The Bee-line list archive ending on 22 Feb 2004
Topics covered in this issue include:
1. Netiquette
<beemaster@beaware.be>
Sun, 16 Feb 2003 14:53:00 +0100
2. Niets nieuws onder de zon
<beemaster@beaware.be>
Sun, 09 Mar 2003 16:37:13 +0100
3. Vaderdag
<beemaster@beaware.be>
Sun, 08 Jun 2003 15:54:15 +0200
4. Verstoord of gestoord?
<beemaster@beaware.be>
Mon, 14 Jul 2003 20:05:10 +0200
5. Mensen met een hobby
<beemaster@beaware.be>
Mon, 21 Jul 2003 09:39:10 +0200
6. Marcelleke
<beemaster@beaware.be>
Mon, 04 Aug 2003 20:59:28 +0200
7. Hij of zij?
<beemaster@beaware.be>
Sun, 17 Aug 2003 20:32:06 +0200
8. Ode aan de Zwijger
<beemaster@beaware.be>
Sun, 16 Nov 2003 16:40:32 +0100
9. Echtparen
<beemaster@beaware.be>
Sun, 23 Nov 2003 11:27:32 +0100
10. Geruststellend
<beemaster@beaware.be>
Sun, 07 Dec 2003 19:00:13 +0100
11. Zus en zo.
<beemaster@beaware.be>
Sun, 21 Dec 2003 14:42:36 +0100
12. Roots and boots
<beemaster@beaware.be>
Thu, 01 Jan 2004 16:44:30 +0100
13. Oproep!
<beemaster@beaware.be>
Sun, 04 Jan 2004 15:57:45 +0100
14. Neanderthalers
<beemaster@beaware.be>
Sun, 11 Jan 2004 13:13:42 +0100
15. Doodgewoon
<beemaster@beaware.be>
Wed, 21 Jan 2004 16:51:00 +0100
Date: Sun, 16 Feb 2003 14:53:00 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Netiquette
Bee-line essay, "Netiquette", released on 16/02/03 at 14:52
*** RFC's
Op 't gevaar af versleten te worden voor mislukte pastoor, kom ik even terug op mijn vorig schrijfsel over 'goede manieren'.
Ik wil met name een 'kort' pleidooi houden voor het naleven van enkele basisregels bij het gebruik van het Internet.
Net zoals het goed fatsoen ons aanzet tot gepast eetgedrag aan tafel,
(voor wie daar nog nooit zou over gehoord hebben: niet met de handen eten, zeker geen boeren of winden laten bij het nuttigen van voedsel in aanwezigheid van derden en als 't even kan geen geslurp noch gesmak)
bestaat er een netwerk etiquette, een pakket regeltjes of afspraken om je online sociaal verantwoord te gedragen.
Wie houdt zich daar nu mee bezig, vragen jullie zich af.
Wel in dit geval is het de IETF (Internet Engineering Task Force), een heterogene groep van vrijwilligers van overal en nergens die er voor zorgen dat het Internet is wat het is en blijft wat het is.
AltruÔsten met een gezonde anarchistische instelling die weten waarmee ze bezig zijn (wat niet kan gezegd worden van ettelijke miljoenen normal users en van ettelijke tienduizenden die er geld aan verdienen).
Die gasten werken aan verbetering van standaarden en protocols zodat alles in goed banen blijft en jouw e-mail bijvoorbeeld tercht komt in de juiste mailbox en niet verloren vliegt in cyberspace.
Die Internet standaarden zijn 'recommendations' zoals het echte anarchisten past en worden vastgelegd in documenten welke RFC's worden genoemd of in mensentaal: Requests For Comments.
Ze krijgen elk een nummer mee om hun onderling te onderscheiden.
De netiquette RFC vind je terug als RFC1855(1)
*** Waarom een stukje over Netiquette?
Ik ontvang dagelijks gemiddeld een 270 e-mails waarvan de meeste afkomstig zijn van discussiegroepen.
Wat weinigen lijken te beseffen is dat het versturen en ontvangen van e-mails 'bandbreedte' vergt.
Laat ons gemakshalve bandbreedte omschrijven als de informatiedragende capaciteit van kabels en kanalen welke iedereen in cyberspace verbindt.
Die capaciteit kost geld en is ook beperkt.
De hoeveelheid data welke gelijk welke kabel kan dragen op een gegeven ogenblijk is niet oneindig.
Het begrip bandbreedte refereert ook naar de opslagcapaciteit van een server (host) systeem. Data moet ergens opgeslagen worden in afwachting dat het verder gestuurd of gelezen wordt.
Hoe langer hoe meer komen er ellelange berichten door van mensen die in hun reactie op een bepaald thema de volledige inhoud van de originele boodschap plus de volledige inhoud van eerdere reacties integraal overnemen.
Als je dat pakweg 5 jaar terug had geriskeerd, dan vloog je onherroepelijk uit de discussiegroep.
Nu merk je nog sporadische opmerkingen maar die worden meestal in de wind geslagen door diegenen die niet verder denken dan hun neus lang is of verwend (spoiled) zijn door een schijnbaar onuitputtelijke bron aan bandbreedte waarmee ze bedrijfsmatig worden
geconfronteerd.
Nog te zwijgen over de trend om in plaats van gewone tekstberichten (ASCII) te versturen, styled text of html gebruiken in e-mail.
De data welke op die wijze dient verstuurd te worden neemt spectaculair toe, de leesbaarheid neemt drastisch af, niet in het minst door het gebruik van de meest waanzinnige tekst fonts welke vaak op de computer van de ontvanger niet beschikbaar zijn, of d
e aandacht wordt afgeleid door totaal nutteloze beelden.
Discussiegroepen via mailinglists worden vaak gratis gehost door mensen die hun bandbreedte ter beschikking stellen zodat anderen informatie en kennis met elkaar kunnen delen.
De motivatie voor een dergelijk altruÔstisch gedrag is te vinden in de oorspronkelijke anarchistische spirit(2) van het Internet:
Knowledge has to be free, access for all and open content(3).
*** Good manners
Opvallend is de zachte toon waarmee deze mensen, beleefd en met goede manieren, pogen de onwetenden en irriterende onverantwoordelijken op andere gedachten te brengen.
