The Bee-line list archive ending on 21 Jul 2005
Topics covered in this issue include:
1. Jeans and slow dreams
<beemaster@beaware.be>
Sun, 28 Nov 2004 17:49:10 +0100
2. Een zak vol ...
<beemaster@beaware.be>
Sun, 19 Dec 2004 15:46:21 +0100
3. 4ussen
<beemaster@beaware.be>
Fri, 31 Dec 2004 17:28:32 +0100
4. Nieuwjaarsbrief
<beemaster@beaware.be>
Mon, 03 Jan 2005 17:45:08 +0100
5. Be cool
<beemaster@beaware.be>
Sun, 09 Jan 2005 16:16:18 +0100
6. Goesting
<beemaster@beaware.be>
Sat, 15 Jan 2005 19:23:44 +0100
7. Valentine blues
<beemaster@beaware.be>
Sun, 13 Feb 2005 13:21:15 +0100
8. Streep door de rekening
<beemaster@beaware.be>
Sun, 06 Mar 2005 14:12:53 +0100
9. Leve de Hiphop
<beemaster@beaware.be>
Sun, 13 Mar 2005 12:59:53 +0100
10. Hypocrisie na Pasen
<beemaster@beaware.be>
Tue, 05 Apr 2005 20:43:02 +0100
11. Op mensenmaat
<beemaster@beaware.be>
Sun, 05 Jun 2005 16:56:52 +0200
12. En de V van ...
<beemaster@beaware.be>
Sun, 12 Jun 2005 17:08:02 +0200
13. Stront moet in de grond
<beemaster@beaware.be>
Sun, 19 Jun 2005 14:34:09 +0200
14. Werchter, here we come!
<beemaster@beaware.be>
Sun, 03 Jul 2005 23:36:11 +0200
15. Big Little Men
<beemaster@beaware.be>
Thu, 21 Jul 2005 20:58:06 +0200
Date: Sun, 28 Nov 2004 17:49:10 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Jeans and slow dreams
Bee-line essay, "Jeans and slow dreams", released on 28-11-2004 at 17:49
Ik zit al weken door mijn jeans.
Altijd laat ze 't afweten op dezelfde plek.
Tien cm boven de knie een onnozel scheurtje, 2 wasbeurten verder is 't een snee van hier tot ginder.
Ik heb daar altijd moeite mee. want in mijn ogen is er verder geen echte slijtage te bespeuren.
Ik snij de broekspijpen dan af boven de knie en waan mezelf een wonder van recyclage.
Zo heb ik in mijn kleerkastdeel een stapel zomershorts die in ons miezerig zomerweer nooit de kans zullen krijgen te verslijten.
Tijd dus om naar de jeanswinkel te stappen.
Geen prettig vooruitzicht, ik zal 't weer uitstellen tot het echt niet meer anders kan.
Gewoontegetrouw probeer ik eerst mijn vrouw zo ver te krijgen en als dat niet lukt, scharrel ik met veel gezeur de restjes moed bij elkaar.
Ik heb een hekel aan die truttebellen die rondfladderen in kledingzaken.
Een walm van (goedkope) parfum kruipt in je neusgaten terwijl je de schrik van je leven oploopt als ze je aankijken.
Vogelverschrikkers lijken ze wel, geschminkt tot aan hun oren en opgemaakt als pedante pauwen.
Vroeger stonden die op het veld om alles en iedereen weg te jagen, vandaag noemen ze dat verkoopsters.
"Twee jeansbroeken zoals ik er 1 aan heb".
Ik neem er altijd twee om een tijd gerust te zijn, dat doe ik trouwens ook met schoenen en zo.
"Dat zal niet gaan, mijnheer" zegt ze zonder me aan te kijken.
Haar blik die op mijn broek is gefixeerd, heeft iets onwezenlijks gekregen.
Onbegrip fluoriseert van haar dodenmasker en uit ervaring weet ik dat ze dan denkt:"Wie draagt dat nu nog?".
"Hoe, dat zal niet gaan! 't Is toch een jeans, niet?"
"Rechte pijpen en geen rekstof ... dat maken ze niet meer".
"Maar allez, het is nog maar twee of drie jaar geleden. Hoe kan dat nu?"
"Mijnheer wilt misschien een broekske passen met rekstof? Dat zit makkelijk."
"Neen, no way. Een echte Levi Strauss of een Lee als 't niet anders kan en als dat niet kan, geen jeans".
Verontwaardigd over de teloorgang van originele kwaliteit, de verloedering van het merkfatsoen scheur ik naar buiten.
Naar 't schijnt, moet je vanaf de middelbare leeftijd afstand nemen van jeansbroeken.
Grijs haar en jeans zijn volgens het goed fatsoen anachronismen, de mensen die er zich aan bezondigen, zijn blijven stilstaan in de sixties.
Ja, al die anderen hebben op 40 jaar tijd een hele weg afgelegd: van de Sixties tot Sex in the citie(s).
(Al deden wij dat toen ook al.)
Mijn vrouw houdt niet van de stad.
Je kan er niet in den hof zitten noch kiekens houden of hespen roken.
Ik kan haar geen ongelijk geven maar waar we nu wonen, kunnen we dat ook niet.
Nu ze het boek "Slow Food" uitgelezen heeft, merk ik haar dromerige afwezige blikken en voel ik dat er weer een periode van "zouden-we-niet-terug-..." op komst is.
Een op z'n minst jaarlijks terugkerend fenomeen van (dag)droompartijen over wroetende varkentjes, scharrelende kiekens, oogstrijpe groenten, sappig fruit, bakovens en rookschouwen.
Waarom, vraagt ze, hebben wij hier in Vlaanderen -toch het land van Breugel en Lamme Goedzak- geen cultuur meer van authentieke kwaliteit?
Waarom worden kleinschalige (voedsel)producties hier niet gewaardeerd en ondersteund zoals in Italie of Frankrijk?
Waarom leeft er hier geen enthousiaste beweging die begaan is met het behoud van smaak en ambacht?
Het is zondag en des zondags denkt een mens iets meer en dieper na.
Ik poog antwoorden te vinden, want een man met antwoorden doet het nog steeds, heb ik in de krant gelezen.
We hebben toch de natuurvoedingswinkels, niet?
Bad answer.
Mensen zijn daar niet echt met smaak bezig, die zijn met (bio)labels bezig.
Ze weten alles over bruine rijst, maar lepelen terwijl bio-yoghurt met melkpoeder.
Kaasaankopers bij biogroothandels die al 20 jaar geen kaas meer hebben gegeten omdat ze veganisten zijn.
Neen, het antwoord ligt zoals voor vele zaken in de geschiedenis.
