The Bee-line list archive ending on 22 Jul 2007
Topics covered in this issue include:
1. Worlds in boxes
<beemaster@beaware.be>
Sun, 01 Oct 2006 16:38:08 +0200
2. A man with a plan?
<beemaster@beaware.be>
Thu, 09 Nov 2006 17:38:23 +0100
3. Goodwill
<beemaster@beaware.be>
Sat, 18 Nov 2006 18:44:08 +0100
4. What are your POI?
<beemaster@beaware.be>
Sun, 03 Dec 2006 18:39:33 +0100
5. Baas in kaas
<beemaster@beaware.be>
Sun, 24 Dec 2006 15:39:16 +0100
6. Just boring
<beemaster@beaware.be>
Tue, 02 Jan 2007 15:50:44 +0100
7. Spruitjes
<beemaster@beaware.be>
Mon, 08 Jan 2007 13:57:51 +0100
8. Van katten, kiekens en keis
<beemaster@beaware.be>
Tue, 13 Mar 2007 21:19:21 +0100
9. Wachten op Pasen
<beemaster@beaware.be>
Sun, 08 Apr 2007 12:50:52 +0200
10. Cristal clear
<beemaster@beaware.be>
Sun, 15 Apr 2007 18:53:24 +0200
11. Parmezaan
<beemaster@beaware.be>
Tue, 29 May 2007 08:10:00 +0200
12. Indoor
<beemaster@beaware.be>
Sat, 09 Jun 2007 19:58:25 +0200
13. Midzomer knipsels
<beemaster@beaware.be>
Sun, 24 Jun 2007 20:47:10 +0200
14. Montcuq ja ... !
<beemaster@beaware.be>
Sun, 15 Jul 2007 13:17:03 +0200
15. L' entrepot du Congo
<beemaster@beaware.be>
Sun, 22 Jul 2007 17:32:03 +0200
Date: Sun, 01 Oct 2006 16:38:08 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Worlds in boxes
Bee-line essay, "Worlds in boxes", released on 01-10-2006 at 16:37
Belezen en belegen liggen ze twee en een half meter boven mijn hoofd. In dozen.
Rommelig en vrij oneerbiedig neergegooid bij zeldzaam geworden zoektochten wanneer iets of iemand verwijst naar een hart en ziel beleefd verleden.
Mijn humble leven vertaalt zich in boekenreeksen, hopen gedrukt papier die uitdrukking geven van wat me in een bepaalde levensperiode begeesterde en me soms jarenlang in de ban hield.
Die uitzonderlijke momenten dat ik me hogerop waag, sta ik versteld van het rijke verleden. Gelijktijdig besef ik dan op een vreemde pijnlijke wijze het gemis aan dragers in de jaren die net zijn voorbij geraasd.
Steunankers voor mijn geest, waar zijn ze gebleven?
Is het leven dermate verschraald tot oppervlakkigheid en ÈÈntonigheid, de drang naar begeestering verzopen in een poel van gemakzuchtige luiheid, laksheid en onverschilligheid? Een pertinente vraag waarop ik het antwoord voorlopig liever schuldi
De herfst nadert nu met rasseschreden, en net zoals de natuur zich voorbereidt op een verre nieuwe lente, wordt het een heerlijke tijd voor reflectie en inkeer.
Tijd maken om in de roes van een goed boek te belanden. Stilstaan bij de kleine dingen des levens. Een goede film die je dagen vast houdt en tot nadenken stemt. Een toneelstuk dat je weer in het echte leven brengt.
Geen cultuurfenomenen ý la Ladies Club waar voorstellingen ý la "Liasons dangereuses" voor een goed doel soelaas moeten brengen in het leven van elitaire vrouwen die geen blijf weten met hun existentiÎle leegte.
Geef mij maar het rauwe, het wezenlijke zoals Arno het schetst in zijn "Les yeux de ma mËre".
Ach ... let's make the world new again!
Think smart. Think different.
Date: Thu, 09 Nov 2006 17:38:23 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: A man with a plan?
Bee-line essay, "A man with a plan?", released on 09-11-2006 at 17:38
*** EEN: EEN IDEE
Ik hoor op TV1 dat er midden november een Creativity Forum doorgaat in Gent met onder meer John Cleese als gastspreker.