Hier zijn enkele voorbeelden:
Recently, the lack of appropriately clipping only the relevant text
from quoted posting, and the use of MIME-encoded postings, has risen
to become a huge proportion of this mailinglist. There is now
almost as much chaff as wheat. :-(
Pleeeeeeeeeeze remember to post in plain text and to quote ONLY the
relevant sentence or two to provide context for your
postings/replies. Thanks. :-)
*** Netiquette Rule nr. 4
Om een te lang verhaal kort te maken en enig persoonlijk relativisme in te bouwen, besluit ik wijselijk en gehaast:
Don't waste other people's time and bandwidth
---
(1) Enkele relevante URL's:
http://songweaver.com/netiquette.html
http://www.in.on.ca/tutorial/netiquette.html
http://www.dtcc.edu/cs/rfc1855.html
(2) The Electronic Frontier Foundation: http://www.eff.org/abouteff.html
(3) For a non-browser specific www
"Anyone who slaps a 'this page is best viewed with Browser X' label on a Web page appears to be yearning for the bad old days, before the Web, when you had very little chance of reading a document written on another computer, another word processor, or an
other network."
-Tim Berners-Lee in Technology Review, July 1996 (founder of the WWW)
http://www.anybrowser.org/
Date: Sun, 09 Mar 2003 16:37:13 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Niets nieuws onder de zon
Bee-line essay, "Niets nieuws onder de zon", released on 09/03/03 at 16:36
*** Stopwoorden
In een wereld waarin snelheid troef is, adaptatie aan veranderingen een vereiste wordt
om minimaal aan stress te leiden, hanteren we een snel taaltje vol stopwoorden
en afkortingen.
Electronische berichten zijn daar een schrijvend voorbeeld van.
MVG = Met vriendelijke groeten
CU = See you, tot later
BTW = By the way, tussen haakjes, even tussendoor vermelden
ASAP = As soon as possible, zo snel mogelijk
Volgens mij hebben de management goeroes die trend in de jaren '90 gelanceerd in hun veel te dure seminaries voor would-be managers en ijdele yuppies.
Kleren en jargon maken nog steeds de basisvoorwaarden uit om al of niet bij een sociale club te horen.
In de wereld van de winners heb je de SWOT analyse, de 4 P's, de 3 C's en ga maar gerust een eindje door. Het alfabet biedt immers voor elk wat wils.
De 4 P's, als ik het me nog goed herinner uit ver vervlogen dagen:
Hoe breng je iets succesvol aan de man? Welke vragen stel je je?
Welk Product, aan welke Prijs, met welke Promotie ga je op welke Plaats (markt) verkopen?
Verzuim je 1 van de 4 dan kan je het succes wel op je buik schrijven.
Met wat moet je rekening houden bij de uitvoering van de 4 P's?
Met de 3 C's natuurlijk.
Te weten: de Concurrenten, de Customers(cliÎnten) en de Communicatie.
*** Case study
Georges Bush, de GB, wil oorlog voeren tegen Irak.
Wat adviseer je onze diepgelovige christen volgens de net geleerde managementregels?
Wat is het product? Oorlog.
Prijs? Tot elke prijs.
Promotie? Afkopen van stemmen bij, economische steun aan stemgerechtigde leden van de Veiligheidsraad.
Plaats? In de achterkamers van de Veiligheidsraad.
Waar moet GB rekening mee houden?
Concurrenten: Andere grootmachten zoals Rusland, China, Frankrijk en de Wereldopinie.
Customers: De wapen -en de oliebedrijven.
Communicatie: Oorlog verkopen als een Kruistocht tegen het Kwade door het aanspreken van het Amerikaans patriotistisch eigenbelang via ongeziene propaganda en brainwashing op TV.
*** De 3 G's
Waarom gaan landen over tot oorlog, waarom of waarover maken doodgewone mensen ruzie?
Eigenlijk om dezelfde beweegredenen, denk ik IMHO. (1)
Maar je kan er zelf dagelijks uitvoerige krantenartikels over lezen, wellicht worden er reeds veel te dure seninaries aan versleten.
Kortom onze intelligentia zijn volop bezig met de oorzaken van dit menselijk fenomeen te doorgronden; wetenschappers, psychologen en historici buigen zich over deze steeds terugkerende verschijnselen die ondanks 20 eeuwen menselijke beschaving regelmatig
het vuur in de vrede steken (of als je wil, de vrede in vuur steken).
Nochthans, als ik wat oudere mensen mag geloven, zijn de beweegredenen niet zo ver te zoeken en zijn ze zeker niet talrijk van aard.
Het zijn er maar 3.
Mensen en machten maken wezenlijk maar oorlog voor de volgende 3 dingen:
GOD, GELD en GAT.
De 3 G's, zou mijn grootvader gezegd hebben indien hij had geleefd in moderne en digitale tijden.
---
(1) IMHO = In My Humble Opinion, volgens mijn simpele mening.
Date: Sun, 08 Jun 2003 15:54:15 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Vaderdag
Bee-line essay, "Vaderdag", released on 08/06/03 at 15:53
Vanmorgen dacht ik: "Ze zijn het weer vergeten."
Op een onmenselijk vroeg uur voor een vader met verstijfd schouderblad,
die de laatste dagen weer dacht het gewicht van de hele wereld te moeten torsen
op zijn tengere schouder, achtte mijn vrouw het tijd voor het ontbijt.
Ze liet er geen twijfel over bestaan dat ze me binnen de 5 minuten aan tafel verwachtte want het zou in de loop van de morgen gaan onweren.
Met het nodige gekreun sleepte en rolde ik, uit pure gewoonte, lijf en zinnen uit het veel te lage bed.
"Goede morgen deze morgen, als het morgen nog zo'n morgen is als deze morgen dan blijf ik morgen lekker liggen" prevelde ik steevast na het bereiken van de verticale loopstand.
Een vrome dagdroom ...en alvast een onmogelijke vaderdroom.
Na enkele koppen sterke thee bleken er bij het overschouwen van de ontbijttafel geen voorwerpen te liggen die in de verste verte konden doorgaan als kadoo's.
Veel moeite voor niks ...
Een teken aan de wand? De presentatie van de jaarrekening voor een belabberd vaderschap?
Een ernstige bezinning tussen koffiekoeken en kramiek drong zich dwingend en onvermijdelijk op.
Vijf voor twaalf, tijd voor een diepte-analyse.
Teveel thuisgeweest zonder aanwezig te zijn?
Te weinig quality time vrijgemaakt voor de kids?
Te gehumeurd rondgelopen?
Te weinig geknuffeld?
Tijd om het zakgeld te verhogen?
Te soft geweest, te weinig op tafel geslagen?
Hemeltje, er hing onweer in de lucht, ik voelde de bui reeds aankomen.
Vaders denken immers dat ze goed bezig zijn "als" ze een kwart uur van hun kostelijke tijd aan de kinderen besteden "en" het dan zelf nog plezierig vinden ook.
