The Bee-line list archive ending on 2 Jun 2002
Topics covered in this issue include:
1. De nieuwe goeroes
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Mon, 18 Feb 2002 14:20:42 +0100
2. Wie wind zaait, zal storm oogsten
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Sat, 23 Feb 2002 12:16:41 +0100
3. Te proper
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Tue, 5 Mar 2002 20:14:20 +0100
4. Opgewaardeerd staat netjes
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Thu, 14 Mar 2002 20:05:07 +0100
5. Bezint eer je begint
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Mon, 18 Mar 2002 14:11:16 +0100
6. Wat duurt het langst ?
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Sun, 24 Mar 2002 06:31:38 +0100
7. Oost west, paasbest
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Sat, 30 Mar 2002 19:03:49 +0100
8. Wanneer is 't speeltijd?
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Wed, 10 Apr 2002 21:50:15 +0200
9. Het R.R syndroom
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Mon, 15 Apr 2002 17:05:45 +0200
10. 't Is weer geregeld
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Mon, 22 Apr 2002 10:46:31 +0200
11. Is den baas er?
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Tue, 30 Apr 2002 22:33:28 +0200
12. Aires de repos
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Wed, 22 May 2002 21:46:13 +0200
13. De volgende
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Sun, 26 May 2002 17:38:50 +0200
14. Is 't weer Medard?
<beemaster@beaware.be>
Wed, 29 May 2002 17:03:04 +0200
15. Alle voetbalgekte op een stokje
<beemaster@beaware.be>
Sun, 02 Jun 2002 14:33:54 +0200
Date: Mon, 18 Feb 2002 14:20:42 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: De nieuwe goeroes
Bee-line essay, "De nieuwe goeroes", released on 18/02/02 at 14:12
Als ik de reclame moet geloven, dan ben ik weer aardig de mist ingegaan.
Geen diner bij kaarslicht, geen duur parfum noch ander kadoo heb ik gespende
erd
op 14 februari.
En voor het geval ze nu meelezen: ik ga ook dit jaar niet naar exotische
blote-meiden-stranden en goedkope hotels.
Het zal me worst weze - al heb ik niks tegen schaars gekleed vrouwelijk scho
on.
Ook voor The Latest Africa Sensations loop ik niet warm.
Safari's zijn er nog voor de plebs, bergtochten naar de
zilverruggorilla's worden nu
als the coolest experience gepromoot.
Neen, ik bepaal zelf wel mijn behoefte aan en invulling van
'gezelligheid' en 'vrijetijd'.
Niemand dicteert mij dat, zeker geen gladgestreken marketing yuppies.
Geen voorgekauwde kost alstublieft, zelfs niet voor deze eigenste gebitdrage
r.
Wat een ander reeds in de mond heeft gehad, hoef ik niet.
Het is toch hemeltergend hoe de reclame heel subtiel mensen poogt te
indoctrineren.
Zo moet je er uitzien, dit moet je eten en drinken, zo beleef je een
echte vakantie, zo
richt je smaakvol je huis in, dit is het beeld van het ideale gezin,
de ideale man ...
De reclame denkt schijnbaar althruïstisch in jouw plaats, bepaalt hoe
je dient te leven,
feest te vieren, van iemand te houden, hoe-waar-en-hoe dikwijls je vrijen mo
et.
Weer iets dat we beter uitbesteden, denken de mensen gemakzuchtig.
De reclame stroomlijnt je leven volgens hun vooropgestelde idealen.
Als je blindelings volgt, beantwoord je aan de standaard van Flair &
Co, de goegemeente
zal je goeddunkend nakijken.
Geen enkel levensaspect laat de reclame braak liggen.
Over alles heeft zij een visie - hoe jij best consumeren moet.
Het Goede Leven wordt gepropageerd als een niet aflatende
consumptiestroom naar de juiste merken.
Je hoeft niet meer naar India, de goeroes komen wel aan huis.
Iedere dag opnieuw branden ze hun stempel in je netvliezen en
schallen ze in je trommelvliezen.
Wij, consumenten van de nieuwe moraal, gedragen ons als 'foie gras'
ganzen die gedwee en gelaten de zoete koek slikken.
Eeuwen hebben vrijzinnigen moeten knokken om ons los te maken van een
alles overheersende alomtegenwoordige Kerk die met haar gemoraliseer
ons leven bepaalde van bevruchting tot hiernamaals.
Nu heeft de reclame dit monopolie op het verspreiden van waarden overgenomen
=2E
Een pastoor die nog op die indringende manier zou proberen te
moraliseren, wordt terplekke gecastreerd of in het slechtste geval
gelyncht.
Neen, de reclamegoeroes zijn de nieuwe ideologen van de moderne tijd.
Terug naar de middeleeuwse praktijken? Waar blijft de Inquisitie?
De economische macht van de adverteerders en sponsors is niet te onderschatt
en.
Menig tijdschrift, v.z.w. NGO of universiteit zou vandaag ernstig in
moeilijkheden raken indien de sponsors zich zouden terugtrekken.
Sponsoring door grote bedrijven heeft nog weinig met filantropie te
maken, het is een zuiver marketinginstrument geworden. De sponsor
staat niet meer in dienst van, neen, de rollen zijn omgekeerd.
Had de Kerk een gezicht, kon je de boosdoeners nog met de vinger wijzen,
de reclame draagt vele maskers, zij is overal en nergens.
Zij lijkt wel God, de Goede Vader, in zijn allerbeste doen.
Be aware, Nike and BigMac are watching you.
---
Not to sponsor culture but to be the culture.
If brands are not products but ideas, attitudes, values and
experiences, why can't they be culture too?
"No Logo" van Naomi Klein, 2000
--
Date: Sat, 23 Feb 2002 12:16:41 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Wie wind zaait, zal storm oogsten
Bee-line essay, "Wie wind zaait, zal storm oogsten", released on
23/02/02 at 12:04
*** harde cijfers (*)
Twintig jaar geleden spendeerden de Belgen nog meer dan 17%
van hun uitgaven aan voeding, vandaag nog amper 12%.
In dezelfde periode stellen we een groei vast van het totale
huishoudbudget van maar liefst 46%.
Vrije tijdsbesteding neemt vandaag gemiddeld 17% voor haar rekening,
transport 12% en huur 21%.
Neem je het inkomensniveau in rekening dan merk je dat
gezinnen met de laagste inkomens 13% van hun budget aan voeding en
29% aan huur spenderen.
De hoogste inkomens besteden 10% aan voeding en 17% aan huur.
Als je mij nu vraagt welke conclusies ik trek uit die statistieken,
dan is het eerste dat in me opkomt:
"De belg leeft niet van brood alleen en is minder gaan eten
en/of de voedingsprijzen zijn niet mee geëvolueerd in de tijd."
*** DG5 in WTC3
Ik ben donderdag naar Brussel geweest voor een ontmoeting met de DG5
in WTC3. (2)
Dat lijkt geheimzinnig en gewichtig, niet?
Maak geen connectie met 11 september noch met spionnagediensten zoals
de britse MI5.
In New York stonden de WTC1 en WTC2 of samen de 'twin towers', in
Brussel staan er drie WTC' s.
Samen vormen ze de 'Brussels Triplets', een naamgeving ter nagedachtenis van
de zwarte trippen van wijlen Van den Boeynants (VDB), die een
belangrijk aandeel had
in dit bouwproject en dus ook in de verloedering van de Noordwijk.
De Dienst Verwerking van Zuivel- en Pluimveeproducten van het Bestuur
voor de Dierengezondheid en de Kwaliteit van de Dierlijke Producten,
een hele boterham om tot het creatief begrip 'DG5' te komen,
organiseerde een infosessie rond de toepassing van de Europese
melkhygiëne richtlijn 92/46/EEG.
Melkinrichtingen zoals de Midgard, die minder dan 500.000 liter melk
verwerken, vallen
nu ook onder die richtlijn en kunnen geen beroep meer doen op afwijkingen.
Twee uur verder en een kilo vademecum van reglementeringen, één
slappe koffie en een barstende koppijn rijker verliet ik het WTC3
gebouw.
In het station Brussel-Noord wemelde het rond het middaguur van
gehaastte tweevoeters die zich in alle richtingen verspreidden, één
groot mierennest, met her en der langgerekte kolonnes voor fast food
en take away shops.
Zelfs mieren doen geen moeite meer om op een deftige manier eten te zoeken.
Wachtend op de trein maakte ik me enkele bedenkingen, bedenkingen die
een tikje egoïstisch
klinken, moet ik toegeven.
Urenlang verzuipen in reglementen, investeren in allerlei bedenkelijk
nuttige infrastructuurverbeteringen, zwoegen aan het vereiste
zelfcontrole plan voor de kaasmakerij, enkele geaccrediteerde
laboratoria verrijken met een heleboel monsteranalyses om wat te
bereiken?
Dat er meer belgen gezond kunnen eten zonder ziek te worden?
Dat het % verse voeding in het dalende voedingsbudget van de belg zal stijge
n?
Dat alle voeding in de nabije toekomst een industriële bereiding kent?
Dat we dan als producenten antibiotica toevoegen, zoals in het
kippenvoer, omdat
de steriel geworden belg zo kwetsbaar is geworden dat hij preventief
moet beschermd worden?
Ziekenhuizen liggen half vol met mensen die ziek werden tijdens hun
ziekenhuisverblijf.
Kijk, op zo'n ogenblik moet ik mezelf troosten of ik word ziek.
Relativeren is dan de kunst.
*** Boeren, da's pas een hondenstiel
Wat een geluk dat ik boer af ben, wat een onnoemelijk groot geluk!
Boeren beleven komkommertijden, zij zweten peentjes met tuiten (3).
Wie is er al jaren het meest de kop van Jut? De boeren.
Paria's van 'den buiten' die nog amper op straat durven komen en als
ze het al doen
dan is het verscholen in hoge viervoetige cabines bij ochtendgloren
of valavond.
Neen, het botert niet meer tussen boeren en de publieke opinie (of is
het enkel de media?).
