die laatste misschien wel elke dag een paar seconden aan hem of haar denken."
Wel, weet je wat of waaraan ik dan denk?
"Schat, zie je me nog graag?"
- "Natuurlijk schatje, ik denk iedere dag aan jou"
"Ja, dat kan wel zijn, maar ik merk het zo weinig, je laat het zo weinig zien"
- "En hoe moet ik dat dan laten zien?"
"Waarom breng je soms geen bloemetje mee?"
Liefde is en blijft een werkwoord.
Date: Sun, 14 Nov 2004 11:37:48 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: De test
Bee-line essay, "De test ", released on 14-11-2004 at 11:37
In de herfst ontlast de natuur zich van overtollige ballast en maakt zich
klaar voor een periode van inkeer.
Het is dus niet voor niets dat in deze tijd de blaren van de bomen vallen.
Het heeft dus zin, ook al heb je dat tot nu toe nooit zo begrepen als je in 't weekend de blaren bij elkaar moet rakelen tussen twee windstoten in.
Voor ons, mensen, een ideaal moment om ook tot enige reflectie over te gaan.
Omdat de meeste mensen een reflectief aanzetje nodig hebben, kan ik het niet laten
een ruggesteuntje te geven in de goede richting.
Ga zitten, ontspan je en denk om de zeven seconden eens aan ... de sterfbedterugblik.
Voor wie het er moeilijk mee heeft, raad ik aan zich even te vermannen met de uitspraak waarmee Bert Anciaux eerder deze week vriend en vijand verbaasde : "Ik wil niet langer een schrikschijter zijn".
Laat dit duidelijk zijn: Als hij er de moed voor heeft, dan lukt het jou ook.
De sterfbedterugblik leidt onontkoombaar tot de onvermijdelijke vraag:
"En? ... Wat heb je ervan gebakken?"
M.a.w. de sterfbedterugblik als menselijke masochistische tegenpoot van de meer goddelijke sadistische Dag des Oordeels.
Om die vraag zinnig en snel te kunnen beantwoorden, werk je best met een hulpvraag.
Het is immers niet de bedoeling dat je te lang op een sterfbed ligt te filosoferen, je ligt daar immers enkel om dood te gaan.
"Heb jij je voldoende geamuseerd tijdens je leven?"
Als dit nog te moeilijk is of als je nu al (selectieve) sporen van dementie vertoont, zit er niets anders op dan deel te nemen aan de be.aware "pleziertest".
Deze test geeft gegarandeerd uitsluitsel of je tot op heden al of niet goed bezig bent geweest om op de laatste der dagen voldaan terug te kunnen blikken op een waardevol en plezierig leven.
Vooraleer van start te gaan, wil ik beklemtonen dat be.aware niet aansprakelijk kan gesteld worden voor psychische schade of afwijkend gedrag, al of niet van blijvende aard, optredend "na" deelname aan de pleziertest.
Het is immers onmogelijk uit te maken of vastgestelde psychische schade het gevolg is van de test als dusdanig of al eerder latent aanwezig was.
De meeste van de beeline lezers persoonlijk kennende, wens ik hier uiteraard geen enkel risico te nemen.
Ken jezelf maar ken vooral je vrienden.
Doe de pleziertest!!!
Je bent toe aan een grondige ommekeer, een herwaardering als 3 of meer van de volgende uitspraken op jou van toepassing zijn.
Sterkte!
1) Je bent niet in staat om onbeweeglijk te zitten en in stilte na te denken.
2) Je kunt van de ene dag op de andere vervangen worden door een idioot naast je.
3) Kan je op dit eigenste ogenblik nets beters verzinnen om je plezierig bezig te houden?
Oei, er wordt aan de voordeur gebeld.
Dat zal zeker de thuisverpleging zijn voor mijn wekelijkse plezier-injectie.
Jammer van de onderbreking, niet?
Maar ja, ik zou ook niet meer dan een aanzetje geven.
4)
5)
6)
7)
8)
9)
10)
***
"The Hedonism Handbook"
Mastering the Arts of Leisure and Pleasure
Michael Flocker
The Perseus Books Group
Last updated on 14 Nov 2004 by BusyBee