Moeders zijn er altijd en het plezier doet niet terzake.
Worden moeders daarom altijd gevierd en vaders soms vergeten?
Was het bij mij thuis anders?
Een ware marteling was het om ieder jaar opnieuw een kadoo te bedenken voor een vader die ik amper kende als kind, die veel te weinig thuis was, die me nooit met mijn huiswerk hielp, die veel te streng was en me meer dan me lief was aan den lijve liet ver
staan wie de baas was thuis, die zelf te weinig kind was mogen zijn om ook maar enigzins te snappen met welke kleine dingen ik het gelukkigste kind ter wereld was geweest.
Wat kon mij die vaderdag schelen.
Als moeder een paar sloffen ging kopen op de markt, was de zaak weer voor een jaar opgelost.
Wat een vader lijden kan ...
Je lijdt een zorgzaam leven, je zit niet wekelijks bij de hoeren, je drinkt je niet dagelijks lodderzat, je draagt dagelijks de soms zware last van de opgenomen verantwsoordelijkheid voor vrouw en kinderen terwijl je zelf nog een groot klein kind bent (of
dat zegt je vrouw tenminste), je slaat op tafel om orde op zaken te stellen als het moederlijk gezag het laat afweten, je...
Kortom een slecht imago en een erbarmelijke communicatie leveren je niet de status van de sympathiekste huisbewoner op, al meen je daar als trotse mannelijke aardbewoner recht op te hebben.
Anders gaan leven?
Het lijkt de teloorgang van Agalev wel.
Alleen met goede bedoelingen kom je er niet. Zo veel is duidelijk.
Opnieuw proberen en een betere poging ondernemen, dat is de boodschap.
Het is immers nooit te laat.
Mijn vader heb ik pas wezenlijk leren kennen en waarderen toen ik 28 was.
Vanaf toen kon ik me geen trouwere makker wensen.
Ook al is hij er reeds 11 jaar niet meer, het overkomt me nu nog zo vaak dat ik hem naast mij zou willen: "Wat denk jij ervan? Hoe zou jij het doen? Welke beslissing zou jij nemen?"
Wat een gemis, een blijvend gemis.
In gedachten verzonken, ontging me dat de kinderen de tafel hadden verlaten en me plots weer tot de wereld riepen met de zalige woorden "gelukkige vaderdag".
De jongste had zijn handen vol met een beschilderde pot vol zuurtjes (toch iets blijer kijken in de nabije toekomst?), de twee oudsten overhandigden me het 'Stijlboek' met als ondertitel 'Onmisbaar voor wie helder wil schrijven' (geen overbodige luxe).
Het onweer bleek van korte duur en leek meer op een storm in een glas water.
Verfrist door de koelte kwam me in een helder moment het credo van goed vaderschap terug voor de geest:
"Behandel je kind de eerste 5 levensjaren als een prins, de volgende 10 jaar als een slaaf en daarna als een goede vriend".
Date: Mon, 14 Jul 2003 20:05:10 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Verstoord of gestoord?
Bee-line essay, "Verstoord of gestoord?", released on 14/07/03 at 20:05
En de haan kraait niet 1x, niet 2x of 3x maar tientallen malen.
Volgens mijn oudste zoon is het erg gesteld met de natuur nu zelfs de haan niet meer weet wanneer hij kraaien moet.
Zijn vensterraam ligt aan de kant van het kippenhok.
Hij kan het dus weten.
Het gekweel begint bij dageraad, een vervelend moment, maar daar is het beest nu eenmaal haan voor.
Geen pluim tussen te krijgen.
Tot grote ergernis herhaalt het bloedstollend schril geroep zich echter op een niet-te-voorspellen wijze gedurende het dagverloop en houdt pas op als de schemer valt.
Het enige ogenblik dat je er donder kan op zeggen dat er een bui op komst is, is wanneer in de buurt nog zo'n leukerd uit zijn snavel meent te moeten krijsen.
Gegarandeerd dat de onze nog lelijker te keer gaat in zijn poging de andere te overbluffen. Pure macho's ...
Een moderne haan heeft veel weg van een totaal ontregelde ersatz-koekoek op een ouderwetse wandklok welke je ongevraagd ieder uur herinnert aan de wetenschap dat de tijd verder tikt.
Mijn zoon dreigt er het noorden en elk tijdsbesef bij te verliezen.
Vermoedelijk gaat hij daarom 's avonds laat op stap, zoekt hij 's ochtends pas zijn bed op en bemonstert hij 's middags met lede ogen meewarig de huiselijke activiteit.
Ik zou er mijn hoofd 'kunnen' over breken maar uiteindelijk zijn er niet veel opties om dit ontregeld hanengedrag bij te sturen.
'Sssst,ssst' roepen, laat ik aan goedgelovige kwezels over. Zo naief ben ik nooit geweest.
De harde opties dan maar?
Het vleesmes slijpen en een streep door het probleem trekken.
Vergeet het. Ik heb jaren terug besloten geen dier meer te slachten.
Als een mens ouder wordt, komt het begrip vergankelijkheid naderbij en dus ook de mogelijkheid dat er je ooit iemand rekenschap vraagt. Je weet maar nooit.
Met mijn gewelddadig verleden t.a.v. geitenbokjes hou ik me voor de rest van de mij toegewezen tijd best 'low profile'.
Ik kan die haan verkopen, weggeven als het moet.
Maar wie wilt nu nog iets dat op een kip lijkt maar geen eieren legt, alleen eet en bespringt maar verder in de weg loopt?
Zelfs al kan ik een would-be dierenliefhebber overtuigen, stuit ik toch zonder twijfel op het 'nada' van mijn dierbare kippenhoedster.
Zoals reeds eerder gesteld, heeft mijn vrouw iets met kippen.
In haar filosofie hoort er een haan bij de kippen te zitten.
Het lijkt mij vrij gevaarlijk en zelfdestructief haar op andere gedachten te brengen.
Voor ik het weet, wordt mijn persoonlijk bestaansrecht misschien in vraag gesteld.
Vergezocht?
Rond je vijftigste is je rol zo goed als uitgespeeld.
Ook al val je morgen ongelukkig, men hoeft er het huiselijk script niet voor te herschrijven. Zelfs het inschakelen van een invaller wordt in de meeste gevallen niet meer overwogen.
De kinderen zijn immers gemaakt (en bijna uit de voeten!), alle kaders hangen tegen de muur, de kranen lekken niet meer, ...
In feite is het vijf voor twaalf en ook al 'lijkt' alles (nog) rustig, er is alle reden om de toestand als ernstig te beschouwen.