Maar wat weet de gewone consument van landbouw of het gevoerde landbouwbelei
d?
Boeren werden economisch gedwongen de productie op te drijven omdat
de landbouwprijzen zich niet aanpasten aan de stijgende kosten.
Een kg tarwe bijv. bracht een boer 50 jaar terug evenveel op als vandaag.
Het was toen interessanter bonen te gaan trekken op het veld dan zelf
zijn huis te metsen.
De bonen brachten genoeg geld in de lade om metsers aan te trekken.
Vandaag vind je nog enkel Polen die zich voor bonen willen bukken,
die kosten 2,5 EUR per uur excl. kost en inwoon.
De landbouwprijzen werden en worden kunstmatig door subsidies
laaggehouden opdat de consument zijn geld zou kunnen blijven
spenderen aan economische goederen en diensten.
De landbouw werd opgeofferd ten voordele van de industrie.
Naïef en makkelijk verleid door strategen van grote
landbouworganisaties die onder één hoedje speelde met gewetenloze
internationals, dreven de boeren de productie op door
kunstmeststoffen, pesticiden en herbiciden.
Schaalvergroting en maximale mechanisering om te overleven.
In die magere schrale voedingsbodem werden alleen banken en
maffialieden vetter.
De eersten door investeringskredieten, de laatsten door BTW
caroussels, hormonenpreparaten en andere rotzooi.
Maar nu is er toch het bio-alternatief, hoor ik uit groene hoek.
Wel biobedrijven kennen reeds 11% inkomensverlies sedert de
grootwarenhuizen bioproducten opnamen in hun assortiment en de
biobedrijven beklagen zich erover dat die distributieketens knabbelen
aan de normen van het lastenboek en teveel bioproducten 'uit den
vreemde' importeren.
Importeren moet je hier lezen als:
Het over grote afstanden vervoeren van bioproducten om die hier zo
goedkoop mogelijk te verkopen aan milieubewuste consumenten die
liever naar hun gemak (leve de supermarkt) en genoegen (biotomaten
met Kerstmis) kijken.
Of die als goedverdienende middenklassers het bioprincipe liever naar
de letter dan naar de geest invullen want ze gaan ook met tweëen
buitenshuis werken, komen ook gestresseerd thuis van hun alledaagse
maatschappijbestendigende jobs en willen graag hun blazoen oppoetsen
met het consumeren van het elitaire marktproduct dat 'Gezond' noemt.
Ga dat eens vertellen aan die Vietnamese familie die dagen lang met
hun voeten in het water rijst oogst voor een bio-appel en bio-ei.
Als morgen alle boeren zijn verdwenen of in het beste geval
gepromoveerd tot plattelandsbeheerders met een vast inkomen, die op
verloren momenten schooluitstapjes opvrolijken met verhalen over
koetjes en kalfjes, dampende mest en paardenvijgen, dan zitten we pas
echt in de stront.
Dan dansen we naar de pijpen van wie ons voedert en in tegenstelling
tot de Tweede Wereldoorlog zullen we geen pattaten meer in de
voortuin moeten planten, want die is er niet meer, de paar vierkante
meters rond het huis liggen vol klinkers of beton.
En als je geen eeuwigheid meer wacht dan kan je het hen zelf nog
vragen wat zij ervan vinden.
Maar ik zeg jullie:
"Als de boeren aan iets het land hebben, dan is het niet in de eerste
plaats dat
er gewetenlozen roet in het eten gooien (4), dan wel dat 'zij' met de
rapen in de pot gaan."
*** Hoe kunnen wij nu de kool en de geit sparen?
Mij lijkt iedere vorm van 'cultuur' steeds een aanslag te plegen op de natuu
r.
Willen wij echter terug naar de olielamp of de hele dag op zoek naar
wat de natuur ons aan eetbaars te bieden heeft?
Komaan, wees maar eerlijk.
In een tijd van lucht,- water en bodemverontreiniging, alarmerende
stijging van allergiëen door die vervuiling en zakken
voedseladditieven in onze industriële voeding, van overbevolking en
niet aflatende verstedelijking, moet de mens zich aanpassen, zijn
levensstijl en voedingsgedrag aanpassen.
Ik pleit noch voor een cultuurdom van gourmets (fanaten der
gastronomie) noch voor het extremisme van bio freaks en macrobioten.
Waarom niet?
Omdat er te veel honger in de wereld is om aanhanger te worden van
het eerste én tegen het tweede omdat we moeten leren eten wat hier,
in "onze' achtertuin, gedijt en leren eerlijke prijzen te betalen
voor wie het produceert.
De waarheid over boeren en gezond leven ligt zoals steeds ergens in
het midden en ik kan het niet nalaten het in twee boerenwijsheden uit
te drukken, als eerbetoon aan dit uitstervend ras van wroeters en
koppigaards:
Onkruid vergaat niet ... kasplanten wel.
Vieze varkens worden niet vet. (5)
---
(1) N.I.S.: Nationaal Instituut voor de Statistiek
(2) DG5: Bestuur voor de Dierengezondheid en de Kwaliteit van de
Dierlijke Producten
(3) peentjes zweten: angstzweet waarbij de lange druppels doen denken
aan jonge peentjes.
(4) roet in het eten gooien waarbij 'roet' in de oorspronkelijke
betekenis van het gezegde stond voor 'oneetbaar dierlijk vet'. (Er is
blijkbaar niets nieuws onder de zon.)
(5) Vieze varkens worden niet vet: vies in de betekenis van kieskeurig.
--
Date: Tue, 5 Mar 2002 20:14:20 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Te proper
Bee-line essay, "Te proper", released on 05/03/02 at 20:08
Ik heb een schitterende week achter de rug.
Het gebeurt immers niet elke week dat je
zonder het te vragen of er voor te betalen twee keer gelijk krijgt.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Wat hoor ik op de radio, zie ik op TV in het programma Koppen?
"We zijn, we leven te proper".
Ruim 30% van de mensen heeft een allergie, tegen 2012 wordt er een verdubbel
ing
verwacht.
Een wereldvermaarde vlaamse professor in het A vakgebied wijdt de toename
van allergiëen aan onze te propere levenswijze.
Wat heb ik de vorige keer gezegd en geschreven ?! Straf hé.
Glunder, glunder.
Terug naar de lijfgeuren, zweetvoeten en droge wasbeurten.
"Ha, de Johnny."
"Hoe? Heb je me zien thuiskomen ?"
"Neen, ik heb je geroken."
"Marina, heb je je handen weer gewassen? we gaan eten zulle."
"Kom maar uit de badkamer hé menneke, 't is nog maar van vorige week
geleden dat je hebt gedoucht. Niet overdrijven, straks word je weer
ziek."
Een paar dagen later ga ik naar de Hogeschool voor Biotechnologie in Gent om
deel te nemen aan de tweede werkvergadering van het onderzoeksproject
"probiotica".
Dit project stelt zich tot doel probiotische culturen te ontwikkelen
die in de zuivelsector kunnen aangewend worden.
Dergelijke culturen zijn kolonies van welbepaalde bacteriestammen die
toegevoegd aan de melk, melkproducten opleveren die een gunstige
(probiotische) werking uitoefenen op bijv. de gal, de spijsvertering
of het darmstelsel van de gebruikers.
Er zijn reeds gefermenteerde melkproducten met probiotische
eigenschappen op de markt.
Denk maar aan Actimel, Yakult, ...
Maar goed, terug naar die vergadering die stevig wetenschappelijk en
technisch uit de hoek kwam zodat de inhoud twee uur later zwaar op
mijn maag kwam te liggen.
Alleen de aanwezige bio-ingenieurs en microbiologen schenen een
verkwikkende namiddag te hebben beleefd, de anderen deden moeite
wakker te worden.
Na afloop raak ik aan de babbel met een technisch zuiveladviseur uit
Olst (Aalst), sappige kerels over 't algemeen, vooral buiten de
carnavaltijd.
"Hoogdravende kost, nietwaar?"
"Bah, als we maar gezond zijn."
"Eerst de melk homogeniseren, standardiseren,thermiseren,
pasteuriseren, steriliseren en dan maar pottekes bacteriëen toevoegen
om een gunstige werking te veroorzaken.
Dat was vroeger allemaal niet nodig.
De mensen dronken rauwe melk en kregen in hun leefomgeving moeiteloos
kansen een gevarieerde bacterieflora op te nemen.
Wel eens ziek worden maar daarna gesterkt door het leven !
Weet je waar de meeste van die probiotische bacteriestammen uit
betrokken worden?"
"Geen flauw idee."
"Uit babydrollekes."
Zo zie je maar.
We maken ons zo graag wijs hoe proper en beschaafd we zijn maar
zonder het te weten, eten we str... voor de goede gezondheid.
Vroeger wist men niet beter, nu wordt het wetenschappelijk
verantwoord en commercieel gepromoot.
Veredelde mestboeren, een subtiele nuance.
Vandaag zou de DG5 op controle komen voor inspectie van de
melkinrichting en het zelfcontroleplan (mensen wat heb ik daar de
laatste dagen aan zitten schrijven).
Maar rond 10:00 vanochtend belden ze het af.
Dringender zaken hadden voorrang gekregen.
Verdachte dioxinekippen die nog vast zaten van de mini-dioxinecrisis
bleken uiteindelijk vrij van schuld en vet zodat ze moesten
gedeblokkeerd worden.
Waarom niet gewoon zeggen dat de kippen worden vrijgegeven aan de
slachthuizen zodat we ze morgen kunnen opeten?
Of dit nu al of niet dringender was, laat ik in het midden maar ik
ben quasi zeker dat de kippen het daar niet mee eens waren.
Ik heb nu weer even tijd om me te bezinnen of ik hen informeer over
allergiëen en probiotische culturen?
Misschien krijg ik ze wel gedeblokkeerd met een pleidooi voor
"Soberheid in de Properheid".
P.S. Kindjes vandaag gaan we naar de speeltuin.
Lekker spelen in de zandbak.
En iedereen een beetje zand eten, dat weten jullie toch nog, niet?