De geschiedenis van de landbouw in Vlaanderen bijvoorbeeld.
Dan heb je het over den BoerenBond die alles naar de kloten kreeg uit machts- en grootschaligheidswaanzin en die nu als 't kalf zo goed als verdronken is, medestichter is van het "Centrum van Agrarische geschiedenis" waar men boekjes uitgeeft als:
- Lekker Dier!? Ze zijn wat we eten.
- Kattentongen, ezelsoren en varkenspoten. Onze keuken in de 20ste eeuw.
- Vrijwaar u van namaaksels. Een geschiedenis van de Belgische zuivel.
Wat zei Martin Luther King weer in de sixties?
"I have a dream"
---
CAG - Centrum van Agrarische geschiedenis - http://www.cagnet.be/
---
"Where have all the intellectuals gone? Confronting 21 st century philistinism."
Frank Furedi
Continuum, London/New York
(philistinism = bekrompenheid)
---
"Keep it Small"
Schumacher
---
"Slow Food Movement"
Slow Food, founded in 1986, is an international organization whose aim is to protect the pleasures of the table from the homogenization of modern fast food and life. Through a variety of initiatives, it promotes gastronomic culture, develops taste educati
on, conserves agricultural biodiversity and protects traditional foods at risk of extinction.
It now boosts over 80.000 members in over 100 countries
http://www.slowfood.com
---
Date: Sun, 19 Dec 2004 15:46:21 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Een zak vol ...
Bee-line essay, "Een zak vol ...", released on 19-12-2004 at 15:45
Het is overwegend rood, hier en daar wit, het draagt een zak op de rug, het hangt tegen muren of uit vensters en je ziet het enkel in de maand december.
Rarara ...
Ersatz-kerstmannekes.
Vorig jaar telde ik er als tijdverdrijf 17 op weg naar het kerstfeest bij de schoonfamilie.
Ze stonden toen naar 't schijnt in promotie bij Blokker.
Dit jaar lijkt me de Santamanie nog verder ingeburgerd. Op sommige huisgevels zie je zelfs al 2 gedrochten hangen.
Blijkbaar krijg je ze nu voor niks als je bij Blokker je kerstkadoo's hamstert.
Allen daarheen, bij Blokkers krijgt ieder zijn eigen kerstmanneke eerst en dan zijn eigen zak natuurlijk.
Een zak vol kleurige pakjes prullaria.
Wat koop je na al die jaren nog voor elkaar als alle kleine en middelgrote materiÎle behoeften reeds zijn ingevuld? Zeg 't maar: prullen.
De oranje-rode pompoenen zijn amper aan de voordeur verdwenen of de rode kerstmannekes hangen al tegen de gevels.
Welke psychopaat is daar nu mee begonnen? vraag ik me verveeld af.
Hoe kom je daar nu op EN hoe krijg je het voor elkaar dat op 2 jaar tijd zoveel kiekens je voorbeeld volgen?
Wat heeft zo iemand meer dan wij? Wreedaardig zakelijk instinct, ongecomplexeerd ondernemersschap? Oke, dat zou kunnen.
Heel dat belachelijk ersatz-kerstgedoe brengt me trouwens op slechte gedachten.
En zo komen ongewild de donkerste instincten aan de oppervlakte.
De Winter staat voor de deur en hamert aan het blok de dagen korter en korter.
M.a.w. het is toch een donkere tijd.
Hebben die kerstmaniaken al eens stilgestaan bij de onveiligheid van dit hangfenomeen?
Het is niet omdat kerstmannekes uit het hoge noorden komen waar alles rein en onschuldig wit ziet, dat er geen gevaarlijke randfenomenen kunnen ontstaan.
Allez, denk eens na.
Een ersatz-kerstmannetje met zak geladen hangt, aan een touw bevestigd, aan de binnenkant van het venster. Een normale aanblik, niet?
Het venster staat bijgevolg op een kier en voor snode individuen is het snel duidelijk of de huisgenoten al of niet thuis kerstvieren.
Verkleed als kerstman, bedenk ik, doe je deze dagen gouden zaken en iedereen zegt nog vriendelijk goedendag als je zwaar beladen over de straat zwoegt.
Met een beetje geluk helpen ze je nog met dragen.
Zo vriendelijk en tegemoetkomend zijn de mensen immers tijdens de donkerste dagen.
Maar wat valt er te rapen waarvoor ik mijn hoogtevrees even aan kant zou durven schuiven?
De pakjes onder de kerstboom zijn meegesleurd naar de (schoon)familie, de rest van de huisrommel heb ik waarschijnlijk thuis ook staan.
Het loont de moeite niet, fluistert mijn lui en bezadigd alterego.
Hoe lang duurt het nog voor er een resem pieten aan de schouwen hangen?
Hoeveel paashazen tellen we volgend voorjaar in de voortuintjes?
Hoeveel rode hartjes vervuilen in februari de vensterramen?
Carl Jung draait zich om in het graf en lispelt:" Waar is de Mens en waar zijn zijn Symbolen?".
Wel jungen, ze staan voor de deur of ze hangen tegen de muren.
"Weet je nu al wat je wilt voor je Kerstmis? Het wordt hoogtijd!"
Sorry, daar loop ik nu pas de muren van op.
Date: Fri, 31 Dec 2004 17:28:32 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: 4ussen
Bee-line essay, "4ussen", released on 31-12-2004 at 17:27
*** Ja watte!
"Beroep?" vraagt de ambtenaar.
-"Zelfstandige"
"Ah .. en wat doet mijnheer dan?"
- "Watte?"
Hier krijgt mijn vrouw het van op de heupen.
Al jaren poogt ze me minstens 'wablieft' aan te smeren, in de hoop me ooit 'excuseer' over de lippen te horen rollen.
Geduld is een mooie deugd.
Watte is echter mijn manier om mijn ongenoegen te laten blijken in situaties waar geacht wordt keurig en 'straight' te blijven.
Watte zegt zoveel meer als wablieft zonder iets meer te (moeten) zeggen.
Wablieft? Ik heb het niet begrepen, wilt u dat nog eens herhalen a.u.b.?
Watte hebde nu weer te mekkeren? Met watte gaat ge me nu weer ambeteren?
WATTE!!!! Straks draai ik je tong achter je oren.
Begrijpen jullie?
Watte gevolgd door een ? of een ! levert reeds een wereld van verschil op.
"Met wat houdt mijnheer zich zoal onledig, met wat verdient mijnheer de kost?"
-"Watte?"
"Van wat leeft mijnheer?"
-"Ik leef van bacterieÎn, schimmels en gisten."
"Mijnheer is wetenschapper?"