Den John, alias Basil Fawlty en stichtend lid van Monty Python, blijkt vandaag creativiteitstrainingen te geven om aan de kost te komen.
Geef toe, je moet creatief zijn om daar op te komen.
Het is avond, mijn fles wijn is bijna leeg en ik word willens nillens op een vervelende wijze geconfronteerd met de vraag: "En wat ga jij morgen doen?".
Om mezelf te sussen, besluit ik 's anderendaags eens op de website van den EEN te gaan kijken.
*** TWEE: DOE MEE
Win een ticket voor het Creativity Forum in Gent en leer samen met Vlaamse ondernemers hoe je creatiever kunt zijn.
Wil je ook naar dit forum, geef dan een creatief antwoord op onderstaande vraag ...
De vier meest originele antwoorden worden beloond met een exclusief ticket voor het forum met John Cleese.
"Welke kleur stellen we hier voor en waarom?"
GEEL
<!-- Visualiseer je het woord 'GEEL' in een blauwe kleur -->
Mijn antwoord:
-------------
Inleiding ...
Ik schrijf op de volgende regel het antwoord op het eerste deel van jullie vraag in de font kleur 'zwart'.
Wat betreft het waarom ...
Het poogt de gemiddelde lezer aan te zetten wat meer van rechts naar links te lezen, zodat de inhoud wat minder vaak 'leeg' lijkt dan dat die in werkelijkheid is.
*** DRIE: EN .... WIN
Ik druk op de verzendknop en krijg de foutmelding "Er zijn problemen met onze mailapplicatie. Gelieve ons te verontschuldigen."
IK probeer na 10 minuten nog eens en raak langs geen kanten meer aan dat invulformulier.
Ah, blijkbaar mag je maar EEN en slechts EEN keer een creatieve bijdrage leveren.
*** VIER: NIETS
Ik had het kunnen weten: Spelletjes spelen is niet mijn ding.
Date: Sat, 18 Nov 2006 18:44:08 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Goodwill
Bee-line essay, "Goodwill", released on 18-11-2006 at 18:43
Het is zaterdag 11 november, het heeft een lange baard, het zit op een fiets en het belt aan de voordeur.
Ik hoor jullie al hardop denken:
"Een Taliban op de fiets van zijn madam, die zelf niet mag rijden".
Puut ... Bad answer.
In Afghanistan rijden ze met den brommer, omdat ze daar graag petrol geven.
"Een Scheutist op weg naar verloren zieltjes in het achterland van Vlaanderen".
Puut ... Bad answer.
Die vind je niet meer: Noch de Scheutist, noch de zieltjes, noch het achterland.
Derde keer goede keer?
Een Aussie op zoek naar biobedrijven en liefst kaasmakerijen, als het even kan.
Mijn deurbel ... pech dus.
Ik besluit, diep in mij, enige grootmoedigheid bloot te leggen met de bedenking dat ik de gasten van 11.11.11 vergeten ben hun envelopke te geven.
Tijd voor een sociale inhaalbeweging.
Donderdag, vijf dagen later ben ik hem uiteindelijk kwijt.
Vandaag heb ik het gevoel de Goede Week achter de rug te hebben, alleen zal 't zondag nog geen Pasen zijn.
47 jaar oud, al ruim 20 jaar op de fiets (om de Aarde te redden), tourt ons baardige Aussie zich van biobedrijf naar biobedrijf. Noem een land en hij is er geweest, noem een continent en hij is er ook geweest.
Een man met principes. Zo kom je er nog zelden tegen.
Dat zullen ze hier thuis wel geweten hebben. Iedereen kreeg wel een smeer uit de pan. Niet dat er bij ons geen zaken vatbaar zijn voor verbetering, maar op een ander vind ik, moet je je manieren houden of toch minstens het goede voorbeeld geven.
Broederlijk delen: Met wat die gast kon eten, kon je heel Afrika een dag gelukkig maken.
Eten was geen probleem, de potten en pannen zijn nog nooit zo leeg en uitgelikt naar de pompbak geruimd.
Maar eten maken, dat was andere koek. Emancipation, he said, was just confusion.