Hoe gaat het liedje weer?
"Wat zit er tussen onze voorste tand?
Hmmm lekker wit zand
Naar wat smaakt het gewis?
De katers hunne p..
Refrein:
Wij zijn gezond en wel
zonder zeep en gel
--
Date: Thu, 14 Mar 2002 20:05:07 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Opgewaardeerd staat netjes
Bee-line essay, "Opgewaardeerd staat netjes", released on 14/03/02 at 20:00
*** Uptitling
Een modern begrip voor het opwaarderen van functiebenamingen voor
jobs die zich op de zogenaamde lagere treden van de maatschappelijke
ladder bevinden.
Volgens de krant 'De Morgen' van 08-03-02 is dit verschijnsel vooral
bij de Britten in trek.
Is ook niet moeilijk want sedert het Thather tijdperk zit men daar
weer met middeleeuwse toestanden qua werkcondities en verloningen.
Dit tot grote vreugde van de betere britse klassen die, zwakjes
gesteld, vrij traditioneel zijn aangelegd.
Enkele voorbeelden om de spieren te ontspannen:
Een toiletdame noem je voortaan maar beter een technisch assistente
volksgezondheid.
Een receptionist wordt hoofd verbale telecommunicatie.
Een ruitenwasser, stimulator optische verlichting.
Een vuilnisman, afvalverwerkingsdeskundige.
Een rekkenvuller in de supermarkt, hoofd of directeur bevoorrading.
Een brits onderzoek van Reed.co.uk, een bedrijf dat werkzoekenden aan
een job helpt, wees uit dat het opkrikken van de functiebenaming door
het personeel werd opgevat als een erkenning van het harde werk dat
ze leveren én dat die opwaardering de kwaliteit van hun werk
stimuleerde.
Dus een werknemer krijgt graag erkenning voor geleverd werk en
presteert beter als hij zich erkend voelt.
Wel, wel wat een geluk weeral dat er zulke onderzoeken worden uitgevoerd.
Zouden wij daar anders zelf al ooit aan gedacht hebben?
*** Gratis advies
Enkele praktische tips voor de Human Resources Manager (HRM) welke
hem/haar op z'n minst een besparing oplevert van 750 EUR exclusief
tijds- en vervoerkosten, voor de overbodigheid van een halve dag
seminarie 'Human Resources Strategies' bij De Vlerick School voor
Management.
Maak van iedere werknemer een chef, hoofd of desgevallend onderchef,
geef ze een badge met die vermelding en je krijgt loyaal en
gemotiveerd personeel.
Nodig ze elke week uit op een 'vergadering', bespreek wat niets
terzake doende onderwerpen, serveer wat koffie (slappe is goed
genoeg) en je zal merken dat dit ogenschijnlijk wekelijks verloren
werkuur, je personeel oplevert dat zich dermate gaat identificeren
met het bedrijf dat je je geen betere 'watch dogs' kunt voorstellen.
Je krijgt een zwerm 'little big brothertjes' die allen ijverig hun
best doen te bewijzen dat ze hun badge dubbel en dik verdienen, zeker
t.o.v. degenen die nog verstoken zijn van het erekruis.
Al ooit gehoord van sociale onrust tussen chefs?
Hoe kan je nog langer de chefs de schuld geven als je er zelf eentje bent?
Het 'Verdeel en Heers' principe moet je als HRM absoluut ten gronde
kunnen hanteren.
Een goede handleiding heb je aan E. Marcuse's boek "De
eendimensionele mens", weliswaar geen nieuwe titel maar het gedeelte
'repressieve tolerantie' is gewoon een blijver.
Een goede tolerantie-oefening met directe return on investment mits
gestroomlijnde samenwerking met de PRM (Public Relation Manager) en
succesvolle implementatie ligt in de uitbouw van het bedrijfsimago
naar mens- en mileuvriendelijk ondernemen en als je dan toch bezig
bent, kun je er het ethisch ondernemen zonder extra moeite bijnemen..
Zoek even op het Net naar 'Fair Trade' en je krijgt alles in je
schoot geworpen voor je eerste 'draft report'.
Als er nu één groot pluspunt is aan het digitale medium dat je tot je
eigen winst en voordeel kunt benutten dan is het toch wel dat
onbaatzuchtig gedrag van duizenden dommerikken en softies die er
gratis en belangeloos informatie ter beschikking stellen.
Misschien valt het te overwegen om in de eigen onderneming elke vorm
van (gepast) altruIsme bij de werknemers te belonen.
*** Case Study
Makro N.V., vestiging Machelen, begin jaren '70.
Half Machelen wilde daar persé gaan werken.
Althans wie nog geen werk had gevonden bij Renault of Sabena.
De helft van de Machelaars was dus vooruitziend want zoals julle
weten zijn Renault en Sabena ondertussen op de fles gegaan, Makro
N.V. niet.
(Ik ben geboren en getogen in Machelen, dat zegt dus wel iets over mezelf.)
Waarom wilde men daar gaan werken?
Je kon daar de hele dag rondlopen in een witgesteven jas met een
naambordje à la chef soepen, chef 2de rayon links of het summum
afdelingschef Food.
Keuze te over.
Ik heb bij Makro een paar keer vakantiewerk gedaan dankzij lobbywerk
van mijn buurvrouw die fungeerde als hoofd Kantine.
In de kantine komt iedereen. Jullie verstaan me wel, niet ?
Volgens het scherpzinnig oordeel van de vrouwelijke chef Kassa Food
leek ik voorbestemd mijn vakantie achter een doldravende kassa te
zitten.
Met totale inzet probeerde ik mijn inherent ernstige blik zo goed
mogelijk weg te moffelen, haar op allerlei wijze duidelijk te maken
dat ik voor die kassa niet slim genoeg was.
Blijkbaar met succes want ze hoefde me plotseling niet meer, verbande
me voor eeuwig naar het Makro restaurant. (Terloops, ik verdenk haar
tot vandaag nog steeds van penisnijd.)
Van de regen in de drup.
Waar heb ik op jeugdige leeftijd leren afwassen (bergen afwas),
mayonnaise maken, gekookte kiekens uit elkaar scheuren voor de vol
au vent (niet voor niets het koninginnehapje genoemd)? In de Makro in
Machelen.
Van een vettige job gesproken.
Mijn chef, mij nog welbekend uit mijn collegetijd, herinnerde zich
mij jammer genoeg ook nog.
Als jongste zoon van de indertijd bekende acteur Senne R. was hij
meermaals het slachtoffer van enige kritische jonge geesten die niet
snappen konden waarom iemand die te dom leek om te helpen donderen
toch elk jaar een jaartje hoger mocht.
Ik heb het geweten dat hij dat toen niet zo grappig had gevonden.
Ik heb leren zweten maar vooral leren fluiten want de chef keuken
wilde mij steeds horen als ik een gekookt kieken uit elkaar rafelde.
Dan werk je eens in een restaurant, quasi uitgedroogd en op een hele
maand tijd geen gram bijgekomen.
Ongetwijfeld had mijn latere carriàre er totaal anders uitgezien
indien ik 'hem' niet tegen het lijf had gelopen.
(Louter toevallig noemt mijn vrouw dat dan.)
Die badge lag echt in mijn bereik, zeker weten.
Mijn pril toekomstbeeld aan flarden, niet beter af dan de vol au vent kieken
s.
Daar ging ik fier als een gieter, elke morgen het witte jasje aan, de
badge keurig recht, haar in de plooi, met Me, Myself and I de
personeelstrap af naar mijn territorium om daar heel de dag lang
gemotiveerd en gewaardeerd "Chef Klantenmobiliteit" (*) te weze.
---
(*) Wie duwt de winkelkarretjes in een lange rij terug de winkel in?
--
Date: Mon, 18 Mar 2002 14:11:16 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Bezint eer je begint
Bee-line essay, "Bezint eer je begint", released on 18/03/02 at 14:06
*** Kriebels
Mijn vrouw krijgt jaarlijks rond deze tijd 'de' kriebels.
Echte lentekriebels zijn het niet vermits ze zich focussen op de tuin.
Het blijft in ieder geval spannend en amusant dit fenomeen gade te slaan.
En hoe gaat het als er een virus in huis zit, iedereen raakt besmet.
Mijn bioritme zit echter op een andere golflengte.
Voor mij is het nog winter, voor haar is het lente.
Zij is dus ook een rasechte ochtendmens, ik een avondmens.
Dit laatste spanningsveld hebben we godzijdank in de beginfaze van
onze relatie handig opgelost.
Zij werd ziek van mijn zombiegedrag en ochtendhumeur na het opstaan,
ik werd misselijk van haar druk over en weer geloop, net alsof het
reeds middag was.
Wij besloten elkaar 's ochtends gewoon te negeren.
Met de jaren zijn we echter ook daar wat dichter bij elkaar verzeild geraakt
=2E
Mijn ontwakingsritueel is van ruim anderhalf uur teruggeschroefd naar
een halfuurtje.
Een bewijs te meer dat het spreekwoord klopt:"Wie bij een hond
slaapt, krijgt zijn vlooien".
*** Erwten & Co
Ze had me de voorbije week mentaal goed voorbereid.
Met speciale klemtoon op de hoogdringendheid voor de dop-,
sluimerwten en labbonen.
Halverwege de week lagen de plantzaden bij wijze van spreken me reeds
uit te dagen op het nachtkastje.
Ik kon er niet naast kijken, dit weekend moesten ze erin.
Zoveel was duidelijk.
De wijze raad van mijn vader zaliger, afstammeling van een rasecht
tuindersgeslacht, dat enkel stadsboerekes in den hof schieten bij de
eerste zonnestraal die langer dan een kwartier duurt, zou me niet
helpen.
Tijden veranderen en de seizoenen zijn ook niet meer wat ze geweest
zijn, suste ik mezelf.
Uitnodigend kon je de aanblik van de tuin niet noemen.
De winter zat nog op zijn gerimpeld vel, de (winter)slaap steevast in de oge
n.