-"Neen, mijnheer maakt kaas zodat jouw madam als ze tenminste met gezond verstand naar de winkel gaat goede kost op tafel kan zetten terwijl jij je onledig houdt met idiote vragen stellen."
*** Wat is dadde?
Mijn oudste zoon verdiept zich als bio-medische wetenschapsstudent in de wereld van bacterieÎn en virussen.
Volgende maand maakt hij de keuze voor zijn thesis en daarmee start hij willens nillens het graafwerk waarop hij achteraf de fundamenten van zijn leven legt.
Worden het de bacterieÎn of worden het de virussen waarin hij gaat ploeteren?
Legt hij de wortels van het HIV virus bloot of muteert hij een of andere achterbakse bacteriestam tot probiotische zaligmakers voor ons afgepeigerd darmstelsel?
Geloof me of niet, ik ben een tevreden vader.
Hij heeft het goed begrepen: "Wie het kleine niet eert, is 't grote niet weert."
De drang te doorgronden, op zoek te gaan, het verlangen iets zinvols bij te dragen zijn eigenschappen die ook als je het ooit niet meer zo begrepen hebt op de wetenschap je als mens een stuk verder kunnen brengen.
De voorbije week hoorde ik trouwens uit goede bron: "Mensen zijn virussen met schoenen aan."
*** Vier russen
Vier melancholische russen steken de koppen bij elkaar en zoals het vier russen betaamt stellen zij zich zwaarmoedige levensvragen.
De eerste van de vier russen zucht: "Het leven is absurd."
Zegt de tweede van de vier russen: "Tot daar aan toe, maar wat zouden wij zonder zijn?"
De derde, nog wat groen achter de oren, kan er nog mee lachen: "Ons leven is zoals het geluk, men vindt ons nooit"
De vierde van de virussen, degene die het langst heeft gezwegen, fluistert angstvallig: "Ssstt ... van leven ga je dood".
Date: Mon, 03 Jan 2005 17:45:08 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Nieuwjaarsbrief
Bee-line essay, "Nieuwjaarsbrief", released on 03-01-2005 at 17:44
Beste lezers,
Op http://www.beaware.be/wishes.html kunnen jullie,
indien gewenst, mijn digitale nieuwjaarsbrief in
gebruiks'vriendelijk' formaat doornemen.
BusyBee
alias be.aware's beemaster
Date: Sun, 09 Jan 2005 16:16:18 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Be cool
Bee-line essay, "Be cool", released on 09-01-2005 at 16:15
Soms staar ik zoals een koe gaapt naar een voorbijflitsende trein
naar de (jonge) dertigers van nu.
En meestal weet ik niet wat ik denken moet.
Dat is dan, hoop ik, slechts 1 van mijn positieve raakvlakken met het
viervoetig fenomeen 'koe'.
Jammer genoeg is de westerse mens vervreemd geraakt van de koe,
haar imago gereduceerd tot iets lomps op vier voeten dat op gras loopt
en Tetra Pak melkdozen achterlaat die dagelijks door een gemotoriseerde
viervoeter met chauffeur opgeladen worden.
Bekijk het gedrag van een koe onder het allesziende oog van de camera
en het zal je opvallen dat je de film nadien niet hoeft af te spelen op de stand
slowmotion om elke beweging te bestuderen.
De koe, beste mensen, IS 'slowmotion'.
Dat beest zet op een hele dag geen stap te veel, dat raast niet door de wei, dat
toont geen blijk van nervositeit of stress, dat ligt niet te mekkeren bij een vlaagje
regen of een scherpe wind.
Een koe doet gewoon haar ding, datgene waar het goed in is, eten.
En als ze na een poosje besluit dat het welletjes is geweest, gaat ze elegant liggen,
slaat nonchalant de vliegen van haar rug met een machtige zwaai van haar bevallige staart en eet nog eens haar eten.
Kwistig muilebekkend zie je ze dan genieten, onverstoord, de blik van haar verleidelijke ogen op oneindig.
De wereld mag op dat eigenste ogenblik vergaan, die koe mooft niet.
Voor mij beleeft die koe dan het alles en nietszeggende (drieletterwoord) 'Zen'.
En voor die gelukzalige toestand wil ik direct tekenen.
Maar het gros van de dertigers ziet dit wellicht anders.
Jonge dertigers willen alles, alles wat de wereld van vandaag aan te reiken heeft aan mogelijkheden en genietingen.
Kiezen hoort er niet bij. Zij kunnen en willen niet kiezen.
Zij willen alles, direct en met alles erop en eraan:
Kinderen, vakanties, een goed betaalde job, een mooi huis, design spullen uit de boekjes, veel sociale contacten, mooie kleren voor iedere weekdag, voetballen op zaterdag, squashen op dinsdag, joggen op donderdag, een spannende relatie en fantastische sex
, film- en theatervoorstellingen, cursussen volgen, ...
Een generatie van dol- en doorgedraaide, met overvolle agenda's beladen, vermoeide jonge mensen waarvoor elke keuze een onaanvaardbaar offer lijkt in een wereld wars van ketens en remmingen.
"Hoe doen ze het, hoe houden ze het uit?" vraag ik me als jonge vijftiger af.
"Wat gaan die doen en wat gaan die nog willen als ze vijftig zijn?
"Waar gaan die 'later' nog vol bewondering naar kunnen uitkijken?"
Is kiezen wel verliezen?
Of is vandaag niet kunnen kiezen, morgen verliezen?
Gaan we maar beter voor het voluit opzuigen van het leven ondanks het gevaar te verzuipen, eerder dan het risico te nemen uit te drogen en te verschrompelen aan de waterkant omdat we bang zijn nat te worden?
In mijn hoofd zwalp ik geregeld tussen de ene en de andere levensstijl.
En iets houdt me al jaren tegen die knoop te ontwarren.
Dat iets heeft vier voeten en een staart.
Het vreet gezapig de godganse dag door, al is 't telkens maar voor een poos,
herkauwt het dan zorgvuldig, zet zich recht en eet terug een poos.
Yeah! Be cool, be koe.
Date: Sat, 15 Jan 2005 19:23:44 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Goesting
Bee-line essay, "Goesting", released on 15-01-2005 at 19:23
"Geen sprake van!" declameert mijn vrouw.
Vervolgens met dezelfde kordaatheid: "Je komt er niet aan!"
-"Maar allez, ik heb zo'n goesting! 't Is al 4 dagen geleden."
"Kan me niet schelen, denk aan iets anders."
En daarmee is voor haar de kous af(gebreid).
Voor mij niet, want ik creveer van de goesting.
Ik weet met mijn lijf geen blijf, kan me geen 3 seconden deftig op iets concentreren,
ik kruip de muren op van ambetantigheid, ik kreun van verlangen.