In dergelijke omstandigheden 'zelf' rustig blijven, is een hele opgave. De grootste slaagkans bereik je als je het opvat als een heldhaftige opdracht.
Want waar zijn mannen goed in? De held uithangen.
Geen grootse roemrijke daden meer te verkopen aan vrouw(en) of nageslacht, 'nu' komt het er op aan je eigen opgehemelde ellende aan jezelf te verlappen.
Dat vergt natuurlijk meer overtuigingskracht maar heeft als belangrijkste voordeel dat je zelf ten alle tijde elke ontregeling van je eigen scenario waardig kunt bijsturen.
Daar zal geen haan naar kraaien.
Ook daar zijn mannen goed in.
Date: Mon, 21 Jul 2003 09:39:10 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Mensen met een hobby
Bee-line essay, "Mensen met een hobby", released on 21/07/03 at 09:38
Op zoek naar enkele boeken om tijdens het zomerverlof mogelijke verveling of regenweer te slim af te zijn, viel mijn oog op een boek met de titel 'Mensen met een hobby'.
Ik hoefde geen twee seconden na te denken.
Met zo'n titel verleidt je me aanstonds.
Ik heb namelijk iets met 'hobby's'.
Een mens sleurt onbewust een massa banale of bizarre dingen mee tijdens zijn levensloop. Een hoop rommel die je in geen enkel containerpark kwijt kan behalve misschien in 't een of ander schrijfsel.
Vandaar ...
Mijn uit het oog verloren bloedsbroeder uit een ver jeugdverleden en met de bevallige roepnaam 'Kwik' moest in het zesde lagere studiejaar net zoals ieder van ons de vragenlijst van het P.M.S. invullen.
1 van de vragen, 'Wat is je hobby?', zette de Kwik er toe aan zijn diepste ik aan te spreken op zoek naar een antwoord.
Draai of keer het zoals je wilt maar op je twaalfde in de jaren zestig leek zo'n vraag op een donderslag bij heldere hemel.
De vader van de Kwik, alias 'den Bekker' wat stond voor 'bakker' ook al was hij helemaal geen bakker, besloot op het eind van de lagere school voor de eerste maal van zijn leven de ouderavond van zijn jongste telg met zijn aanwezigheid eer aan te doen en
kreeg het antwoord van de meester voorgeschoteld betreffende de hobby van de Kwik.
Het gevolg van die wetenschap was dat den Bekker nooit of te nimmer nog naar een ouderavond is getrokken en zich voor de rest van zijn dagen die ene keer ten zeerste bekloeg.
Het begrip 'hobby' is sedertdien in mijn geheugen gegrifd.
Bijna 10 jaar later had ik de ongewilde eer en genoegen het eerste semester mee te maken van het regentaat wiskunde-natuurkunde-en nog iets.
Na het stopzetten van mijn universitaire studies op het eind van de tweede kandidatuur, schreef ik mij op de uitdrukkelijke wens van mijn ouders in voor het regentaat .
Dat daar niks goeds ging uitkomen, had ik al van het eerste schoolbezoek door maar je doet nu eenmaal iemand een plezier of je doet het niet.
Tijdens de eerste les Nederlands kregen we, een bende Johnny's en Marina's van toch wel 18 jaar en ik, als opdracht een opstel te schrijven over ... 'Mijn hobby'.
Mijn zeer kort opstel werd door de meest norse leraar aller tijden voorgelezen en met lof onderscheiden.
Toen ik de school op vrijwillige basis enkele weken later met immense vreugde verliet, stootte ik op het buitengaan op bewust individu.
Hij gaf me een hand en wenste me veel succes met mijn latere leven.
Ik denk dat we elkaars eenzaamheid begrepen.
Het boek keerde ondertussen ongelezen terug uit vakantie.
Deze week vroeg mijn vrouw of ik geen kadootje wist voor een kennis die ongelukkig van de ladder viel en de komende maanden het bed te vriend moet houden.
'Pak een paar boeken mee en laat hem kiezen' stelde ik voor.
Jullie kunnen het al raden, het boek ligt nu in andermans bed te dromen over verstrooiing, zingeving en gelukzaligheid.
Zo ontglipt me, alsof het Lot er mee gemoeid is, een pak nuttige levenswijsheid en kennis.
Het Leven kan hardvochtig zijn.
Dat dacht mijn vader ook toen hij als jonge knaap na het voorlezen van zijn opstel over 'Mijn kat' een paar motten rond zijn oren kreeg van de schoolmeester.
'Mijn kat'
Spijtig genoeg kan ik daar weinig over vertellen want ik heb er geen.
Date: Mon, 04 Aug 2003 20:59:28 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Marcelleke
Bee-line essay, "Marcelleke", released on 04/08/03 at 20:58
't Is warm om niet te zeggen dat 't heet is.
Elke inspanning in buitenlucht wordt afgestraft met mateloos vochtverlies.
Het weer mag dan wel mooi zijn naar onze maatstaven maar wij, grijze autochtonen van het vochtige westen, zijn duidelijk onaangepast aan dergelijke toestanden.
Sommigen druipen gewoon, anderen kwijlen.
Daar kan ik nog mee leven... zolang het vocht niet begint te verdampen in mijn naaste omgeving.
Deodorants maken het enkel erger.
Onappetijtelijker (wat een woord) zijn de massa's blote lichaamsdelen.
Maakt niet uit of ze nu nog spierwit, roodgeblakerd of zongebruind zijn.
Het is gewoon de massa zichtbaar vlees dat me bijwijle huiveren doet.
Het overrompeld me gewoon, een ware dagmerrie* op momenten.
Een passage van slachtvlees voor den abattoir: hespen, schouderstukken, ribstukken, ...
Iets in mijn achterhoofd doet me nu neigen naar het vegetarisme.
Ik hoop dat het weer snel verandert.
Het moet gewoon iets minder, zon overdag en regen als we slapen.
Het gevaar bestaat immers als dit weer nog lang aanhoudt dat sommigen onder ons muteren tot weekdieren.
En als er nu iets is waar ik een hekel aan heb dan zijn 't wel mosselachtigen.
Mensen doen nu ook de raarste dingen, ook degenen waar je dat het minst van zou (mogen) verwachten.
Vanochtend kom ik in de buurt op weg naar 't werk een nationale BV tegen.
BV aan het wandelen (paraderen) op de stoep met samson (beest moest mee want moet zijn bestaansrecht verdienen), in spannende leren broek en ontbloot bruin bovenlijf, zijn haarflap met rechterhand uit zijn ogen slaand bij iedere beweging van de linkerrvoe
t.