Kortom we waren beiden, voelde ik instinctief, in de grond niet klaar
voor de grote lentebeurt.
Dit ging pijn doen.
*** Oh, Deugd der deugden
Verstand op nul, blik op oneindig bij elke spadesteek die ik de grond
toebracht tot er voldoende opgeruimde ruimte was geschapen voor het
edele zaadgoed der vlinder-bloem-igen.
Toen het zover was, leek de veer in mijn onderrug afgeknapt, ikzelf
rijp om het weekend verder door te brengen bij de rest van de houten
planken.
'Wanneer ga jij eindelijk je verstand eens leren gebruiken?
Gelijk een halve zot vlieg je erop los, weet je van geen ophouden en
dan sta je stom dat je creveert van de rugpijn.'
Verstand op nul ... ik kan haar geen ongelijk geven.
Ik heb weer gezondigd tegen de moeder aller deugden.
*** Bezonnenheid (*)
De hoedanigheid waardoor men op de juiste manier kan afwegen wat voor
de mens goed of slecht is en bijgevolg kan handelen zoals het betaamt.
M.a.w. handelen met gezond verstand in dienst van een goede wil.
Van de Oudheid tot en met de Middeleeuwen bestempelde men haar als 1
van de 4 kardinale deugden.
Meer nog de deugd die van de 3 andere de leidraad dient te zijn, als
het ware de voorwaarde voor alle andere deugden.
Geen ware 'moed', 'matigheid' noch 'rechtvaardigheid' zonder bezonnenheid.
Wat het instinct voor het dier is of de voorzienigheid bij de goden,
is de bezonnenheid voor de mens.
Wees bedachtzaam, oplettend en oppassend in 't algemeen en rond het
voorjaar in 't bijzonder want het is deze deugd die, gezien het
moderne leven, het noodzakelijkst is geworden.
Zij vormt de basis voor een nieuwe en broodnodige moraal: één die
niet gebaseerd is op schuld maar op verantwoordelijkheid.
De jaren zestig hebben gelukkig vele (schijn)heilige huisjes weten in
te trappen maar vooraleer alle kindjes met het vuile badwater zijn
weggegooid, moeten we dringend onze basisregel lichtjes wijzigen:
"Het is NIET verboden te verbieden."
*** Moraal van dit verhaal
Het is onbezonnen alleen naar de moraal (of je vrouw) te luisteren en
het is immoreel onbezonnen te zijn.
---
(*)
Petit traité des grandes vertus - Presses Universitaires de France (1995)
of voor ons 'Kleine verhandeling over de grote deugden' - Uitg. Atlas (1997)
André Comte-Sponville (doceert filosofie aan de Parijse Sorbonne)
--
Date: Sun, 24 Mar 2002 06:31:38 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Wat duurt het langst ?
Bee-line essay, "Wat duurt het langst ?", released on 24/03/02 at 6:29
21 maart.
Een nieuwe lente, een nieuw geluid ?
Vergeet het.
Enkel het vertrouwde geluid van neersijpelend water.
Regen, regen en zelfs geen klein beetje.
Waar blijven ze 't halen?
21 maart.
Uitgeroepen tot Internationale Dag van de Slaap.
Hoeveel zou dat BedKing gekost hebben?
Zouden ze het rotweer er gratis bijgekregen hebben?
21 maart.
Mijn Dag van de Weemoed. (*)
Wat gaat de tijd snel.
De tiende verjaardag van mijn vader zonder vader.
Het lijkt gisteren nog.
Wat hebben mannen met vaders?
Ook geen klein beetje.
Vaak jaren strijd en ontkenning.
Tot in een moment van (zeldzame) helderheid het besef komt dat je
een vage afdruk bent van het origineel, het resultaat van een drukproef
met te weinig inkt op de rol.
Ook vrouwen hebben iets met vaders.
Een wetenschappelijk verslag in het vakblad Nature Genetics toont
onomstotelijk aan dat vrouwen aangetrokken worden door mannen die
ruiken als hun vader.
Ik heb altijd geweten dat die aftershaves, deodorants en parfums niets terza
ke
doen. Al doet de schoonheidsindustrie tegenwoordig gouden zaken met
producten voor de zogenaamde Nieuwe Man.
Wat/wie is dat, 'de nieuwe man' ?
Het wordt er niet makkelijker op for the rest of us.
De ene week is de 'softie' het ideaal, de week daarna de 'lad' en nog
wat later de 'dude'.
Wat is 't nu, vragen wij ons af.
Mannen willen duidelijkheid.
Mannen raken ontregeld.
Zoveel is duidelijk.
Persoonlijk lig ik daar niet wakker van.
Mij lijkt het veel geblaat.
En weten jullie waarom?
Een schaap kan blaten met zijn mond vol gras;
een schaap blaat dus niet steeds van honger.
Het zal allemaal zijn tijd wel duren zeker?
Trouwens er is maar één ding dat het langst duurt en dat is de eeuwighei
d.
Zonder onderscheid.
---
(*)
Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht
In een oud stadje, langs de watergracht.
In huis was 't donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels in mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In 't bosje opgaat en zijn reis begint.
Hij dwaald' over de bruggen, op den wal
Van 't water, langzaam gaande, overal
Als 'n jonge vogel fluitend, onbewust
Van eigen blijheid om de avondrust.
En menig moe man, die zijn avondmaal
Nam, luisterde, als naar een oud verhaal,
Glimlachend, en een hand die 't venster sloot,
Talmde een poze wijl de jongen floot.
(Aanhef van Herman Gorter's 'Mei')
--
Date: Sat, 30 Mar 2002 19:03:49 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Oost west, paasbest
Bee-line essay, "Oost west, paasbest", released on 30/03/02 at 19:00
*** Paasbeesten
Wat heeft Pasen met dieren ?
Is het jullie nog niet opgevallen hoeveel beesten de revue passeren met Pase
n?
Het lam, de haas, de kip en zelfs de os.
Te gek.
Een paaslam en zelfs die paasos is aanneembaar gelet op de
offerpraktijken in sommige religies.
Laisser faire, laiser vivre of gun ieder diertje zijn pleziertje.
De paaskip lijkt mij daarentegen voor de handliggend.
Een kip legt eieren en vermits het paasei zinnebeeld is van het
nieuwe leven dat rond Pasen de kop opsteekt, vind ik dat persoonlijk
niet ver gezocht.
Maar die haas ?
Waarom is dat beest er in hemelsnaam bijgesleurd?
*** Paasbest
Vroeger kreeg ik net voor Pasen nieuwe kleren.
Op paaszondag werd ik dan met nieuw textiel naar de hoogmis gestuurd.
Daarna was 't eieren rapen op de koer achter het ouderlijk huis.
Wellicht onbegrijpbaar voor jullie maar ik was ieder jaar blij dat
Pasen achter de rug was.
Ik weet het, ik heb iets met, of beter tegen, feestdagen.
Het begon al met die nieuwe kleren.
De huisleverancier was steevast de jood in Vilvoorde.
In mijn onschuldige kinderogen een duistere kledingszaak waar het
begrip "modern" net zo kosjer leek als werken op Sabbat
Had ik dat jaar dan toch nog enige optimistische vooruitzichten dan
werden die meteen de grond ingeboord als mijn vader besloot moeder's
rol even over te nemen.
Tientallen spullen passen, honderd keer omdraaien, vooruit lopen,
geen commentaar leveren en tenslotte terug de bus op naar Machelen
met een setje kleren die ik gegarandeerd op mijn achttiende nog kon
dragen.
Dan krijg je eens iets.
Puur afzien.
En éénmaal thuis terug passen, vooruit lopen en omkeren.
Tot die glinster in zijn ogen kwam en dat betekende zoveel als: 't
zit goed, 't past, 't geld is goed gespendeerd.
't Past, waar haalde hij het?
Wanneer komen de paasklokken nu ? vroeg ik op paasochtend.
Antwoord: Na de hoogmis.
Ja, dan hadden ze tijd om die eieren te leggen.
Niet dat ik zo geïnteresseerd was maar op Pasen ben je, zelfs als
kind, iets toegevelijker.
Ik wist op voorhand waar ze lagen, ik had ze met de ogen dicht kunnen vinden
=2E
De meesten zaten in van die met kippen en hazen beschilderde
kartonnen reuze-eieren.
Die kwamen één keer per jaar uit die doos op zolder.
Jammer eigenlijk, ik heb die speciale paaschocolade nooit lekker gevonden.
Gelukkig kon vanaf paasmaandag de echte vakantie beginnen, hingen de
kleren in de kast en lagen de eieren te smelten.
*** Zaken die blijven.
Computers, spelconsolen vormen voor het jonge grut geen geheimen meer .
Je zou dus denken dat ze niet meer wakker liggen van die paasklokken.
Niets is minder waar.
Dinsdag vroeg de jongste terwijl ik hem in bed stopte: "Komen de
paasklokken dit jaar nog?"
"Wat denk je?" antwoordde ik minzaam.
"Waarom niet eigenlijk?"
"Waarom niet ? omdat hier vlak boven ons huis de landingsroute loopt
voor de vliegtuigen.
Misschien nemen ze wel een andere weg. Die klokken zijn ook niet dom,
weet je. Als je zo ver moet vliegen naar Rome en dan nog eens terug,
dan let je wel op je klepels.
Daarbij als ze hier toch voorbij vliegen en hun eieren droppen dan
zal er niet veel van over schieten."
"Dan spannen we lakens in de tuin zoals Jommeke."
"En als 't regent zondag ?"
"Ze zullen de tijd niet krijgen nat te worden want ik ben
verschrikkelijk snel."
Wat kun je daar nog tegen inbrengen?
Ik hoop dat de bakker nog eieren heeft.
"Hoef je geen nieuwe kleren?" met enig heimwee in het achterhoofd.
"Neen, ik kreeg er pas nog."
Tuurlijk, tegenwoordig is 't iedere week Pasen.
Je kan die derde wereldkinderen toch hun werk niet afnemen door
alleen met Pasen goedkope kleren te kopen.
Je bent voor ontwikkelingshulp of je bent het niet.