Ik sta op de rand van de radeloosheid, klaar om de eerste die me nu op mijn zenuwen werkt een mot rond zijn oren te draaien en daarna vervaarlijk te roepen: "Who's next?".
Hoe is 't zo ver kunnen komen?
Hoe lang gaat dit fysiek en mentaal gevecht duren?
Vermoedelijk weken, hopelijk geen maanden.
Vanaf nu sta ik op droog zaad, zelfs de vredespijp kan ik vergeten.
Mij rest de totale overgave aan het vette-katerssyndroom en in mijn gefnuikte dromen hoor ik het reeds klinken:
"Welkom in de Club der Hardnekkige Hangbuiken".
Het sadisme van de mens kent geen grenzen en wie er zou
aan twijfelen vergist zich, het masochisme is even grenzeloos.
Waarom hersenpoel ik mezelf anders om de 7 seconden?
"Blijf eraf, denk aan iets anders."
Vuur en vlam horen tot het verleden.
Ik ben uitgerookt.
Date: Sun, 13 Feb 2005 13:21:15 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Valentine blues
Bee-line essay, "Valentine blues", released on 13-02-2005 at 13:21
Voor al wie het nog niet moest door hebben, voor al wie de laatste week nog niet met rode hartjes, lingerie of parfums rond de oren is geslagen, voor al wie zonder krant, radio of TV door het leven schrijdt: "Het is morgen Valentijnsdag".
En morgen is 't maandag, de sluitingsdag van menige handelszaak.
Als je dus nog niets als blijk van liefde voorzien hebt voor wederhelft, vriend(in) of minnaar/minnares, dan ga je morgen af als een gieter.
Zo veel is zeker.
Alvast mijn innige deelneming.
Je maandagochtendhumeur zal morgen met deze wetenschap niet echt een trede hoger op de ladder van gelukzaligheid liggen pronken.
Misschien is 't morgen het moment voor overuren, voor een plotselinge zakenreis, voor ik-ga-effe-sigaretten-halen.
Terwijl een mediaslaafse massa hun bh's zal opblinken, de kaarsjes aansteken, de cd met 'Pure Love' songs klaarzetten, de chauffage een graadje of 4 hoger zetten, de Viagra pillen in handbereik leggen, zal een andere groep willens nillens de Valentine blu
es hummelen.
Morgenavond zitten de restaurants vol met paartjes, would-be geliefden en puur-gewoonte-koppels.
Je zal maar allenstaande zijn als je morgenavond wilt gaan eten.
Ik wil morgen de echtgescheidenen met weemoed, de rouwende weduwen en weduwenaars, de alleenstaanden, de eenzamen en zij die niet willen geringd worden, te eten geven.
Voor hen wordt het nachtwinkelen of kroeghangen voor een croque monsieur ou croque madam.
Als je toch besluit om effe sigaretten te halen, stap direct door naar de kroeg, verricht een goede daad en bezorg zij die liefde nodig hebben een Valentijn met meerwaarde.
Date: Sun, 06 Mar 2005 14:12:53 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Streep door de rekening
Bee-line essay, "Streep door de rekening", released on 06-03-2005 at 14:11
Begin februari krijg ik een brief van een klant.
De inhoud kwam neer op het volgende:
"Als je tegen eind februari geen EAN-128 hebt, dan moet je niet meer leveren".
Ik pak direct de telefoon en vraag naar de R.
De R. is gelukkig een sappige Brusselaar en die kunnen tegen ne stoot.
"HÈ R., ik heb een brief gekregen. Ik wist nie da gij kon schrijven."
- "Kalmaan, he menneke. Voor wat ist?"
"R., ik ben misschien nen ezel maar nen 'Hi-AN-128' wa beest is da? Moet da in de kaas of watte?"
Een hele uitleg en 't enige dat er achteraf bij mij bleef hangen, was het irritant gevoel dat iedere zelfstandige overvalt als hij nog maar geconfronteerd wordt met een verwijzing naar het woord "kosten".
Tweede impulsgedachte: "Een streep door de rekening".
Derde gedachte: "Ik contacteer mijn controleur van het Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen, in 't kort FAVV".
Als er morgen een haar in de kaas valt of "nog erger", dan ben ik wettelijk verplicht standepede mijne FAVV-controleur te verwittigen in 't belang van de gezondheid der belgen.
Allemaal goed, maar ik heb die zijn nummer niet.
Sorry.
Dus ik bel zoals het een goede belg betaamt naar de FAVV headquarters in Brussel.
"Bonjour, l' Agence F...."
Kijk, dat is voor mij al genoeg, dan heb ik al gegeten en gedronken, dan komt mijn haar al halfstok te staan. Dat mens zal weer geen vlaams verstaan, laat staan nederlands. In ieders belang weet ik dat ik het dan kort moet houden.
"Dag madam (toch al 1 woord dat ze zal verstaan), ik bel voor het nummer (numÈro, dus tweede verstaanbaar woord) van het regionaal agentschap in Tervuren (derde woord)".
Wonder boven wonder geeft die madam het nummer van Tervuren. Het gaat goed vandaag.
Ik bel dat nummer en ik krijg de melding van de operator dat het nummer niet is toegewezen.
Terug naar ons madam en na 5 minuten opzwepende klanken (op zich surrealistisch voor een ministerieel gebouw vol ambtenaren) kan ik mijn boodschap kwijt.
"Da nummer van Tervuren 'marcheert' nie."
- "Je te passe ...".
Enkele minuten klankgedreun verder krijg ik eindelijk iemand aan de lijn die amper kan verbergen dat hij op 't eigenste ogenblik wakker is geworden en de dag groet met een langgerekte geeuw: "Haloooo".
- "Ook een goedemorgen, ik heb het nummer nodig van Tervuren. Kan dat?".
"Dat zal niet gaan, want er zit niemand meer in Tervuren. Ze zijn verhuisd naar Herent. Ik zal dat nummer van Herent is geven."
Er verschijnt licht aan de tunnel.
Ik draai aanstonds dat nummer en ... er pakt niemand op.
Ik probeer vijf keer met voldoende lange tussenpozen, ik wacht telkens lang genoeg rekeninghoudend met de mogelijke afstand tussen het bureel van de receptioniste en de cafetaria vermenigvuldigd met 2 (heen & terug), verhoogd met de tijd die een overw
e ambtenaar nodig heeft om aan het koffie-apparaat enig rustgevend sociaal contact te realiseren.
Mijn tijdsberekening bleek vijfmaal foutief.
Drie kwartier later probeer ik nog eens, alle logica achterwege latend, en ik krijg contact.