Op mijn nuchtere maag, amper wakker, maandagmorgen, is dat net ietsje te.
Ik kon er dan ook niet over zwijgen en vertelde het aanstonds aan mijn vrouw.
'Maar jij bent gewoon jaloers' kreeg ik op mijn nuchtere maag geduwd.
'Jaloers op dat stukske fladderkont met kleurshampo en deodorant. Je had die hond moeten zien, gewoon verlegen was dat beest. Je moet niet vragen.
Degoutant zicht. Maar schone jongens die mogen bij jullie alles' zweepte ik mezelf op.
'En daarbij ... had 'em nu een wit marcelleke gedragen op die zwarte broek dan had hij tenminste assorti geweest. Je kunt verdorie den dag van vandaag niet meer op je gemak 't straat over of je moet je ogen dicht doen.'
* naar analogie van nachtmerrie
Date: Sun, 17 Aug 2003 20:32:06 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Hij of zij?
Bee-line essay, "Hij of zij?", released on 17/08/03 at 20:31
Vrijdagritueel ...
"Wie gaat er mee uit eten?"
"Ik wil wel als onze pa niet naar de mensen staart" zegt de dochter.
"Als we hij of zij spelen?" roept de jongste.
"Ik blijf liever thuis" zucht de middelste.
Gelukkig zijn er maar 3 en kan ik het daaropvolgend democratisch overleg tot een minimum herleiden met de oneliner: "Uit eten of geen eten".
"Niet staren, oke?" dringt de dochter aan.
"Ik staar niet, ik kijk!" verdedig ik me.
"Als dat kijken is, wat is gapen dan?" houdt ze koppig aan.
Eenmaal per week tussen de mensen komen en dan niet mogen kijken.
Wat is er dan nog leuk aan? Lijkt me net zo leuk als alleen eten.
Geniepig kijken, het hoofd toevallig wegdraaien als je betrapt wordt?
Of zo stom kijken als een koe naar een trein zodat de geviseerde met medelijden
of met afgrijzen de debiel negeert?
Neen, niets van dat alles.
IK kijk gewoon rond en wie/wat me fascineert, observeer ik vol belangstelling.
Wat is er mis met geboeid raken door iemand?
Je aandacht vestigen op iemand, is dat geen positieve instelling?
En waarom zou iemand in deze tijden van vervreemding de gezonde belangstelling van derden weigeren? Maakt het je eensklaps niet een stuk unieker of waardevoller?
Dat oud koppeltje .. zien die elkaar nog graag?
Oogt die grijsaard als een wijze man of als een oude knorpot?
Waarom praten die man en vrouw niet met elkaar en kijken ze wezenloos naar hun halfleeg glas? Maken zij de rekening van een reeds half vervlogen leven?
Wat eet hij, wat eet zij? En wat drinken ze? Wat voor relatie hebben zij?
Wat een bazige tante! Wat denkt die vent nu?
Die kinderen zitten goed in hun vel. Welke ouders hebben zij?
Mooie ogen, een stralende blik, een warme stem, een rare tic, een aparte lach, ... het kan me mateloos beroeren.
Als een magneet trekt het me aan, ik word er als het ware naar toe gezogen,
"Pa, alstublieft!" sist de dochter.
"Spelen we nu hij of zij?" zeurt de jongste.
"Oke, hij of zij dan maar en ik zal beginnen. Vraag maar!" pleit ik schuldig.
- Is 't een hij?
- Ja
- Jonger dan 20?
- Neen
- Ouder dan 60?
- Ja
- Van 't Leuvense?
- Ja
- Een kennis?
- Neen
- Getrouwd?
- Ja
- Kinderen?
- Ja
- Zijn die ouder dan 30?
- Neen
- Jonger dan 10?
- Ja
- Kennen we hem van de school van Robbe?
- Neen
- Hebben we hem al eerder gezien?
- Neen
- Is zijn voornaam Jaak?
- Dat weet ik niet maar ik zal het rap gaan vragen want hij vertrekt net.
Date: Sun, 16 Nov 2003 16:40:32 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Ode aan de Zwijger
Bee-line essay, "Ode aan de Zwijger", released on 16/11/03 at 16:39
Het had er al veel eerder moeten van komen.
Net als zoveel andere dingen.
Nochthans had ik me voorgenomen de derde verjaardag vaan zijn overlijden niet aan mij te laten voorbijgaan.
Als een averrechtse draad die een leven lang uit je broekzak hangt, achtervolgt mij immers de figuur van de Zwijger.
Van kleinsaf had ik iets met die kerel.
Was het omdat hij opgroeide in mijn achtertuin?
Voelde ik me verwant?
Beiden geboren in hetzelfde dorp, in de bekrompenheid van een dorp zonder horizon.
Geboren op dezelfde dag, weliswaar van een ander jaar maar dat doet "echt" niets terzake.
De Zwijger zwijgt en ik mis zijn onbeschaamde openheid, zijn stem, zijn ergernissen, zijn taalbeheersing en zijn columns.
Voor sommigen te parvenu, een enfant terrible, een te tedere anarchist.
Alleen die kop sprak al boekdelen.
Neen, ik heb hem nooit gesproken of ontmoet.
Voor mij was hij onbereikbaar.
Als puber raakte hij mijn diepste zinnen, infiltreerde hij mijn darmen met de grootste verwachtingen, de stoutste dromen.
Zinnig eigenzinnig.
Niemands meester, niemands knecht.
Hij greep me naar het hart.
Maar nu zwijgt de Zwijger, geen stem die nog klinkt als het alternatief voor de dictatuur van de groepsgeest.
De man met de meeste ergernissen ...
Van kankeren krijg je kanker, besefte ik op een bepaald ogenblik.
Roken is al erg genoeg.
Geef mij maar iets om je tanden dagelijks op stuk te bijten, dan doe je verder geen stommiteiten. Geen tijd of te moe voor veel ergernis.
Maar de bewondering blijft voor de man die in de jaren 70' menig jonge mens met hoop vervulde voor zijn mateloze oprechtheid, zijn dwarse meningen, zijn kijk op een andere wereld.
Johan, het ga je goed en wees eindelijk gelukkig.
Johan Anthierens
Geboren te Machelen op 22 augustus 1937 en overleden op 20 maart 2000.
Date: Sun, 23 Nov 2003 11:27:32 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Echtparen
Bee-line essay, "Echtparen", released on 23/11/03 at 11:26
"Het is niet te geloven hoe je na zoveel jaren <<echtparen>> gehecht raakt aan elkaar", schrijft mijn vriend die net zijn vrouw verloor.