"Wat eten we zondag?" bedacht de slechtste eter van ons allen.
"Bij mij thuis aten ze op Pasen ossetong in madeirasaus."
"Eikes, wat is dat?".
"Geen paniek want dat eten wij zondag niet."
"Waarom niet?"
"Omdat wat een ander in zijn mond heeft gehad, wij niet meer eten."
--
Date: Wed, 10 Apr 2002 21:50:15 +0200
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Wanneer is 't speeltijd?
Bee-line essay, "Wanneer is 't speeltijd?", released on 10/04/02 at 21:46
Jesus hangt al jaren in Bethlehem aan het kruis in de Kerk van de Geboorte e
n
ziet het daar niet meer zitten.
Net op het ogenblik dat er enkele honderden Palestijnen de kerk betreden,
roept hij gefrustreerd: "Zwijg MIJ van de Joden".
De Palestijnen bekijken elkaar goedkeurend en éénvan hen zegt:
"Hier zitten we goed!".
(eigen tekst op een cartoon uit "De Morgen", week 14/02)
Schitterende humor.
Is humor niet vaak lachen met de ellende van een ander, je
persoonlijke miserie of zwakheden?
Humor dus als de kunst van het relativeren.
Jammer genoeg is het bovenstaande geen joodse humor.
Die laatste staat bekend als het summum van (zelf)relativering, als
een overlevingsmiddel in uitzichtloze en ontmenselijkte situaties.
Ik heb echter de indruk dat een "bepaalde groep" Joden de laatste 50
jaar (on)bewust van taktiek is veranderd.
Die vertonen immers hoe langer hoe meer een historische
vergeetachtigheid waardoor ze zonder schroom of schuldgevoel de
beulenrol overnemen.
Of dit aan dementie of aan inteelt te wijten is , wens ik in het
midden te laten.
Ik bekritiseer hier de joodse staat die geleid wordt door de
Tempeliers van Salomo of m.a.w. de Zionisten.
Het joodse volk is net als de Palestijnen slachtoffer van "Het
Uitverkoren Volk" gedachtengoed, dat gedoe over "UberMenschen" en het
dicht bij de deur "Eigen-Volk-Eerst".
Maar daar wou ik het allemaal NIET over hebben in dit schrijfsel.
De vertoonde afwijking is het gevolg van mijn persoonlijke
verontwaardiging over wat er zich momenteel in dat deel van de wereld
afspeelt.
Moet kunnen.
Het hoeft niet altijd grappig te zijn.
Mijn uitgangspunt voor dit onderwerp was echter wel humor.
Humor als het speelse resultaat van een creatieve denkoefening.
Ik stelde mezelf de vraag:
"Welke voorwaarden dienen vervuld om creatief te zijn?"
In BushLand (U.S.A.) betalen grote bedrijven vandaag mensen om voor
de ramen te staren.
Die "wiindow stareers" moeten de (och zo) noodzakelijke creatieve
bedrijfsinput leveren.
Mensen die dus niet gestoord worden door telefoons, nota's, rapporten
of vergaderingen, niet opgevreten worden door de stress of fysische
werkbelasting.
De bestaande populatie werknemers waarvan verondersteld wordt dat zij
tot geen enkele creatieve uiting meer in staat is, moet zich beperken
tot de copy & paste activiteiten.
Zouden die mensen éénmaal thuis hun vrijetijd creatief invullen?
Of zijn zij gewoon te moe, de nieuwe proletariÎrs of de
witteboordslaven van de Moderne Tijd?
Maar we gaan weer niet klagen, we zijn er de laatste 100 jaar toch
serieus op verbeterd.
De eerste proletatiërs hadden nog honger, laat staan een degelijke
nagel om hun gat te krappen.
Nu werkt men uiteindelijk wel even lang maar niet meer om den brode.
Men doet het voor de extra luxe, de wintervakantie of een tweede BMW.
En men doet het vrijwillig.
Da' s een groot verschil.
Wie zonder zonde is, steekt zijn vingertje maar op.
Er wordt door de meeste van ons hard gewerkt voor wat extra.
Gelukkig kunnen we een deel van dit extra spenderen aan broodnodige
recup-reisjes om de batterijen terug wat op te laden.
We runnen ons door het leven van recup naar recup, snakkend naar die
"vrije" tijd.
Onthaasting wordt ons nu aangeprezen als het overlevingsmiddel bij uitstek.
Je kan er weer dure sessies of weekendjes voor volgen.
Maar zoals steeds staan hier gratis ter uwen beschikking enkele gouden tips:
1) Besteedt alle lastige en vervelende huiskarweien uit aan
werklozen, asielzoekers en illegalen.
2) Delegeer en laat het eigenlijke werk door anderen uitvoeren. Leg
het goed uit en wees verder gewoon aanwezig.Geef op tijd wat
complimentjes zodat de werkbijen gemotiveerd blijven.
Tot mijn grote spijt moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat
de aangeboden tips geld kosten.
En daar maalt het dus om, my dear friends.
De tijd van "Time is Money" nadert zijn eind.
Vandaag is de boodschap:
"Geld kost (hopen) Tijd".
Take your time,
Yours sincerely,
--
Date: Mon, 15 Apr 2002 17:05:45 +0200
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Het R.R syndroom
Bee-line essay, "Het R.R syndroom", released on 15/04/02 at 17:02
Ik heb nog ruim 3 maanden kalendertijd om het nieuwe kippenhok
neer te poten.
Moet ik daar nog van aftrekken:
1 week in mei, 2 weken in juli en enkele weekendjes "slecht weer -
geen goesting - rugpijn - tussendoortjes".
Het is dus september voor ik er erg in heb, daar hoef ik geen tekening
voor te maken.
Ik kan beter mijn latijn steken in het bouwplan.
Menig kippenhok heb ik doorheen de jaren in elkaar geknutseld.
Het laatste, en nog steeds dienstdoende, is een verbouwd hondenhok.
Daar heeft mijn trouwe hond, Frodo, jarenlang naast gelegen, tot ze aan
kanker bezweek.
Initieel goed voor 6 kippen en 1 haan, nu voor 6 kippen.
Vraag me niet wat met de haan is gebeurd, jullie willen het niet weten.
Ik zit er althans voor niks tussen.
Kelderverdiep, een apart legvertrek, zonneterras ...
Kortom dat hok was en is in orde.
Maar het belangrijkste om te vertellen is dat het geen duit heeft gekost.
Allemaal recup en creatieve timmerij.
Daar was ik echt goed in.
Geef mij een hamer en nagels en ik verbaas jullie.
Vandaag kan ik echter met die autodidactische ervaring niet veel aanvangen.
Het nieuwe hok moet het daglicht zien in een residentiÎle wijk.
Begrijpen julle me ?
Kippen moeten in die context conform gehuisvest worden,
volgens de regels van de kunst en de ruimtelijke verordeningen.
Dus ook geen hybride kippen meer maar rasechte;
kiekens die eieren leggen wanneer het hun past.
Last van teveel aan cholesterol zit er heus niet in.
Bovenop de eisen van ruimtelijke welvoegelijkheid heeft
deze eigenste bouwheer ook nog af te rekenen met wat ik zou durven noemen
een "P.P. tengevolge het R.R. syndroom".
Tja, een persoonlijk probleem.
Geen paniek en ook geen medelijden want het is slechts een luxe probleem.
Pas op, ik leid geen lui-lekker-leventje in de ware zin van het woord.
Mijn werkdagen zijn goed gevuld-just believe me- maar in vergelijking met wa
t
zich tot een zevental jaren terug dagelijks afspeelde,
lijken ze een aanhoudende lagere schoolervaring met weinig huiswerk.
Ik ben daar wat lui en laks van geworden, ja zelfs wat onbeholpen en
onverschillig.
't Doet eens deugd de harde waarheid bij naam en toemaam te benoemen.
Wat een therapeutische kick!
Het summier beschreven gedragspatroon zijn symptomen van het R.R. syndroom.
In de volksmond beter bekend als: "Rust roest".
Zijn er remedies voor dergelijk modern ongemak?
Ongetwijfeld hoor ik jullie, als actieve lezers, volmondig adviseren.
Ja, ja ... dat zal wel.
Maar welke passen in mijn kraam ?
Elke dag gaan joggen in weer en wind misschien?
Met de fiets naar het werk?
Thermostaat op 15ƒC?
Gisteren viel mijn oog op een korte zinsnede onderaan een e-mail
en dat stemde me tot nadenken.
Stick with what you know and travel light; if you only carry a hammer then
all problems are nails.
Wat zei ik ook al weer ? Geef mij een hamer en nagels ...
---
Waar de behaaglijkheid ophoudt en de nood begint, daar vangt de
opvoeding aan die het leven ons geven wil (Herman Hesse)
--
Date: Mon, 22 Apr 2002 10:46:31 +0200
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: 't Is weer geregeld
Bee-line essay, "'t Is weer geregeld", released on 22-04-2002 at 10:39
*** Verhandeling
"Kun je niet helpen met mijn verhandeling?" vroeg mijn oudste zoon.
Aangenaam verrast, liet ik aanstonds mijn interesse blijken.
Het zijn zeldzame momenten dat hij, 18jarige, hulp inroept bij Mom and Dad.
Je moet die ogenblikken met beide handen grijpen.
Al was het nog maar om de opportunistische reden dat het je het
gevoel geeft nog voor iets te deugen.
- "Waar gaat het over?"
- " Waar mensen samen zijn, zijn regels nodig. Dat is de titel.
We moeten pro en contra argumenten aanbrengen en daaronder onze
conclusie geven. Ik zou wel wat contra's kunnen gebruiken."
- "Zo uit mijn duim? Tegen wanneer moet dat af? Volgende week? No,
problem. Maar ken jij pro's?"
- "Ja, da's niet moeilijk. Regels zijn bijvoorbeeld nodig om voor
orde te zorgen."
- "Zoals op jouw kamer zeker ? Sorrieeee."
*** en nu maar denken
Geen enkel voordeel is alleen maar voordelig.