Na 2 dagen hielden mijn huisgenoten het voor bekeken. Ik mocht 's avonds de verhalen en anecdotes alleen aanhoren, zij trokken zich terug in de verste en kleinste hoekjes van ons onderkomen.
Dan krijg je eens bezoek van een natuurwonder, a man with a plan and a bike, maar geen kat die na 2 dagen nog oren heeft naar zijn stories.
Very sad, indeed.
Ik heb hem donderdagmorgen nog eens goed zijn buikje laten vol eten, heb hem een behouden reis gewenst en al de rest van het gebruikelijke jargon, maar een kleine merci kon er niet af.
Was hij nog aan het herkauwen of staat het woord gewoon niet in zijn Holy Book of Natural Principles?
Ik heb het hem niet gevraagd.
Een uur later dan gebruikelijk sleepte ik me (ver)licht in de war naar mijn werk, om met de laatste restjes van mijn goede wil de capriolen van een andere man te doorstaan, nog zo'n man met een plan.
Kan het toeval zijn dat ik dat type mensen om de haverklap tegen het lijf loop?
Ik vrees van niet.
Goodwill, but bad karma?
***
- Aussie = AustraliÎr
- Goodwill = welwillendheid
Voor sommigen is het meer de wil wel te willen, maar het ontbreekt hen wat aan goede wil.
- Karma = a sum of all that an individual has done, is currently doing and will do. Individuals go through certain processes and accompanying experiences throughout their lives which they have chosen, and those would be based on the results of their own c
reations.
Date: Sun, 03 Dec 2006 18:39:33 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: What are your POI?
Bee-line essay, "What are your POI?", released on 03-12-2006 at 18:39
Niet te verwarren met KOI, een dure vettige Japanese spleetoogvis die menig achtertuinvijver bezoedelt, blijkt het woord POI te verwijzen naar Points Of Interest.
Als je die al zou hebben, kun je vandaag met dit drieletterwoord wat hipper voor de dag komen.
Je weet maar nooit waar het goed voor is.
Voortaan hoef je het niet meer platvloers met het woord hobby te stellen of het synoniem geworden "Gamma".
Mijn huisgenoten hebben mij de voorbije week moreel gedwongen tot het bezorgen van een kerstgeschenkenlijst. Het stond al jaren op hun verlanglijstje.
Als je maar lang genoeg volhoudt, krijg je iedereen uiteindelijk murw.
Zo blijkt nog maar eens.
Ze weten anders niet wat kopen, zeggen ze, en dan voelen ze zich schuldig.
Je bent ook zo'n moeilijke mens waarvoor je moeilijk iets kunt kopen, vinden ze gemakkelijk.
Wat is de bedoeling van een geschenk? Het antwoord is toch niet moeilijk, of wel?
De ontvanger verrassen. Ja, je leest het goed: verrassen.
Wat is er zo verrassend als je vooraf weet wat er in het pakje zit, terwijl je eerst nog enthousiast moet faken hoe nieuwsgierig je bent en 5 minuten moet rotzooien om het ding bloot te krijgen?
Please, enlighten me. Wat mis ik hier?
Maar goed, het leven moet verder. Er is leven na kerstmis.
Wat moet, moet.
What are your POI? vroeg ik me de voorbije week tijdens onbewaakte ogenblikken af.
Of kortweg, wat zou je (nog) willen hebben?
En ik betrap er me zelf op dat ik zit te denken: "Wat wil ik nog kwijt? Wat wil ik nog missen als kiespijn?
Hoe kan ik opnieuw beginnen zonder al die door de jaren opgestapelde ballast?
Wat heb ik daarvoor nodig?
Geluk, creativiteit, gezond boerenverstand, ... meer moet dat niet zijn.
Maar het zal weer niet goed genoeg zijn voor het lijstje, voel ik al aankomen.
Hoe pak je die dingen immers in?
Maar dat hoort niet tot mijn POI ... moeilijk gaat ook.
Date: Sun, 24 Dec 2006 15:39:16 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Baas in kaas
Bee-line essay, "Baas in kaas", released on 24-12-2006 at 15:38
In Antwerpen is een nieuw kaaswalhalla geopend, lees ik geamuseerd.