"Net of je een amputatie hebt ondergaan" voegt hij er aan toe.
Ik antwoord dat ik zijn brief bewaar omdat mensen dat met zeldzame dingen wel meer doen.
Mijn immer stoer lijkende vriend heeft iets broos over zich gekregen, zachtheid oogt door zijn pupillen.
"Echtparen ... zoals jij het gebruikt, is een teder werkwoord" pen ik verder "zonder handleiding voor onthechting. Het kruipt in je vel en voor je er erg in hebt, voedt het zich met wederzijds vertrouwen, gedeelde vreugd, gedeelde smart en hopen liefde."
Van echt een paar naar een-zaam ...
Niet moeilijk dat het begint te winteren in je lijf als je alleen achterblijft.
Een tijdloze winter lang pogen jezelf warm te houden met gedachten en herinneringen.
Struikelen over de kleinste onbenullige dingen, vallen en opstaan tot je ietwat onwennig het gevoel krijgt op eigen tred verder te gaan.
Dan komt de dag dat je met je neus in de wind loopt en hardop zegt:
"Het is goed zo, ik ga voort en ik draag je overal met me mee want
<<I have got you under my skin>>"
Date: Sun, 07 Dec 2003 19:00:13 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Geruststellend
Bee-line essay, "Geruststellend", released on 07/12/03 at 18:59
Twee weken terug begaf mijn laptop het zonder enige voorafgaandelijke waarschuwing.
Ik stond erop te kijken als een koe naar een trein.
Na ruim 12 jaar intensieve computeracrobatie zonder noemenswaardige problemen, sloeg Murphy met volle grijns toe op een donderdagochtend.
Het is vreemd maar bij mechanische defecten blijf ik stoÔcijns rustig.
Ik krijg dan een positieve ingesteldheid over me die ik in andere situaties vaak vruchteloos zoek.
Na enkele reanimatiepogingen begon het me te dagen dat het ding professionele hulp nodig had van een computerdokter.
Zoals ik gevreesd had, stelde die de pijnlijke vraag of ik beschikte over backups van de harde schijf.
Mijn ongezonde blos op de wangen deed hem ontvallen: "Neen dus."
"En stonden er belangrijke gegevens op?" vervolgde hij mateloos geinteresseerd.
"Neen, neen, ik had de harde schijf gelukkig eerst gewist, Idioot!!" lag me op de lippen maar ik antwoordde enkel bevestigend als een braaf en geduldig slachtoffer.
Dat hebben dokters immers het liefst.
Nog nooit bij een dokter geweest die je vraagt: "En ... hoe is 't?" of "En ... wat heb je?".
Wil je dan niet antwoorden: "Prima, alles oke" of "Wel mijn onderzoek noopt mij als diagnose te stellen dat ik op dit ogenblik lijdt aan een nierinfectie waarvoor ik dringend als medicatie xxxxx moet toegediend krijgen".
Wel, ik wel.
Goed.
Om terug te komen op het initieel probleem, ik kreeg na 14 dagen het bericht dat ik het ding kon komen halen.
Het was gerepareerd met een "nieuwe" harde schijf "onder garantie".
Als dat geen goed nieuws was: een reparatie die niks had gekost.
Was dit effe geluk hebben.
Mijn laptop is leeg.
Een jaar getik en (andermans) geschrijf voor eeuwig verloren.
Niets lijkt zo makkelijk: wat je niet in je eigen hoofd weggestoken krijgt en toch onmisbaar acht, leg je vast op een extern geheugen.
Waaarom maken Alzheimer patienten daar geen gebruik van, vraag je je misschien af.
Wel het antwoord is simpel.
Als je eigen harde schijf is leegegelopen, weet je niet meer dat je nog ergens ...
Een geluk dus dat mijn eigen dierbare schijf niet crashte want geen enkel backup systeem kon me dan nog helpen, geen nieuwe schijf onder garantie op te halen.
Geloof me, ik heb onnoemlijk veel geluk gehad.
Het leven gaat verder en ik kan gewoon zoals voordien terug onnoemijk veel onmisbare data vergaren voor later gebruik.
Dat is een hele geruststelling.
Met een schone lei herbeginnen, wie tekent daar niet voor?
Geef toe, zo hadden jullie het nog niet bekeken.
Date: Sun, 21 Dec 2003 14:42:36 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Zus en zo.
Bee-line essay, "Zus en zo.", released on 21/12/03 at 14:42
Weemoed schuifelt door mijn aderen terwijl de wind huilt door de ramen
op deze mistroostige grijze natte zondag aan het begin van een nieuwe winter.
Vandaag verjaart mijn zus en hoe zou het anders kunnen: het (weer) is weer niet om aan te zien.
Moest ik niet beter weten, ik zou denken dat ze het erom doet.
Maar al had ze dit weertje speciaal besteld, ik zou het haar niet kwalijk nemen.
Net zo min dat ze op de 44 jaren dat we elkaar hebben gekend, ze nooit een woord tegen me heeft gesproken.
Zelfs voor het uitrukken van bosjes haar, voor het tot bloedens toe gebijt of venijnig gekrab in mijn armen, pleitte ik haar reeds als kind volkomen onschuldig.
Ze was mijn zus, ik had er maar 1 en met vrije keuze was ze niet gezegend want
"Toen zij werd geboren verslikte God zich ... of had hij kramp?"
In het midden van de zitkamer lag ze, in een voor haar speciaal gemaakte ligzetel, haar leven te "lijden".
Dagen en nachten lang kon zij het aanhoudend uitschreeuwen zodat haar gehuil tot op straat hoorbaar was en mijn ouders verlegen maakte.
Haar handen en armen omzwachteld met repen versleten lakens zodat ze niet stukken uit haar armen kon bijten of haar hoofdhaar uitrukken.
In de jaren vijftig en zestig bleek niemand te kunnen helpen, de medicatie nog niet voorhanden om het leven leefbaar te houden.
Als jong knaapje ging veel van dit alles met het spelen schijnbaar achteloos voorbij maar voor mijn ouders moet het een hel geweest zijn.
Later kreeg ze een tijdlang medicatie, ze werd ouder, gelatener en rustiger.
Had ze zich verzoend? vraag ik me wel eens af.
Als mijn vader voor haar zong, dan blonken haar ogen van blijdschap, klapte ze in de handen en bracht de meest vreemde geluiden voort.
Als hij stopte, dan maakte ze hem met schrille geluiden duidelijk dat ze meer wilde.
Dat waren uitzonderlijke momenten van communicatie, momenten van intense verbondenheid.