Alles heeft zijn keerzijde.
Als morgen uit ecologische overwegingen besloten wordt dat scheten
laten in openlucht strafbaar is wegens luchtverontreiniging en
lawaaihinder, is de samenleving dan beter af door die nieuwe regel?
Ik vrees van niet.
Verzuurde burgers MET constipatie, daar kan niks goed uitkomen.
Is een samenleving zonder conflicten mogelijk ? Neen, dat is utopisch.
Conflicten zijn er omdat onze wensen en verlangens te veel op elkaar
gelijken en daardoor met elkaar in botsing komen, omdat we te sociale
wezens zijn die elkaar teveel willen imiteren.
Al te sociaal gedrag kan er toe leiden dat we mensen die anders zijn
uitstoten of verstoten of als vijanden gaan zien. Nationalisme en
racisme zijn daar spijtige voorbeelden van.
Vaak wordt de schuld van alle misverstanden in de maatschappij
gegeven aan de asocialen, de individualisten.
Nochthans de gevaarlijkste vijanden van de samenleving zijn zij die
denken dat ze socialer zijn dan wie ook.
Zij hebben de neiging alles te willen gelijkschakelen.
Zij zijn overtuigd dat zij de juiste normen en waarden in pacht
hebben, dat ze iedereen tot het rechte pad- hun rechte pad- willen
bekeren desnoods met dwang of nog erger, met geweld.
De meeste echte individualisten zijn verdraagzaam ten opzichte van
andermans voorkeuren, omdat ze er zich niet aan storen.
*** angst voor vrijheid
Waarom ontstaan totalitaire systemen?
Waarom bestaat de neiging tot over-regulering?
Uit angst voor vrijheid.
De moderne mens leeft in een zee van twijfels, zonder houvast, en
toch moet hij zelf zijn normen stellen.Hij is bang van van zijn eigen
vrijheid.
Maar bovenal is hij bang voor de vrijheid van anderen.
Wanneer anderen vrij zijn, kunnen ze zich goed of slecht gedragen.
Zou het niet veel beter zijn als ze gedwongen werden goed te zijn?
Is het daarom misschien dat vrije burgers hun vrijheid gebruiken om
een einde te maken aan de vrijheden en dat zij zelfs zo ver kunnen
gaan dat ze met een democratisch meerderheidsbesluit de democratie
zelf afschaffen?
*** ik heb het niet geweten ...
Vrijheid is verantwoordelijkheid.
Vrijheid is met de nodige zelfbeheersing je lot in eigen handen nemen.
Onverantwoordelijke mensen zijn daarom de grootste vijanden van de vrijheid.
Kunnen verleidingen worden bestreden met verboden?
Misschien versterken ze alleen de verleidingen en duperen hen die wel
goed met hun vrrijheid weten om te gaan.
Welke zin heeft het iedereen iets te verbieden dat in feite maar een
probleem vormt voor een kleine groep individuen?
Neem nu het drugsprobleem.
Gaan we de strijd tegen de drugscriminaliteit winnen zolang drugs
niet gelegaliseerd worden?
Zou legalisering en het verstrekken van nuchtere en zakelijke
informatie over de gevolgen van gebruik en (vooral) misbruik niet
eerder leiden naar een controleerbare situatie?
Willen wij een repressieve samenleving of een volwassen samenleving?
Een samenleving waarin vrije individuen zichzelf matigen en hun
verstand gebruiken.
Blijkbaar legaliseren wij liever de Angst.
In een ruimer verband bekeken stelt zich de vraag of we ¸überhaupt
moeten gehoorzamen aan wetten en regels die indruisen tegen het
rechtvaardigheidsbeginsel, de basisregel van iedere samenleving.
Kunnen wij uit gehoorzaamheid afzien van rechtvaardigheid?
En moeten wij gehoorzamen aan regels die onder het mom van "het is
voor jullie bestwil" enkel tot bedoeling hebben ons onder de
duimschroeven te houden zodat bepaalde groepen hun machtscontrole
blijven behouden?
*** alle neuzen in dezelfde richting ?
De beste garantie voor een leefbare samenleving is niet "Eendracht
maakt Macht" maar "Wees Zinnig Eigenzinnig".
Heb je lak aan cultuurgebonden regels als daar zijn "uit goedkeuring
en bevrediging boeren na 't eten" of "met je handen eten", DOE het !
=2E.. maar als het even kan, niet aan mijn tafel.
---
"Wat kan het me uiteindelijk schelen dat er een gezag bestaat dat
altijd alert is, dat ervoor zorgt dat ik rustig kan genieten, dat
voortdurend klaar staat om me af te houden van alle gevaren zonder
dat ik er zelf ook maar een seconde over hoef na te denken, als dat
gezag, terwijl het de kleine doornen uit mijn weg ruimt, de absolute
meester over mijn vrijheid en mijn leven is; als het mijn beweging en
mijn bestaan domineert, in die mate dat alles rondom verslapt als het
gezag verslapt, dat alles inslaapt als het gezag inslaapt, dat alles
ten onder gaat als het gezag sterft?"
Alexis de Tocqueville, De democratie in Amerika
--
Date: Tue, 30 Apr 2002 22:33:28 +0200
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Is den baas er?
Bee-line essay, "Is den baas er?", released on 30/04/02 at 22:30
*** op z'n minst oudbollig
Wij werken in de kaasmakerij met drie: twee vrouwspersonen en één manspe
rsoon.
Oudbollige woorden die wanneer ze het trommelvlies raken aanstonds
een toon zetten van lompigheid en platvloersheid.
Ze hebben trouwens ook een degenerende bijklank, vinden jullie ook niet ?
Net als het woordje "baas".
Over dat woordje wil ik het nu even hebben.
*** mannen
Het is met perioden maar er zijn weken dat de ene vertegenwoordiger
na de andere de kaasmakerij platloopt.
De meesten vragen dan steevast bij de aanblik van de vrouwen: "Is den
baas er?".
Als ik op dat ogenblik niet in de productieruimte ben, komt Magda of
Miriam me met een grijns op de mond verwittigen: "D'r is er ene voor
den baas. Komt ge ?".
Ik weet dan al op voorhand wat type me te wachten staat.
In ieder geval een vent want een vrouw zegt zoiets niet.
Die weten wel beter en zijn daar gewoonlijk ook te fijngevoelig voor.
Verder vermoed ik dat ze uitgaande van onze locatie -een godvergeten
plek op den buiten- veronderstellen dat we nogal boers zijn aangelegd
en wellicht nog van gisteren zijn.
Hun verkoopsinstinct dwingt hen autochtonen aan te spreken in hun eigen taal
=2E
Dat vertaalt zich dan in niet te moeilijke klap, vergezeld van een
ongedwongen lichaamstaal die er lijkt op te wijzen dat de persoon in
kwestie zich bij ons reeds jaren in zijn sas voelt.
Straight to the point "Is den baas er?" want met vrouwen is toch niks
aan te vangen en ik kan me dat hier permitteren want Kristien
Hemmerechts zal hier toch nog nooit gepasseerd zijn.
Dit type man staat me dan op te wachten met de bedoeling een hele hap
tijd van mijn kortstondig leven in beslag te nemen.
*** adrenaline
Kijk, zo iemand zal het geweten hebben en het niet licht vergeten.
Ik weet dat ik er iets moet aan doen maar als mijn adrenalinespiegel
uit de pan zwiert, heb ik mezelf eigenlijk niet meer in de hand.
't Is anders begot al zo moeilijk.
Die luttele zeven meter die ik af te leggen heb naar de winkelruimte
zijn meer dan voldoende om het ongewenst effect te veroorzaken.
Mijn vrouw zegt vaak: "Je analyseert de dingen wel meestal snel en
correct maar als je nu eens zou leren je assertiviteit op een
rustiger en meer gevatte wijze over te brengen, dan zou je nog een
goeie kunnen worden. Gij hebt wel verstand en inzicht maar geen
manieren."
*** oefening baart kunst
Dat van die manieren, dat knaagt.
En daarom heb ik deze week besloten mezelf te verplichten tot
regelmatige denkoefeningen.
Kwestie van voorbereid te zijn op het moment suprême.
Volgende week heb ik een weekje welverdiend verlof.
Op een week tijd moet ik toch wel met "iets" voor de dag komen.
In de maand mei vallen ze met bosjes,'t is dus het goede moment en ik
kan maar beter snel goede punten halen.
Gevatte opmerkingen, rustig blijven ...
Misschien iets in de stijl van:
"Is den baas er?"
- "Den baas zit thuis op zijn gemak."
Alle begin is moeilijk, niet?
--
Date: Wed, 22 May 2002 21:46:13 +0200
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Aires de repos
Bee-line essay, "Aires de repos", released on 22/05/02 at 21:43
*** la douce France
Voila die week Frankrijk zit er weer op.
Zullen de bretoenen niet graag horen over ons ontdekkingsreisje naar Bretagn
e.
Gewapend met veel regenbestendigheid in het achterhoofd bleken de
Keltische goden ons ter plaatse echter welgezind.
Een lekker weertje over de mooie rotskusten, de horden toeristen
thuis nog dapper aan het dagdromen, smakelijke boekweitgalettes,
voor-na-tijdens wat wijn, ...
Zo tikt een week snel voorbij en zit je voor je 't weet terug op de
autosnelweg direction nord.
*** aller et retour
Het kan niet snel genoeg tijdens de heenreis.
Niet dat ik de tijd niet neem.
Integendeel en dit tot grote ergernis van mijn medereizigers.
Ik rij gemiddeld 100 km per uur en volgens de mij medegedeelde
klachten rij ik als
een bompa bij very low traffic en als een turbo in grote verkeersdrukte.
Moesten ze nu eindelijk eens luisteren naar mijn motivatie, dan
zouden ze het ook begrijpen.
't Is heel simpel:
Ik wil rustig rijden want ik ben op vakantie.
En op vakantie moet je mij niet afjagen.
Dus als het druk is op de weg, rij ik om de eerste te zijn met
minuten voorsprong zodat erop de weg voor mij weer zalige rust
heerst.