Contact is een groot woord, want aan de andere kant van de lijn zat duidelijk iemand die niet uit was op contact. Wellicht had hij reeds meer dan zijn sociale behoefte lief was bij het koffie-apparaat gevonden.
"Jaaaa .."
-"Ik zou meer willen weten over EAN-128"
"Ne second, ik kom terug"
Mijnheer informeert even bij de collega's en ik hoor hem zeggen alsof ik erbij stond:
"Georgette d'r is er hier ene aan de lijn en diene et het over nen EAN. Wa moet ik daarmee?"
Georgette die bij de pinken is, antwoordt: "Stuurt hem naar de F., diene wet toch nie wat doen."
Twee seconden later:"Mijnheer, ik ben terug".
-"Ge zijt eigenlijk nooit weg geweest" antwoord ik met dichtgeknepen kaken.
"Ik verbind je door".
De wachttoonklanken dreunen verder alsof er ondertussen niets is gebeurd en ik hoor de F.
Ruim twee uur na mijn eerste telefoontje naar Brussel leef ik, simpele belg, in de overtuiging op de juiste plek te zijn aanbeland.
Ik weet niet of jullie het weten, maar als er iets misloopt in de voedselketen dan heb je als betrokkene 4 uur om een recall(terugroep) te doen van onveilige producten. M.a.w. op 4 uur tijd moeten vandaag door middel van de gehanteerde traceerbaarheidspro
cedures belastende producten uit de winkelrekken kunnen verwijderd worden, resterende producten bij de leveranciers en producent kunnen vernietigd worden. De eerste stap in die procedure is het Voedselagentschap verwittigen zodat de paniekmolen aan 't dra
aien kan.
-"Wie ben je? Waar woon je? Wat doe je? ....".
Maar voorlopig geen vraag waarom ik eigenlijk bel.
Ik begin het danig op mijn heupen te krijgen van al dat gevraag en in een poging zijn spervuur te doorbreken, verhef ik mijn stem: "Zeg, wie ben jij eigenlijk?"
- "Ik ben hier den baas."
"Ah..." en een seconde of drie later "Ik zou het nummer van mijn controleur moeten hebben".
- "Wie is uwe controleur?"
" Goeie vraag, wie is mijne controleur? Ik had eerst iemand die van de dienst pattaten kwam, dan in januari een zekere A."
-" A. zit nu op den dienst distributie, die zit nie meer op den dienst transformatie."
"Geen probleem, maar wie is 't nu?"
- "Ik zal es zien. Ha, 't is de K."
"Mag ik die zijn nummer?"
- "Ik zal es zien of dat ik dat heb. Ja, ik kan da ni zo direct vinden, maar weet je wat, het is misschien beter dat je die niet belt. Die mannen zitten in den auto en bellen met de GSM dat is veel te gevaarlijk. Bel naar hier als er iets is, Áa va?!
"Ja, tis goed, als er iets is of als ik iets moet weten zal ik in 't vervolg naar Herent bellen.
Merci."
Ondanks de pijnlijke ochtendervaring google ik 's avonds toch nog op het Net, download enkele pdf files, lees mijn hoofd te pletter, slik twee aspirines en het EAN-128 rampverhaal begint door te dringen.
We weten weer wat doen.
Een EAN aanvragen en betalen, een aangepaste weegschaal en thermo-printer kopen, een PC in huis halen (Eeeek!!!!), Windows software aanschaffen (weggesmeten geld), heel die grap in orde zetten, ...
's Nachts overvalt me naturlijk een bloedstollende nachtmerrie van jewelste waarin Bill Gates de hoofdrol speelt.
Hij zit me vierkant uit te lachen terwijl ik het in alle hevigheid uitschreeuw: "Ik doe geen ramen! De pot op met Windows!".
Gisteren ben ik dan die PC gaan halen.
Ik heb het ding uitgepakt, de stekker ingestoken, op de knop gedrukt en twee meter verder op veilige afstand staan toekijken.
Geef toe, je weet maar nooit.
Windows systemen zijn immers de onveiligste toestanden die je in huis kan halen.
Het geliefkoosd speelgoed van virussen en wormen.
Ik ben er echt niet gerust in.
Dat ding moet immers draaien in de kaasmakerij waar het vergeven is van gisten, schimmels en bacteriÎn.
Binnen de kortste keren is die PC veranderd in een haard van infectie welke de veiligheid van de voedselproductie zal hypothekeren.
Als veiligheidsverantwoordelijke dien ik in dergelijke situaties standepede het probleem te melden bij het FAVV.
Sorry Bill...
---
EAN -128: De enige streepjescode (barcode) die in aanmerking komt om als aanvulling op de identificatie attribuutgegevens, zoals lotnummer, datum, hoeveelheid, enz., voor te stellen.
---
Date: Sun, 13 Mar 2005 12:59:53 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Leve de Hiphop
Bee-line essay, "Leve de Hiphop", released on 13-03-2005 at 12:59
*** freeware
Vandaag kijken mensen raar op of voelen zich op z'n minst ongemakkelijk als ze iets gratis aangeboden krijgen, want de idee is hen zo ingebakken dat al wat gratis is geen waarde heeft. Het is door het altruÔstisch karakter waardeloos geworden.
Voor sommige zaken vraag je echter beter geen geld, dan hoef je ook geen compromissen te sluiten of verantwoording af te leggen.
Niemand hoeft dan te staan mekkeren of te zeveren over punten en komma's.
Op zich is dat ook geld waard, het is maar hoe je 't bekijkt.
Freeware beantwoordt aan dit denken: free to use/read and if you don't like it, leave it.
Vrijheid, blijheid is niet te koop.
*** pennen
Zo kruip ik geregeld in de pen.
Een vermeende hobby, uit (zondagse) verveling, als voorbehoedsmiddel tegen Alzheimer?
Het zou allemaal kunnen, vooral het laatste.
Het is een vraag zoals een ander.
Waarom eten sommige mensen witte kool+bruine rijst+gebakken vis?
Omdat ze vinden dat in je maag het eten toch bij elkaar komt en het dus niet uitmaakt wat je tegelijkertijd in je mond steekt?
Waarschijnlijk.
Idem voor de variant met kaaskroketten.
(Dit laatste wilde ik echt al een hele tijd kwijt.)
*** rappen
"Rap" is uitgevonden door zwarte jongeren uit de sloppenwijken van Amerika, in de zeventiger jaren. Het woord "rappen" komt uit het Amerikaanse slang en betekent "praten". Iets vertellen op muziek is een eeuwenoude traditie bij de zwarte Amerikanen. Vroeg
er had je de griots, reizende zangers en vertellers, die in Afrika van dorp tot dorp reisden. De rappers van nu zijn hun moderne broers en zussen.