Allah? Walhalla? Watisda?
Rustig maar, Walhalla betekent in het oud-Ijslands letterlijk "Zaal voor de Gevallenen".
In de Noorse mythologie was het Walhalla een speciale hemel, voorbehouden voor de gesneuvelden in de strijd. De Vikingen waren ervan overtuigd dat het Walhalla een enorme zaal was, gelegen in Asgard (de Godenwereld).
Kaaswalhalla ... zaal voor gevallen kazen.
Wel, dierbare, afgeborstelde Germanen uit het aardse mensenrijk, Midgard, voelen jullie zich niet geroepen?
Of denken jullie: "Hoe ver moet je gevallen zijn om naar een kaaswinkel in Antwerpen te trekken?"
Ja, voor goeie marchandise moet je iets over hebben. Als je vrouw in de badkamer een uur ligt te smeren en te wrijven, is dat ook niet voor niets.
Het artikel brengt me via woord en beeld naar Antwerpen, en Antwerpen zou Antwerpen niet heten, moest alles er niet groter en beter zijn.
De uitbater loopt er wat onrustig en gespannen bij in zijn nieuwe kaasboetiek, lees ik. Vergeet het Walhalla, het is maar een boetiek.
Zijn kazen rijpen in perfecte omstandigheden, dankzij verschillende temperatuurzones met passende vochtigheidsgraad.
Op de bijna paginavullende foto van het eerste blad van het artikel wordt een poging ondernomen me te doen duizelen van schappen vol kaas, rijpend onder perfect Antwerpse omstandigheden.
Mijn kaashart bloedt als ik in dezelfde geclimatiseerde kamer harde kazen, geitenkazen en (wit)schimmelkazen zie liggen.
Bij ons in Brabant noemen ze een frigo, een frigo.
Tussen meters schappen liggen de reuzewielen comtÈ. Van deze laatste rijpen er nog een honderdtal exemplaren terplaatse in de bergen en naargelang de verkoop worden die getransporteerd naar Antwerpen.
Da's een waarheid als een koe. Hoe zou het aanders moeten?
De eigenaar rijdt bijna wekelijks naar de gigantische overdekte markt in Rungis bij Parijs, waar hij het mooiste en rijkste aanbod aan kazen vindt. Hij koopt enkel kazen die hij zelf heeft gecontroleerd.
Kijk, iemand die vandaag een gespecialiseerde kaaswinkel heeft en niet naar Rungis rijdt, kan beter zijn zaak sluiten. En wie niet weet wat hij als handelaar inkoopt, zoekt beter een andere job. Er lopen er al meer dan genoeg rond die hun kost verdienen m
et "moving boxes" (*).
Sommige kazen affineert de eigenaar met sterkedrank. Zo krijgt zijn bijzonder gevarieerde assortiment ook een persoonlijke toets.
Mag een Brie de Meaux, een Coulommiers, een ... niet gewoon een staaltje van goed vakmanschap zijn? Gewoon goed en lekker. Moet daar nu persÈ de ÈÈn of andere kwiet nog een persoonlijke toets aan toevoegen om zichzelf de indruk te geven dat
is?
Baas in kaas? Mijn oren.
Waarom lees ik nooit als het over kaas en kwaliteit gaat hoe moeilijk het is voor traditionele producenten om vandaag nog het hoofd boven water te houden met de dalende marktprijzen en toenemende (irrelevante) E.E.G. reglementeringen, zodat dra de weg vol
ledig open ligt voor de eenheidsworsten van de industrie?
Dat levert minder leuke blabla op voor artikels, laat staan voor artikels die enkel bedoeld zijn om reclame te maken voor de middenstand.
Wanneer ga ik dat eens lezen? Als je 't mij vraagt, wordt dat hoogtijd want
"Alles van waarde wordt weerloos".
(*) Moving boxes: Dozen met goederen inkopen, ze stapelen in het magazijn, ze gaan halen als een klant ze bestelt en van die beweging een broodwinning maken zonder dat daar verder enige vorm van meerwaarde komt bij kijken of geleverd wordt.