Maar goed, op de heenreis rij ik recht naar mijn doel. Geen gezever onderweg
=2E
De terugreis daarentegen lijkt meer op een kruisweg met (een veelvoud
van) 14 staties.
Het is sterker als mezelf, al betert het met de jaren, éénmaal weg
kan ik moeilijk terug.
Het overkomt me gewoon, het overvalt me onder de vorm van slaperigheid.
Dan slinger ik me op 1 van de zovele stopplaatsen welke het franse
macadamnetwerk rijk is, om te refugen.
"Is het weer zover" vraagt mijn vrouw dan in de niet vragende wijze.
"En hoeveel van die airekes gaan we dit jaar doen?"
**** van de nood een deugd maken
Mijn overlevingsinstinct zette zich deze keer schrap en voor wat
bedoeld was als een grap,
kreeg plotsklaps de allure van een weldoordachte gedachte.
Het begon alzo en het ging ongeveer als volgt:
"Ik ben aan 't oefenen voor mijn boek.
Een reisboek als je 't wilt weten.
En terloops en onderons gezegd, een mega kaskraker.
Niet de zoveelste Trotterachtige verschijning maar een hebbertje, een
hebbedingetje.
Zo'n ding dat het record van "De Celestijnse Belofte" in de Boeken
Top Tien moeiteloos doorbreekt en me bijgevolg verzekert van een
rustige oude dag, evenzeer een samenraapsel is van alles en nog wat
maar voor de lezer "een belofte met garantie" inhoudt.
Nl. dat het boek leuk blijft, een verfrissende en vernieuwende kijk
geeft op het reizen
van de hedendaagse europese mens.
(Wat intellectueel doen kan nooit kwaad, wie leest er anders nog boeken?)
Mijn reisboek catalogeert de stopplaatsen langs de franse (autosnel)wegen.
Let op, ik begin met Frankrijk, een boek per departement en dan pak
ik de andere aan: Spanje, Italië, ..
Een gat in de markt. Punt andere lijn.
Hoeveel stopplaatsen zijn er tussen Dijon en Lyon? en op de Route
Nationale nr.x tussen plek y en z?waar kan je tanken? welke rotzooi
krijg je waar te vreten? hoeveel parkeerplaatsen zijn er? welk
landschap is je deel? waar zijn er picnic tafels? kunnen de kinderen
er spelen? zijn er toiletten? waar is er gegarandeerd geen
toiletpapier? op welke momenten van de dag arriveer je het best?
stoppen er veel Hollanders? wat doen mensen zoal op een stopplaats?
Honderd en ÈÈn zaken zijn er te vertellen over en rond stopplaatsen.
Dat en nog veel meer zou de inhoud vormen van mijn reisboekengamma.
*** of ... een business plan?
Die gedachte nam me zo in beslag dat ze 50 km verder
uitgroeide tot een werkzame draft van een business plan.
Alleen jammer dat ik niet stopte om het op te schrijven. (Wat een joke!)
Voor een goed plan heb je niet enkel een origineel idee nodig maar
ook een SWOT analyse, een strategisch plan en actieplannen.
Wat is er nodig om dit idee tot uitvoering te brengen? Een mobilhome,
een Internet satellietverbinding, eten en drinken.
Wie gaat dat betalen? Mijn sponsors zoals daar zullen zijn: Renault
=46rance, France Telecom, Franse dienst voor Toerisme, bedrijf dat de
franse autosnelwegen uitbaat, wegrestaurantketens.
Goed idee, geen kosten, allez wat moet er nog meer zijn? Lezers.
Dat is een kwestie van een goede verpakking, wat incentives en
aandacht voor de verwachtingen van de doelgroepen. Voor ieder wat
wils, dus een gediversifieerd aanbod.
Een goedkoop boek voor de modale reiziger, in een handig formaat met
voldoende beeldjes, vlot leesbaar en grappig.
Zeker niet vergeten de boekenreeks een naam te geven en die in
verschillende talen als merknaam te registreren.
Het kind moet absoluut een naam hebben.
Out of traffic?
Ik kan me voorstellen dat mensen een dergelijk boek bijv. meenemen om
onderweg de kinderen zoet te houden. Sterk punt trouwens.
Voor de middenklasse is er naast het boek een internet site met een
doeltreffende zoekfunctie, flash animaties en hoge resolutiebeelden,
real-time chat sessions met de auteur en last but not least een
veilig e-commerce aanbod van alle boeken en aanverwante gadgets,
traceroute bepaling (zoals je pakje bij FedEx maar hier dan toegepast
op mezelf nl. op welke stopplaats bevind ik me momenteel.)
Hier ben ik ook nog niet uit.
Eerste idee "www.tacsot.com" wat staat voor "Take A Car Stop On Travel".
Maar dat kan heus stukken beter.
Andere opties: www.refuges.net, www.travelsmart.com (Be smart, take a
car stop break)
Wat betreft incentives en lezerbinding heb ik een lumineus idee.
(Bedankt hé, Magda)
Ik schrijf een vervolgverhaal, op iedere stopplaats een episode.
Een volledige route nationale vormt bijv. een hoofdstuk, een
volledige snelweg een deel.
Die verhalen zijn enkel op de betreffende stopplaats te vinden.
Wil je het vervolg kennen, moet je naar de volgende stop.
Heb je eindelijk als toerist iets om naar uit te kijken op reis.
Beseffen jullie de commerciÎle waarde van dit idee?
Stopplaatsen raken oververzadigd, moeten uitgebreid worden, het
aanbod van diensten neemt toe (en ik kan mijn boeken weer updaten),
de files op de autosnelwegen verminderen, mensen gaan weer meer
lezen,...
En om de cirkel rond te maken zijn de vervolgverhalen voor de
luiaards tegen betaling online verkrijgbaar.
*** Reizen om te leren
Zoals jullie merken, zou ik wat meer op vakantie moeten.
Het scherpt mijn creativiteit.
Blijft 1 onoverkomelijk probleem indien ik dit prachtidee tot uitvoering bre
ng.
Waar is het verrassingselement nog als ik in de toekomst op een
terugreis slaperig de weg af moet ?
--
Date: Sun, 26 May 2002 17:38:50 +0200
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: De volgende
Bee-line essay, "De volgende ", released on 26/05/02 at 17:34
Nog niet zo lang geleden - is dit de aanhef van een sprookje? -
ging ik op een ochtend naar de huisarts voor een onderhoudsbeurt.
Ik kom er niet makkelijk toe want ik zie sterk op tegen die wachtkamers.
't Ergst van al is dat ik enkel 's maandagsochtends tijd heb en dat is
niet toevallig het slechtste moment voor een doktersbezoek.
Net na een weekend menen vele mensen ziek te zijn of het alvast te worden.
In de wachtkamer zitten ze ofwel sip ofwel roerloos voor zich uit te staren.
Oplettend niemand rechtstreeks aan te kijken.
Valt dit hen onvermijdelijk toch te beurt, dan laten ze de kin als
een schrome maagd naar beneden zakken waar ze 37 seconden lang naar
de knieÎn kijkt.
Klerengeschuifel, een kuchje, een hoestje, een snot-in-de-zakdoek,
tijdschriftengeblader zijn de enige geluiden die de stilte kraken.
In dit oord lijkt ieder opgeruimd levensteken ogenblikkelijk te
worden opgevreten door de plaatselijke bacteriën, schimmels en
virussen welke, hoe kan het ook anders, er weelderig en ongeremd
tieren.
Het valt me nu pas op dat ik In wachtkamers nog nooit Mr. Puttemans
van de DG5 op controle heb gezien.
"Goeie morgen" is het eerste wat ik 's morgens zeg als ik ergens
binnenkom waar mensen vertoeven.
Niet dat ik zo vriendelijk ben, eerder een kenmerk van een beleefd
opvoedingspatroon.
(Een uitstervend fenomeen, net als rechtstaan in de bus voor een
ouderling of zwangere vrouw.)
En afhankelijk van de stoelbezetting overvalt me gewoonlijk vrij
spontaan de uitroep van een beeldrijke oneliner: "Amaai, 't zit hier
zo vol als een ei".
Eén luttel ogenblik merk ik dan de impact van de in normale
omstandigheden toch banale woorden als "GOEIE morgen", "vol", "ei",
=2E..
Ik zie ze dan in eerste instantie denken: "Diene is goed ziek".
Hun tweede besluit: "Negeer".
Zelden of nooit hoor je iets, al was het maar een weke (goede)'morgen', teru
g.
Laat staan dat het de aanzet zou betekenen tot enige gemoedelijke
conversatie, een zucht van bevrijdende verlossing.
Neen, mijn aanwezigheid veroorzaakt nooit enige aanstekelijke reactie
van opborrelende levensdrang.
Mensen in de wachtkamer zijn in de grond misschien toch ziek.
Ik bekijk ze dan maar 1 voor 1 met een glimlachende trek om de mond,
overschouwend welk vlees in de kuip zit.
Zonder enige sexistische bedoeling gesteld, de vrouwen gedragen zich
het a-sociaalst.
Post-menopauze-vrouwen lijken vriendelijk mannengedrag op te vatten
als de aanzet tot een aanslag op hun sakosj, pre-menopauze-vrouwen
zien hun eerbaarheid in het gedrang komen en schuwen elke vorm van
communicatie.
Ruim 30 jaar vrouwenemancipatie en feminisme ten spijt, heeft de
modale vrouw nog steeds haar ergste vijand niet overwonnen. Rarara,
wie zou dat kunnen zijn?
De enigen die wachtkamers uit hun morbide sfeer kunnen tillen, zijn
peuters en kleuters.
Het jonge onschuldige en ongecomplexeerde grut slaat de wachtende
lijkbidders als een bruisende vloedgolf rond de oren.
Hoe zeer een jonge moeder ook poogt haar kakelend jong tot bedaren te
brengen, het kind laat zich niet strikken, het weigert zich
instinctief te normeren aan het goede wachtkamerfatsoen.