Rappers zijn moderne dichters, die het hebben over de dingen waar ze mee bezig zijn.
*** het best
Waarom rappen rappers?
Het zit 'm allemaal in de naam natuurlijk.
Respect
Aandacht
Passie
Plezier
Wie kan zonder?
Date: Tue, 05 Apr 2005 20:43:02 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Hypocrisie na Pasen
Bee-line essay, "Hypocrisie na Pasen", released on 05-04-2005 at 20:43
*** Paasdag
't Regent op Pasen ...
Dat doet mij mijmeren over 'ongevonden' paaseieren.
Morgen zien die er uit als vijgen na Pasen.
Bij ons werden er voor de eerste keer geen eieren verstopt in de tuin.
Aan alles komt een eind.
Waarschijnlijk zijn de kinderen te groot geworden in de ogen van de paasklokken.
Ofwel zit het zomeruur er voor iets tussen.
Trouwens, welk uur is het in Rome?
Zou het niet kunnen dat die paasklokken daar nog steeds aan 't wachten zijn tot de Paus naar jaarlijkse gewoonte plechtstatig zegt: "Vertrek maar, mijn oren doen zeer van al dat geklepel!"?
Voor zover ik weet, heeft hij tot op heden niets gezegd.
*** Sereen
Een goede week later weten we dat hij helemaal niks meer gaat zeggen.
Game over ...
Anderen doen het ongebreideld in zijn plaats. Je hoort, ziet of leest de voorbije dagen niets anders dan vaticaanse toestanden.
Rome ligt terug in het centrum van de wereld.
Bizar, een paus die tijdens zijn leven geen enkele moeite spaarde om de laatste der katholieken uit de kerken te drijven, wordt nu afgeschilderd als de morele zegen van de voorbije eeuw.
Van de doden geen kwaad, dat kan ik bijtreden, maar overdrijven moet er voor mij niet bij.
"De paus ligt er sereen bij, hij is stervende ..." hoorde ik dagen terug.
Al ooit iemand op 't sterfbed gezien die er niet sereen bij ligt? Neen, zelfs niet met de beste wil ter wereld.
*** Lijden
Deze paus was prinicpieel tot in de kist. Dat moet je hem nageven.
Hij had zich voorgenomen het credo van het christendom dat we al ruim 2000 jaar meesleuren als een blok lood aan ons been, in woord en daad uit te drukken tot zijn laatste snik.
"Het leven is lijden en de verlossing komt na de dood."
De miljoenen condoomvrije AIDS-lijders in Afrika kunnen ervan meespreken.
Alleen het zilverpapier rond de chocolade mocht naar Afrika, de chocolade zelf en de condooms bleven onder zijn bewind veilig thuis.
Als boegbeeld van de hypocrisie, beschermer van de kerkelijke centrale macht, tegenstander van gelijke vrouwenrechten hebben we een Pool verloren die het noorden kwijt was en de goegemeente de laatste jaren enkel nog kon choqueren met zijn krampachtig lij
dende-Jezus-op-aarde vertolking.
Waardig sterven ... a hell of a job or the hell for a pope?
Date: Sun, 05 Jun 2005 16:56:52 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Op mensenmaat
Bee-line essay, "Op mensenmaat", released on 05-06-2005 at 16:56
Het is verdorie op de kop twee maanden geleden dat er nog een bee-line
werd verstuurd, stel ik vandaag tot mijn groot ongenoegen vast.
Dat zegt natuurlijk iets over de gang van zaken gedurende de voorbije 8 weken.
Zelfs de natuur die zich op kleine schaal poogt te manifesteren in onze hof
heeft het de laatste weken duidelijk moeilijk.
De spinazie schiet op terwijl hij amper uit de grond is ontsproten, de bonen
lijken na 2 blaadjes van gedacht te veranderen en proberen terug in de grond te kruipen.
De verleidelijk ogende aardbeien liggen onder het juk van vreetgrage slakken, die 's nachts kwijlend tekeer gaan en overdag in hun slakkenhuisjes voldaan en verzadigd liggen na te puffen van de nachtelijke strooptocht.
Ons Magda staat al 2 dagen 's nachts in haar peignoir met een pillamp slakken te vangen.
De hardnekkigheid en de onverbiddelijkheid waarmee ze tewerk gaat, roept bij mij vragen op.
Wie zou nu denken dat een vriendelijk, goedlachs en zachtaardig mens zo verbeten ten strijde zou trekken? Haar srijdlust beperkt zich bovendien niet enkel tot het traag maar gestadig slakkengeweld.
Neen, mieren, huisvliegen, eksters, merels en duiven behoren allen tot de As van het Kwaad.
Een vriendin die, ook weer de voorbije weken, een paar nachtjes op logies kwam in het Nemandsland rond de Midgard in Werchter, verontwaardigde zich 's morgens over het geroep van de koekoek.
Hett lawaai van dat beest was volgens haar, Groen! tot in de kist, niet te doen!
Wel, persoonlijk heb ik daar allemaal minder last van gehad.
Mijn 'ideefix' bleef de voorbije weken ongewild gefocust op muggeziftende en mekkerende controleurs/inspecteurs/ambtenaren die het bloed onder mijn nagels vandaan haalden.
Donderdag j.l. was voorlopig de laatste in het rijtje, mijn vege lijf en zinnen smeken sindsdien in koor:
"Laat me nu gewoon gerust, laat me nu gewoon mijn ding doen en ga a.u.b. een ander ambeteren".
Over 't laatste heb ik gerede twijfels, want de kunst bij dergelijke controles is om 'vergeten-te-worden'.
Mijn Brabants bloed speelt mij echter op die momenten veel te veel parten.
Dit maakt me in de ogen van papier- en wettenvreters tot een 'ongewillig' slachtoffer, eentje die men niet vergeet.
's Avonds zat ik enigszins in zak en as voor den TV in een poging mijn verstand op nul te krijgen, terwijl ÈÈn van mijn alter-ego's me constant aanmaande om in de toekomst beredeneerder en diplomatischer om te gaan met mensen-die-ook-maar-hun-we
oen men toevallig een kort fragment toonde met de veel te vroeg gestorven flamboyante Louis-Paul Boon.
De interviewer vroeg deze 60 jarige anarchist-tot-in-de-kist wat de zin was van dergelijke houding, of hij dacht daarmee de wereld te zullen veranderen.
Met fonkelende oogjes antwoordde de Louis in gekuist Aalsters dat het hem niet te doen was als wereldverbeteraar door het leven te gaan, want dat enkel de rebellie op zich belangrijk was.