Ultieme vreugde en geluk tussen de 4 muren van een rijhuisje waar het alledaags verdriet even sprakeloos stond.
Het maakte niet uit welk liedje er gezongen werd.
Alhoewel.
Er was er eentje dat absoluut niet kon.
Als ze dat liedje hoorde, barstte ze zo in snikken uit dat ze nog amper te troosten viel.
Haar geween kwam dan zo uit het diepst van haar hart dat we er met z'n allen zelf stil bij gingen huilen. Mijn moeder vertrok dan naar de keuken, mijn vader naar het kolenhok en ik zocht mijn eigen plekje ergens in huis.
Ik weet zeker dat jullie het in twijfel zullen trekken.
Het is een oud liedje dat de jongere generaties vermoedelijk nooit zullen gehoord hebben maar de tekst spreekt voor zich:
"Vogeltje gij zijt gevangen
in uw hokje zulde gij hangen"
Het klinkt ongelovelijk en vreemd maar toch is het de waarheid.
Leven als een plant, zonder gevoel zonder pijn?
Mijn zus deemsterde weg na de dood van mijn vader, zij stierf tien jaar terug letterlijk van verdriet.
Voor haar doodsprentje zocht ik iets dat gestalte kon geven aan haar wezen, op de valreep kon zeggen wat zij nooit had kunnen uiten.
Ik kwam terecht bij het bloedstollend gedicht " een hert" van H. Marsman.
een hert
niet alleen om het tedere beloop
van hare enkels die als bij de reeÎn
bijna te breekbaar leken voor haar romp;
noch om haar half geloken ogen
die vol van vreemde bange dromen waren
en zacht amandelvormig,
noch om het vage trillen van haar wimpers
of om de tere schelpen van haar mond.
maar om iets onnaspeurlijk wonderbaars en koninklijks;
iets avondlijks dat veel langs meren dwaalde
en dat, gewond door pijn maar dieper door vermoeden
het leven als iets zo ontzettend duisters voelde
dat het vergeefs en radeloos een uitweg zocht.
maar dien niet vond; en in 't verborgene
onhoorbaar snikkend, lag zij met grote open ogen
langzaam en geheimzinnig te verbloeden.
Vrijdagavond zat ik in een taverne iets te eten toen er een familie binnenkwam met drie jonge kinderen waarvan het jongetje in een rolstoel zat.
Even later reden de zusjes met de jongen naar het toilet. Eentje duwde de rolstoel, de andere hield de deur open.
Geen gezeur, geen gemopper, gewoon heel vanzelfsprekend, zes handjes op 1 buik.
Mooi en hartverwarmend.
Date: Thu, 01 Jan 2004 16:44:30 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Roots and boots
Bee-line essay, "Roots and boots", released on 01/01/04 at 16:44
De twee oudsten zitten boven op hun kamer te blokken.
Zitkamer, hall, logeerkamer liggen bezaaid met scheve stapels papieren kennis wachtend op fluostiften en vertering.
Weken nog zit de lucht hier vol van naar ontspanning hunkerende grijze hersencellen.
Ondertussen is het verboden te stofzuigen of zeg ik beter 'stof te zuigen'.
De rest van 't huishouden is naar de familie.
"Als je geen goesting hebt om mee te gaan, denk dan eens na wat we morgen kunnen doen nu we eens niks te doen hebben" hoor ik mijn vrouw kordaat maar ingewikkeld zeggen.
Ik zit dus thuis, kijk naar de sneeuw en denk na over de expliciete opdracht.
Nog een drietal uur om iets zinnigs te verzinnen.
Had ik nu meegegaan dan zat ik er niet mee, bedenk ik ietwat laattijdig.
Maar ja, familiebijeenkomsten, da's ook niks voor mij.
Dat familia gevoel is mij letterlijk en figuurlijk niet in de wieg gelegd.
Directe familie heb ik zelf niet meer en van een tak verder schiet er ook niet veel over.
En om nu perse op dezelfde tak te gaan zitten om niet alleen te zitten ...
Wat heb ik met die mensen? Stroomt mijn bloed sneller als ik aan hen denk?
Bijlange niet.
Vrij ketterse opmerking misschien maar waarom zou ik liegen.
Toen ik een jaar of elf was, kwam ik thuis met het schitterend idee om een stamboek aan te leggen en het werd ineens heel stillekes. Te stil in verhouding tot mijn enthousiast project.
Herhaaldelijke pogingen om wat familiegeschiedenis bij elkaar te sprokkelen strandden in wat achteraf 1 groot zwart gat leek.
Op een dag nam mijn vader me met de fiets mee naar 'oude familie' in een dorpje waar ik nog nooit als jonge knaap was verzeild.
Een klein wit boerderijtje vlak tegen de spoorweg en daar zaten ze, keurig op een rij stoelen met 2 lege stoelen aan de overkant.
Na een uurtje stroef gepraat en veel stilte, droop ik terug huiswaarts met meer vragen dan antwoorden.
Eenmaal thuis borg ik intuitief mijn stamboekplannen op.
Klein ventjes zijn ook niet van gisteren.
Heel die familie paste niet in het prentje, dat voelde ik tot in mijn tenen.
Mijn vader, een man van veel te weinig woorden, heeft het me nooit verteld.
Moeder vertelde het me wat later.
Wat zouden mannen zijn of weten zonder moeders?
Dus ... wat is dat, dat veelbesproken familiegevoel?
Ik zou het begot niet weten.
Wij leefden thuis als eenzaten en dat ben ik dan ook geworden.
Appels vallen niet ver van de boom.
Ondertussen heb ik nog minder dan een halfuur om voor morgen iets zinnigs buitenhuis te bedenken.
Wel, let's take our boots ... om in een maagdelijke sneeuwvlakte ons eigen voetsporen te droppen en niet weder te keren.
Wie gaat er mee?
Date: Sun, 04 Jan 2004 15:57:45 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Oproep!
Bee-line essay, "Oproep!", released on 04/01/04 at 15:56
Vanaf morgen gaan we er weer voor, blij en vrolijk.
Lekker opgepept van al het " beste wensen-goede gezondheid-en veel succes"
beginnen we morgen aan onze eerste werkdag van het nieuwe jaar.
Eindelijk terug wat zingeving, zelfontplooiing, waardering en statusbevrediging
in het verschiet.
Een stap dichter bij ons geluk.
Zo vertellen ons die positivo's van politici het vanmorgen nog in de Zevende Dag.
Gisteren vernam ik dan weer in een ander programma dat optimisten slecht geÔnformeerde pessimisten zouden zijn.
Verwarrend toch voor ons, gewone mensen.