Wat ik thuis mag, mag ik elders ook, denkt ie terecht.
O wee voor de arme moeder als een bij de pinken zijnde kleuter mijn
staart opmerkt.
Hoor je het al door de wachtkamer schallen ?
"Mama, die menheer heeft een staartje. Is dat dan wel een menheer?"
Zie je die rooie kop reeds, hoor je ineens de schuifelende
stoelgeluiden, voel je het plaatselijk ongemak dat als een volrijpe
zweer op springen staat?
"Jawel maar ik ben niet zo gelukkig."
- "Waarom nie?"
"Wel ik hebben horen zeggen dat ik direct genees als er iemand aan
mijn staartje zou trekken. Maar niemand durft het."
- "Ikke wel"
" Echtwaar, zou jij dat durven om me te genezen"
-" Jawel"
" Kom dan eens hier"
-"Ziedet, ziedet Mama, ik heb het gedurfd"
De sprookjessfeer wordt eventjes doorbroken wanneer de dokter in het
deurgat "de volgende" schalt.
" Gaat u maar mevrouw, u ziet er zo slecht uit. Ik ben genezen. Voor
mij hoeft het niet meer" spreek ik geheimzinnig de dame-met-sakosj
toe.
Ik sta op en vooraleer de kamer te verlaten draai ik m'n hoofd nog
heel even om, net voldoende om de glunderend gloeiende blik van de
knaap op te vangen, een blik die bol staat van zelfverworven
verwondering.
Ik ga naar huis, mijn tijd zat er nu éénmaal op, voorlopig ruim 12
EUR én een mooie ervaring rijker.
---
and I am awaiting
perpetually and forever
a renaissance of wonder
"I am waiting" uit "A Coney Island of the mind" - Poems by Lawrence
=46erlinghetti - 1954
--
Date: Wed, 29 May 2002 17:03:04 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Is 't weer Medard?
Bee-line essay, "Is 't weer Medard?", released on 29/05/02 at 17:02
Voor de stadsmussen, zombies en technies onder jullie wens ik
bijtijds te melden dat er een belangrijke dag nadert.
Een dag die bepalend is voor uw gemoedsstemming gedurende de 6 weken die er zullen op volgen.
Plak een briefje op de frigo, stel het alarm in van je organizer, whatever
maar noteer zaterdag 8 juni.
Maak niet de fout mijn waarschuwing in de wind te slaan, veronderstellend dat ik in een astrologische bui de pen heb gegrepen.
Zaterdag 8 juni is 't Sint Medard, van oudsher de regenheilige bij uitstek.
Als 't op St. Medard regent dan regent het 6 weken lang.
Voor wie zijn al of niet zuur verdiend jaarlijks verlof nog moet plannen of
in de mogelijkheid is de vastgepinde verlofperiode aan te passen, geef ik de gouden raad Medard in 't oog te houden en overeenkomstig de weerwaarneming zijn of haar conclusies te trekken.
Vraag mij niet waarom Medard "de" regenheilige wordt genoemd, wat de wetenschappelijke verklaring is voor het fenomeen of wat er verder ook in je hoofd mag schieten aan bedenkingen?
't Enige wat ik weet: het is zo.
Vandaar mijn waarschuwing. Ingegeven uit bezorgdheid voor de geestelijke gezondheid van mijn lezers.
Ik heb er al niet veel en als ze dan nog depressief worden, is 't helemaal noppes, dacht ik zo.
Zoals jullie kunnen vermoeden, bevat mijn zolderbibliotheek geen ingebonden heiligenlevens.
Ik zou jullie Pater Albertus kunnen adviseren maar die is jammer genoeg al jaren vertrokken naar de eeuwige trappistenvelden. Die wist er alles over - en ook van dikke sigaren (maar dat is misschien stof voor een ander verhaal).
Mijn naamheilige zou "Guido van Anderlecht" heten en als jullie toevallig beschikken over een Druivelaar blader dan naar 12 september
(zoniet, neem dan een verzekering bij KBC, die geven het ieder jaar gratis als klantenbinding).
Guido van Anderlecht, patroon van de kosters en de koetsiers.
Ik wens hier verder niets over te zeggen, dat begrijpen jullie wel.
Maar Medard?
De enige Medard die ik ooit gekend heb, was van engelse afkomst.
Vrij timide typetje met een gekrulde bles boven het voorhoofd en een ietwat verwijfde gang.
Deed keurig de job, niks op aan te merken, integendeel zelfs.
Zette een resem bovenste beste nakomelingen op de wereld.
De nazaten, verspreid over heel Vlaanderen, doen hem vandaag nog alle eer aan.
Zo maakte Medard bij ons als geitenbok het goede weer uit.
Sedertdien heb ik iets met 8 juni want dan is 't Weer Medard.
Date: Sun, 02 Jun 2002 14:33:54 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Alle voetbalgekte op een stokje
Bee-line essay, "Alle voetbalgekte op een stokje", released on 02/06/02 at 14:33
Dit WK voetbal komt me zeer ongelegen.
In september begint het voetbalseizoen terug en ik zou het liefst hebben dat onze jongste zijn sportkeuze veranderd.
Hij heeft ongeveer 2 jaar de oren van onze kop gezaagd
om te mogen sjotten in een voetbalclub.
Blij dat hij de kriebels voelde om te sporten, daar niet van.
Op het ogenblik dat hij als negenjarige meer horizontaal uitgroeide
dan verticaal, leek een sportieve ingreep ons geen optie meer maar
een noodzakelijkheid.
Trouwens, los van het fysiek aspect, is sport voor jonge knapen een "heilzame" bezigheid.
Ze leren discipline en uithoudingsvermogen, zich te beheersen, te functioneren in groepsverband, hun grenzen te ontdekken, inspanningen te leveren om een doel te bereiken.
Iets dat dus haaks staat op de gangbare TV namiddagen, liggend in de zetel, rijkelijk voorzien van frisdrank en chips, te lui om hun krent op te heffen.
Met sport OK maar toch geen voetbal, hielden we maandenlang de bal af.
Enthousiast aangebrachte ouderlijke alternatieven werden steevast koppig de grond ingetrapt.
Om het ongenoegen wat te verlichten en het verlangen enigszins te spijzen, plaatsten we een kleine voetbalgoal op het gazon.
Theoretisch een lumineus idee, in de praktijk bleek het een ordinaire buitenspelval.
Wat kan een ventje met een goal aanvangen als er niemand tussen de palen staat om de bal te vangen? En waarvoor dienen papa's anders?
Die avondlijke halfuurtjes sterkten hem in zijn kunnen en dus in zijn voornemen de professionele toer op te gaan.
Nu mijn ogen staan ook niet op mijn gat.
Dat dat ventje wou sjotten, was overduidelijk.
Hij liep de naad uit zijn schoenen, haalde zowel links als rechts uit om het in mijn-grote-mensen-verstand te schoppen.
Zijn uithoudingsvermogen en vastberadenheid kregen me murw.
In september van dat jaar ging hij sjotten bij de plaatselijke voetbalclub.
Wat ik hem niet vertelde, was dat ik op zijn leeftijd ook zo graag wilde gaan sjotten.
Ik mocht niet. Mijn ouders zagen dat voetbalgedoe achter, voor en rond het sjotten niet erg zitten.
Die weigering heeft mij als kind lange tijd ongelukkig gemaakt.
Maar bij ons thuis was neen een NEEN. Punt amen en uit.
EÈn keer kon ik hem overhalen om uit zijn zondagszetel te komen voor een match tussen onze Chiroploeg en die van een buurdorp.
Ik was verkozen tot kapitein van de ploeg en mocht kiezen wie meespeelde, wie waar onze eer zou verdedigen. Ik speelde immers goed maar dat kon mijn vader niet weten.
Ik dacht dat als hij mij eens zou bezig zien, hij misschien van gedacht zou veranderen.
Ik was dus vrij zenuwachtig en tot overmaat van ramp had ik geen voetbalschoenen.
De voetbalkleppers die ik ergens in het Chirolokaal nog had gevonden, waren eindeloos te groot.
Heel de eerste time deed ik niets anders dan die schoenen van mijn voeten lopen, ik zat meer op mijn hurken schoenveters te knopen dan te voetballen.
Bij de rust ging hij naar huis en op dat eigenste ogenblik wist ik pertinent dat mijn kansen verspeeld waren.
Ons kasplantje (dat dachten we toch) is sedert die september gaan sjotten, weer of geen weer, op tijd zonder aansporing gepakt en geschoeid voor de training, keurig gedoucht na de inspanning.
Het heeft hem ongetwijfeld fysiek gesterkt, zijn zelfvertrouwen aangescherpt.
Toch blijft het regelmatig verstand op nul en blik op oneindig als ik hem vergezel naar de training of naar een matchke blijf kijken.
Het gebrul, gevloek van die would-be jeugdtrainers lijkt mij zo geen heilzame of verheffende werking uit te oefenen op die jonge gastjes.
Die den-onze-is-de-beste ouderssupporters blijven me mateloos ergeren en geven het spreekwoord" de beste stuurlui staan aan wal" een nieuwe dimensie.
Ja, zo dachten ze er bij mij thuis ook over, bedenk ik.
Kinderen moeten groot worden, hoe meer ervaringen, hoe meer ze gezien en gehoord hebben, des te beter. Ze komen het vroeg of laat toch tegen.
Bij de afsluiting van het seizoen werd een match georganiseerd tussen de spelertjes en de vaders.
Ik zat dat weekend in Frankrijk en kon dus niet deelnemen.
Terug thuis vroeg ik hem hoe het geweest was.
" En, waren er genoeg vaders?"
- "De trainers hebben met de ouders meegespeeld.
Maar die trainers, die kunen niet sjotten wette, die kunnen alleen goe roepen."
"Was het zo erg?"
- 'Had jij kunnen meespelen, hÈ papa dan hadden ze met veel meer goals gewonnen".
Kijk, mijn vader wist het niet maar mijn zoon die weet het gelukkig wel.
Last updated on 2 Jun 2002 by BusyBee