Date: Tue, 02 Jan 2007 15:50:44 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Just boring
Bee-line essay, "Just boring", released on 02-01-2007 at 15:50
De jongste heeft van mijn dochter's vriend een boekje gekregen als kerstgeschenk: "101 Things To Do before you're Old and Boring".
In een opwellende opruimwoede, ten gevolge van een zoektocht naar een paar onmisbare CD's, zag ik vandaag het boekje liggen in de zitkamer.
Volgens mij onaangeroerd, kan moeilijk anders, want wanneer zou hij de tijd hebben gevonden om er in te snuisteren.
Wat wil je? Slapen tot 13:00 uur, wakker worden en dan eindelijk actie. EÈn lange actie tot ruim 23:00 uur met een onnozel computerspel. Een actie die enkel onderbroken wordt door twee fors afgedwongen eetmomenten. M.a.w. het is vakantie en wat ons v
end lijkt, is voor die gasten ontspanning.
Om mijn zenuwachtigheid te temperen na het moeilijk te verteren besef dat, ondanks een geweldige maar jammerlijk mislukte zoektocht, ik die CD's op mijn buik kan schrijven, vraag ik me af wat ik nog aan zinnige dingen kan bedenken vooraleer het weer tijd
is om in mijn bed te kruipen.
De laatste weken ontsnap ik niet aan de verveling. Ik moet het toegeven.
25 jaar niet weten waar eerst aan te beginnen, altijd wel iets te doen en nu werkloos. Om correct en volledig te zijn: VW, vrijwillig werkloos.
Tijd zat, maar om 07:00 uur of vroeger uit de veren. Niet dat er veel te doen is, maar het gedacht alleen al.
Bij de bakker denken ze een nieuwe klant te tellen, in de ogen van de kippen zie je vraagtekens als ik de eieren jat, ik wacht op telefoons maar die komen niet en buiten spammers weet blijkbaar niemand mij overdag in cyberspace te vinden.
Het ruikt verschrikkelijk naar het syndroom van de (brug)gepensioneerde. Of is het gewoon een gebrek aan cultuur, de cultuur van-het-niets-doen?
Ik zie sommigen al voor het computerscherm op hun stoel schuifelen van weerspannige zenuwachtigheid.
"Wij draaien elke dag ons kloten af en mijnheer ligt te zeuren over verveling".
Of "Ah ah, mijnheer heeft een luxeprobleem. Als hij denkt op pensioen te zijn, dan zullen we dat eens rap oplossen".
Of "Kun je niet ALS je effekes tijd hebt, zorgen voor ...?".
Ho, ho, Julekes. Freinen. Jullie snappen er geen bal van.
Het is anders niet zo moeilijk.
"101 Things To Do before you're Old and Boring"
Surprise me, denk ik.
Na tien minuten hou ik 7 things over om morgen over na te denken.
10) Have an embarrassing moment and get over it
14) See a ghost
25) Start a collection (Neen, toch maar liever niet)
53) Succeed at something you're bad at
56) Know who your friends are
60) Learn to live without something you love for a week
101) Decide what you want to be when you grow up
Morgen wordt ongetwijfeld a very busy day ...
Date: Mon, 08 Jan 2007 13:57:51 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Spruitjes
Bee-line essay, "Spruitjes", released on 08-01-2007 at 13:57
Met een dag retard ...
Vandaag eten we spruiten, spruiten uit eigen tuin.
Voor een rechtgeaarde tuinder zijn dat de lekkerste.
Lang genoeg gewacht op vorst.
Ik reken op de paar vorstachtige ochtenden die er de voorbije weken zijn geweest.
Of die voldoende waren voor het gewenste resultaat, weet ik vanavond pas als ik mijn tanden zet in de net niet te mals gestoofkookte groene pareltjes.
Mensen van-den-buiten weten dat spruiten eten een niet vanzelfsprekende gebeurtenis is.
Niet om het minst omdat veel mensen ze niet lusten. Ik wil ze geen eten geven die nog steeds drager zijn van het spruitentrauma, opgelopen tijdens hun kleuterjaren.
Regel 1: Spruiten eet je enkel op zondag.
Spruiten is zondageten.
Er zijn goede redenen voor, tenminste als je vleeseter bent.