Dat als iedereen zijn mond begon te houden, de wereld nooit (meer) zou veranderen.
Meer goed nieuws volgde met het overduidelijke 'Nee' van de Nederlanders, net als de Fransen, op de Europese Grondwet.
Hopelijk volgt er een grondige bezinning over een Verenigd Europa op mensenmaat en niet ÈÈntje die uitsluitend in het leven wordt geroepen voor managers, yuppies en ambtenaren.
Komt er eindelijk een rem op de vanzelfsprekendheid waarmee Europese politici de laatste jaren over onze hoofden heen er alles aan deden om het sociaal en cultureel erfgoed op te offeren?
Is er toch nog leven in 't verschiet na de eenheidsworst?
Komt er ooit nog een tijd dat wij, westerlingen, net als de Afrikanen kunnen zeggen:
"Vous avez l'horloge, nous avons le temps."
Date: Sun, 12 Jun 2005 17:08:02 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: En de V van ...
Bee-line essay, "En de V van ...", released on 12-06-2005 at 17:07
*** Vaderdag
Wie zorgt voor vrouw en kind
en wordt door hen bemind
't Is Vader
... als hij thuis is en welgezind.
Voor vader een grote fles wijn,
da's goed tegen pijn en ander venijn.
*** Vodden
Venten zijn bezig met visies en ideeÎn,
goed in het bedenken van concepten en
ook in conceptie zonder meer.
De vodden die daarvan komen, worden meestal
opgelost door vrouwen,
want die zijn beter gepositioneerd.
*** Verantwoordelijkheid
Verantwoordelijkheid is een tweekoppig wezen.
EÈn van beide mag het wel vergeten.
Maar welke kop hak je af, welke laat je staan?
*** Vergeten en vergeven
Mensen vergeten licht, maar vergeven
zijn ze niet verplicht.
*** Ver-domme
Zich voor den domme houden...
een venijn dat niet in de staart zit.
Date: Sun, 19 Jun 2005 14:34:09 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Stront moet in de grond
Bee-line essay, "Stront moet in de grond", released on 19-06-2005 at 14:34
"Gij kunt zagen de laatste tijd ... zagen!" zegt mijn vrouw meewarig.
Ik kan ze geen ongelijk geven, ik weet het zelf ook en dat scheelt
enorm in het toegeven van het (zogenaamd) euvel.
"Ge zou er iets aan moeten doen, 't is nie meer normaal" suggereert ze
op een manier, zoals velen onder ons een alcoholieker zouden aanporren om
niet te drinken. Althans toch geen alcohol.
"Zaag nie" repliceer ik mannelijk. Een vent blijft een vent, ook op de
zwakke momenten.
Ga ik er iets aan veranderen?
Al heb ik plannen (zie verder), ik vrees dat het op korte termijn alleen maar erger wordt, maar dat is tussen ons gezegd en gezwegen.
Niets wijst er immers op dat het klimaat om me heen verbetert.
En 't is niet alleen de ozon die parten speelt, er hangt meer shit in de lucht.
Onverschilligheid, laksheid, berusting, veel te veel geslik zonder gekauw.
Slecht voor de maag en de stoelgang.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat er zoveel k@k wordt opgehouden.
Dat levert enkel massa's opgefokte geconstipeerden op, zoals daar zijn:
technocraten, inspecteurs, controleurs, yuppies en nietsvermoedende Johnnies en Marinas.
Gisteren las ik: "Coolness: de meest overschatte eigenschap van deze tijd.
In de juiste kleren in de juiste tent staan, wat is daarvan de verdienste?".
Gisteren keek ik naar een fotoreportage in de krant over de Marollen.
Wel, geef mij maar die Marolliens van het Vossenplein in Brussel.
Mensen met sprekende koppen en levensechte verhalen.
RenÈ, Victor, Georgette, Maurice, Marcel, Jean, Jean-Pierre, Jef, Claude, Mimi.
Al zul je goed moeten zoeken om ze tegen te komen, want het zijn de laatsten die er nog zijn. Lelijke, afgeleefde mensen horen niet meer in het straatbeeld. Zij kunnen niet concurreren met de brocante en ander antiek spul op het Vossenplein dat met boenwa
s wordt opgeblonken om er goed uit te zien.
Antieke meubels zijn In, Marolliens zijn Out(laws).
Iedereen zwaait vandaag met attesten, procedures en instructies of het een lieve lust is. Voor alles is er een papierke en als je de gelukkige bezitter bent van 't papierke, dan is alles oke. Ook als is't niet oke.
Al wat berekend is, deugd niet (volgens de vader van Hugo Camps).
Sorry, maar als doodsimpele menselijke sterveling kan ik me maar 1 situatie voorstellen waarbij ik oprecht gelukkig ben met een papierke.
Ik overweeg, als ik er tenminste een bouwvergunning voor krijg, om op de Midgard een ouderwetse beerput te installeren. Een goeie diepe put met een plank en met een uitgezaagd gat er bovenop, veilig aan 't oog onttrokken door 4 houten wanden met daar bove
nop een puntdakje. 't Zal schoon zijn.
Dit plekje krijgt een leuk uithangbordje met de naam "'t Sas".
Vanaf dan zal ieder die de Midgard om een geldige of ongeldige reden wil bezoeken, geconfronteerd worden met mijn eigenste persoonlijke uitbreiding van de HACCP normen.
De procedure staat reeds grotendeels op papier, ik hoef er enkel nog wat extra cool'e 5'en en 6'en aan toe te voegen.
En dit alles met slechts 1 doel: "Ik wil van de shit af!".
Dus ...
Iedere bezoeker passeert verplicht 't Sas of je komt niet meer binnen in de kaasmakerij.
Aan de binnenkant van de Sasdeur hang ik de duidelijk leesbare instructies:
"Conform het intern huisreglement van de Midgard opgesteld in het belang van de Volksgezondheid dient iedere bezoeker zich vrijwillig te ontlasten van al het bezwarend en verontrustend materiaal dat mogelijkerwijs Salmonella, Listeria of Staphyloccen kan
bevatten.
Deze procedure heeft echter ook een hoger doel voor ogen.
Die korte pauze van ont-spanning laat u even diep in uzelf keren, dwingt u zacht tot de meest voor de handliggende conclusie: "Bezint eer je aan de Midgard begint".
Niemand verlaat het Sas alvorens 1 van de beschikbaar gestelde steriel verpakte recipiÎnten te vullen met persoonlijke faeces, die aanstonds door de GHP-verantwoordelijke zullen onderzocht worden op aanwezigheid van pathogene kiemen.
Bij positief resultaat of bij vaststelling van constipatie moeten wij u iedere toegang tot het pand weigeren. Bij constipatie mag u na 1 uur een tweede poging ondernemen.