Hoe dan ook, ons geluk zal in de toekomst geen grenzen meer kennen: "Wij" gaan langer mogen werken dan vorige generaties.
Het nieuwe jaar kan met die blijde boodschap echt niet meer stuk.
Moest mijn rugpijn het toelaten, ik zou ogenblikkelijk een vreugdedansje ten beste geven.
Een echte opsteker. Net wat ik nodig had.
Ik wist tot op heden niet wat ik miste maar nu ...
Die positivo's stellen vast dat we de laatste 20 jaar wat lui, bezadigd en vadsig zijn geworden. Kortom gemakzuchtig.
En daar is maar 1 zinnige maatschappelijke remedie tegen opgewassen: meer en langer werken.
Dan en alleen dan zullen we hetzelfde niveau van welvaart en welzijn kunnen behouden.
Nog enkele jaren en slechts 50% van de bevolking werkt nog, de andere helft teert dan op het geluk van de andere helft.
Tegen 2040 werkt nog slechts 25% van de bevolking.
Hou krijg je dan die andere 75% nog gelukkig?
Dat is een nadenkertje, niet?
We gaan met tweetjes werken, komen moe maar voldaan (dus gelukkig) van onze dagelijkse therapie naar huis, maken tijdens het weekend alles in gereedheid voor een nieuwe week van geluk maar ... vergeten aan de toekomst te denken.
Is dit geen typisch voorbeeld van gemakzucht?
Wij, gelukkige werkmensen, doen wel voort maar planten niet meer voort.
Er is 's avonds en 's nachts geen drive meer, de turbo stilgevallen van al dat alomvattend geluk bij daglicht.
Mak zijn de zuchtloze nachten van de gelukkigen.
Wanneer gaan we terug op het gemak zuchten?
Neen, geen gekreun op de pot. Er is al genoeg belasting voor het milieu.
Ik heb het duidelijk over de bloemetjes en de bijtjes.
Zoem zoem boem boem.
Er zijn meer werkbijtjes nodig, begrijpen jullie?
Onze maatschappij hunkert naar vers werkvoer.
Bij deze wil ik iedereen met nog een dosis adequaat sociaal-maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel tussen de benen oproepen het gepast gedrag aan de nacht te leggen zodat ik N.I.E.T. tot mijn zeventigste hoef te verzuipen in al dat voorgewend geluk.
Wat ik jullie wens voor het nieuwe jaar is daarom vrij kort en krachtig:
"Wees niet te groen! om het te doen!"
Date: Sun, 11 Jan 2004 13:13:42 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Neanderthalers
Bee-line essay, "Neanderthalers", released on 11/01/04 at 13:13
De laatste maanden is 't schrijfBEEST in mezelf uit de winterslaap ontwaakt.
Het had gerust nog wat willen blijven liggen maar het werd BRUTaal wakker geschud door externe omstandigheden.
Technische problemen op de kaasmakerij, te wijten aan een amateuristische leverancier, verplichten mij reeds maanden tot het schrijven van een wekelijke column met klachten, weerleggingen en ander naargeestige onderwerpen.
Dergelijke columns beginnen na verloop van tijd een eigen leven te leiden.
Het duurt niet lang of ze raken ingebakken in je wekelijks patroon.
Als je dan toch iets gewoon "moet" worden wat je liever niet doet, maak het dan wat plezant. Het maakt de job aangenamer, het vverkoelt de ergernis en relativeert de frustratie.
Niet dat het me in dit geval echt interesseert maar je hebt natuurlijk geen vat op
het veroorzaakt resultaat bij degene die het te lezen krijgt.
In dit geval blijken mijn leverancier en vooral zijn advocaat niet van mijn schrijfstijl te houden.
Daar kan ik niks op tegen hebben. Ik heb daar ondanks de onaangename perikelen begrip voor. Smaken kunnen verschillen. Gelukkig maar.
Maar nu heeft die advocaat een brief geschreven naar die van mij met de melding dat ze van mij geen brieven meer willen lezen.
Met andere woorden zij verkiezen zich te "unsubscriben" op mijn wekelijkse nieuwsbrief.
De reden voor die jammerlijke opzeg is: een intellectueel niveau beneden alle peil.
Mijn ondermaats niveau zou vergelijkbaar zijn met dat van een Neanderthaler.
Op zoek naar mijn echte roots raak ik met die tijding in complete verwarring.
Had ik enige aanwijzingen bemachtigd om een spoortocht richting Doornik op touw te zetten, nu sturen ze me richting Tongeren.
Heel de andere kant van 't land op.
"Waal of Limburger?" Mr. De Snijder. "Maak uw keuze!".
Ik vraag bedenktijd.
Het internet kan me helpen, schiet me door het hoofd.
Waarom ben ik er anders al jaren mee aan het worstelen?
Het moment van de waarheid lijkt aangebroken: www.neanderthalers.be
En wat lees ik?
Hij is terug. De Neanderthaler.
Levendiger dan ooit. Hij wacht op je. Kijkt je aan. Durf jij het avontuur aan? Waag jij de sprong naar de ijstijd?
Provinciaal gallo-romeins museum Tongeren
26/10/03 - 19/09/04
Elders verneem ik:
Dat de Neanderthaler een domme bruut zou zijn geweest, wordt steeds hardnekkiger tegengesproken.
Onderzoek van de fossiele kunst maakt duidelijk dat Neanderthalers beschaafde kunstenaars waren.
Spijtig dat Neanderthalers niet konden schrijven.
Slechts enkelingen, zoals jullie, weten beter:
"Zij wilden wel maar mochten niet."
Date: Wed, 21 Jan 2004 16:51:00 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Doodgewoon
Bee-line essay, "Doodgewoon", released on 21/01/04 at 16:50
Sommige dingen lijken doodgewoon.
Alsof ze er altijd zijn geweest en ook altijd zullen blijven.
Dat veilig warm gevoel thuis te komen bijvoorbeeld, zich vertrouwd te wentelen in de vanzelfsprekendheid dat alles is zoals de dag voordien.
De jas aan de kapstok, de schoenen in de hal, de voeten op de salontafel,
een warme knuffel, een teder kusje bij 't slapengaan.
Hij is er. Dat is toch doodgewoon?
Maar op een dag, een doodgewone dag komt de Dood langs ...geheel onverwacht.
Verdriet en pijn, gemis en herinnering nemen de lege plaats in van de jas, de schoenen, de knuffel en het kusje.
En stilletjes aan wordt dat ook gewoon.
Maar nooit meer doodgewoon.
voor kleine Astrid
Last updated on 22 Feb 2004 by BusyBee