De spruit komt pas tot haar recht met gebraad, liefst varkensgebraad of nog beter varkenshaas.
Regel 2: Spruiten eet je pas als het al gevroren heeft.
Laat je niks wijsmaken, een spruit kent pas haar volle diepe smaak als ze stijf heeft gestaan van de vorst.
Geen lepe trucen uithalen, zoals ze me dat ook thuis durven te lappen.
Voor alle duidelijkheid, je steekt geen spruiten in de diepvries.
Dat is NIET hetzelfde, al valt het moeilijk uit te leggen, vooral aan iemand die het niet wilt verstaan.
Spruiten kweken vergt geen kunstjes.
Zodra de vorst het land uit is kunnen de jonge tere spruitplantjes in de grond. Enige bescherming tegen vogels en koolminnende vretertjes-met-poten is aangewezen.
Een maand later zijn ze niet meer te herkennen. Het zit hen in de familiegenen, ze wassen als kool.
In de oksels van de spruitbladeren beginnen zich stilaan kleine verdikkingen te vormen.
Nijp die in godsnaam niet uit! Kale oksels zijn mode, ik weet het en bij tomaten moet je daar de dieven uitpitsen, ook goed.
Maar in dit geval is het uit den boze, helemaal fout.
Regel 3: Wil je ooit spruiten eten, blijf dan uit die oksels.
Maanden later en met inachtname van regel 2 stoof of kook je de spruitjes gaar.
Laat ze effe in het vergiet op adem komen. Blaker ondertussen fijngesnipperde ui lichtbruin in een kookpot. Meng tenslotte de spruitjes grondig met de glazige ui.
Dien op en blijf rustig.
Laat je vooral niet afleiden door onwillige tafelgenoten.
Neem een mooie ronde spruit, breng ze traag naar de mond en ruik haar heerlijke geur, laat ze rollen in de mond zodat ze al je smaakpapillen kan beroeren en bijt lichtjes.
Geniet van het spruitmoment.
Smaakpapillen vernieuwen zich om de 7 dagen. Iedere zondag opnieuw een unieke sensatie in het verschiet.
Te beschouwen als een bevestiging van regel 1.
Aan spruiten hangt een luchtje, een koolluchtje, hoor ik mopperen.
Bah, allemaal een kwestie van uit de wind te gaan staan en als dat om welke reden ook niet lukt, bedenk dan dat eigen stank altijd beter stinkt dan die van een ander.
Date: Tue, 13 Mar 2007 21:19:21 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Van katten, kiekens en keis
Bee-line essay, "Van katten, kiekens en keis", released on 13-03-2007 at 21:18
Vorige zondag was een benepen dag.
In mei zou ze negen jaar zijn geworden, maar zondag gaf ze luidruchtig de geest.
Het sneed door merg en been.
Al hadden we het dagen in de gaten, we stonden we er als kiekens zonder kop machteloos en onnozel naar te kijken.
Jaren dag in dag maakte ze deel uit van ons dagelijks leven, als een alledaagse vanzelfsprekendheid.
Hoe raar het ook moge klinken, we waren allemaal aangeslagen.
Iets of iemand zien lijden en dan zien doodgaan, wie blijft daar onaangeroerd bij?
Het laat je brutaal stilstaan bij je eigen sterfelijkheid, hoe jong of oud je ook in 't leven staat.
De jongens groeven spontaan een put in de tuin, een plek die we vanuit de keuken altijd kunnen gadeslaan. Daar ligt onze Nero nu.
Nooit gedacht dat het me zou raken, ik ben immers niet zo close met katten.
Vandaag, juist geteld een week later, praat niemand nog over Nero.
Zo zal het ook mij vergaan, vroeger zoals verwacht, of later tegen alle verwachtingen in.
De grond in en het leven gaat verder. Even stilstaan en dan gewoon weer verder.
Mensen vergeten snel en wat ons vandaag bezig houdt of belangrijk lijkt, is morgen geschiedenis.
Al of niet bewaard in woord of beeld of ergens gewoon in 't achterhoofd waar herinneringen op hun lauweren rusten.