Na een negatieve beoordeelde ontlasting volgt de gangbare en door u gekende procedure van schoenovertrekjes, haarnetje, baardnetje (indien nodig), plastic jasje en mondmasker (uitsluitend voor controleurs en inspecteurs).
Bij deze heten wij u van harte welkom."
Het botert niet goed in mijne hof op de Midgard.
Er zit geen groei in 't groensel.
Het ziet al geelgroen als 't uit de grond komt, zoals ik eerder reeds meldde.
Te diep geploegd?
Neen, neen, MESTEN, DAT is de boodschap. Gewoon veel stront in de grond.
Dat is de eerste en belangrijkste grondwet.
Al de rest is bullshit.
Voor ÈÈn keer heb ik een klare kijk op de toekomst:
"Ik weet nu al waar ik mijn mest ga halen".
---
GHP = Goede HygiÎnsische Praktijken
Date: Sun, 03 Jul 2005 23:36:11 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Werchter, here we come!
Bee-line essay, "Werchter, here we come!", released on 03-07-2005 at 23:35
Het witloof- en aspergedorpje Werchter heeft zich de voorbije week naarstig opgemaakt voor haar jaarlijks orgasme.
Een dagenlang hectisch en luidruchtig geflikflooi dat afgerond wordt met een spetterend vuurwerk. Wie tekent daar niet voor?
Geen plekje Werchterse grond met enige grassprietjes rijk wordt ongemoeid gelaten.
Vakkundig wordt alles gestroomlijnd en afgebakend voor de komst van tienduizenden rock- en plezierfanaten.
Bier- en eettenten schieten plotseling als paddestoelen uit de grond. Kilometers hekken worden aan elkaar gebreid om voortuintjes en ander privÈgoed te vrijwaren van ongewenste festivalgangers.
Eenmaal per jaar, drie of vier dagen lang, van donderdag tot maandag, staat Werchter op de wereldkaart en kent de multiculturele en de langharig-werkschuwtuig tolerantie geen grenzen. Geld is geld, als 't maar euro's zijn.
Al even vakkundig wordt na afloop het plastic drinkbekerstapijt opgeruimd dat de Werchterse straten centimeters dik heeft bedekt.
Maandagochtend kan iedere werkgrage burger terug ongestoord door Werchter zijn trektocht naar het werk vervolgen.
En vanaf maandagavond is Werchter terug het vergeten gat dat het altijd is geweest.
Geen R.E.M. noch GARBAGE zullen daar enige verandering in brengen.
Vier dagen lang lijkt het Dijle/Demerdorpje in de greep van een horde uitgehongerde sprinkhanen, belust naar dat vrije zomergevoel waarbij elke (schoolse) frustratie kan worden afgegooid, gretig naar een fris zomerlief, op elkaar gestouwd in naar zeik sti
nkende campings, uitgedampt of bruingemodderd naargelang de stemming van de weergoden.
Wie het primitief tentgenot voor bekeken houdt en zich in meer comfortabele omstandigheden wil bezatten aan de hippe vrijbuiterssfeer kan met de nodige euro's terecht in Hotel Werchter. dat dit jaar voor de eerste keer zijn deuren opende.
Een kilometerslange caravaan van grotendeels gele nummerplaten schuifelt de eerste dag over de plaatselijke wegen richting Werchter, geen autochtoon die daar moeite mee heeft.
Er zal genoeg lawaai zijn zodat niemand wakker hoeft te liggen van groepjes luidruchtige Orangisten.
Paartjes Friese ruiters, uitgerust met helm en wapenstok, tsjokken aan en af en geilen op de uitgelaten maar vredelievende meute.
Ik maak dit mierennest nu reeds 25 jaar mee op amper 500 meter van het epicentrum, ik zit in de eerste loge van de voorstelling, vier dagen afgezonderd van the real world.
Bij de plaatselijke Delhaize loop ik gisteren een groepje net-uit-de chirobroek-gegroeide gastjes tegen het lijf die een bierbak probeerden vast te rijgen op het bagagerek van hun fiets.
Vraagt er eentje uitgelaten: "Ga jij ook naar Werchter?".
Zonder de waarheid geweld aan te doen, reageer ik nuchter: "Ik ga iedere dag naar Werchter"
"Wauw, COOL!" klinkt het begeesterd.
Date: Thu, 21 Jul 2005 20:58:06 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Big Little Men
Bee-line essay, "Big Little Men", released on 21-07-2005 at 20:58
De trots der Belgen: het onnozele wereldrecord.
De onnozelste wereldrecords schijnen op naam te staan van Belgen.
Vandaag ramt TV en Radio ons het nationaliteitsgevoel door de strot.
Het is niet voor niets 21 juli, Nationale Feestdag der Belgen.
'Weinig andere landen betrekken hun nationale trots uit een gebrek aan vaderlandsliefde en nationaliteitsgevoel' lees ik in een fatsoenlijke krant.
Zijn wij Belgen dan zo onnozel als we overkomen?
Who cares? Wij, Belgen, alvast niet.
Wij zijn zo zwaarmoedig niet, laat staan efficient.
Wij zijn plantrekkers, compromissenmakers, feestvierders.
BelgiÎ is die kleine nederzetting zoals beschreven in de strips van Asterix en Obelix, die ondanks de algehele bezetting van GalliÎ door de Romeinen, moedig weerstand bleef bieden aan de overweldigers en hen het leven bepaald niet gemakkelijk ma
erder feest bleef vieren.
Zoals Caesar ooit stelde: "Belgen, de dapperste der GalliÎrs".
Voor ons is dat reeds eeuwen meer dan genoeg.
Wij zijn Belgen als het erop aan komt, voor de rest van de tijd zijn wij de uitvinders van het surrealisme en gedragen ons daar ook consequent naar.
Op de Nationale Feestdag doen wij onze vroege patatten uit, maaien het gazon, gaan een pint pakken, kijken vermakelijk naar onze Koning als die zijn toespraak houdt, lachen ons een kriek bij het gezwets over 'Waarde landgenoten'.
Wij spelen de rol die ons 175 jaar terug is toebedeeld en ons op het vege lijf is gegoten.
Wij treden op als buffer tussen het droge nuchtere Noorden en het bazige nonchalante Zuiden.
Sappig en gemoedelijk passen wij ons overal in en ratelen Frans, Engels, Duits naargelang wie het horen wil.
Wij hebben geen (vergane) grandeur te verdedigen zoals de Engelsen of de Fransen.
Wij zijn en blijven immers 'les petits Belges', maar daar zijn wij dan ook echt groots in.
Last updated on 21 Jul 2005 by BusyBee