Zoals het opstel over "Mijn kat" dat mijn vader schrijven moest in de tijd dat kinderen hooguit tot 12 jaar naar school gingen en meer motten kregen dan verstand.
Zijn bijdrage leverde hem ook enkel maar "een paar peire rond sen oure" op.
Ik heb het verhaal tientallen keren moeten horen, waardoor het deel uitmaakt van mijn persoonlijke geschiedenis. Een geschiedenis "van tegen Brussel".
"Mijn kat ...
Ik wei ni choo wa da ik dau moun over segge want waele hemme thoÎs geen poes."
Ja, mijn vader was kort van stof.
Deze week kreeg ik het zelfde gevoel met iets dat naar alle waarschijnlijkheid ook gaat verdwijnen, zeker in zijn huidige vorm, en raar maar waar ook pijn doet aan het hart.
Het houdt verband met Nero, niet onze Nero, maar DE Nero van 't school:
Imperator Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus.
Kortweg DE Nero, keizer van Rome, die toen men hem kwam arresteren zich liet doden met de woorden "Qualis artifex pereo" (1).
De geschiedenis vertelt ons verder dat toen heel Rome brandde, hij zelf op de top van de Palatijn met een lier zat te spelen, terwijl onder hem de stad in lichterlaaie stond.
Dat brengt mij naadloos tot de kiekelieren in 't keiskot van Zuun.(2)
Daar wordt vandaag nog met veel toewijding en zorg op authentieke wijze in een authentieke omgeving de "enige echte" Brusselse kaas en schepkaas gemaakt.
Vermoedelijk gaat binnen enkele maanden dit stuk cultuurhistorisch erfgoed verloren als Kaasmakerij Vander Gucht willens nillens zijn deuren sluit.
Voor meer vragen moet je terecht bij Dominique van het FAVV.
De Brusselse kaas (hettekaas), de schepkaas en ook de mandjeskaas uit Beersel zijn de enige traditionele kazen die Vlaanderen ooit rijk is geweest. Vandaag mogen dan allerlei kazen zich scharen onder het embleem Belgische Kazen, wij zijn historisch niet m
eer of niet minder een melk- en boterland geweest. Buiten de vernoemde kazen was er vroeger geen kaasproductie.
Althans niet in Vlaanderen. In WalloniÎ behoort de Hervekaas tot het cultuurhistorisch erfgoed en heeft als dusdanig door de E.E.G het A.O.C. keurmerk verkregen.(3)
Meer nog, de Hervekaas is de enige Belgische kaas die het label van "Slow Food" mag dragen.
Maar goed, we zitten in de Zennevallei, ten zuidwesten van Brussel en daar in Zuun rusten de kazen op kiekelieren(4) nog steeds als dappere maar stille getuigen van een rijke (ambachts)cultuur.
En cultuur is als natuur: vroeg of laat gaat het naar de kl...
Daarom een klein eerbetoon en in 't Brussels.
Es er nog plosj veu gooje fret?
In Zuun hemme ze wa feui, ze weure da geschore zonder ziep deu 'n kwoeje die in de vakanse no 't schoul eit geweist.
Ze zaen den boÎk van Brussel aan 't aranzjeire, naa den hettekeis en fleuis de Guus.
Binne een koppel mojnne leit den hettekees onder de greun sozje.
Ik wil mai heur voesj geen waure moo ik zau heur wille zegge: Ge zedde gae ni goo gae. 'k zeen aa lever van achter dan van veui,'k weur van hiel aa misere ni choo.
---
(1) Qualis artifex pereo = Wat een kunstenaar sterft er met mij...
(2) lier = ladder, kiek = kip; kiekenlier = slaapstok voor kippen in een kiekenkot
(3) A.O.C. = Appellation d'origine contrÙlÈÈ
(4) Kiekenlier in 't keiskot = houten keper die bovenaan via een gat in het gebinte (zoldering) kan verankerd worden. Op die keper zitten om de 25 ý 30 cm houten latten verwerkt waarop de kaasplanken met de geklopte kazen komen te rusten. Zie
Date: Sun, 08 Apr 2007 12:50:52 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Wachten op Pasen
Bee-line essay, "Wachten op Pasen", released on 08-04-2007 at 12:50
Ik lig al dagen op de loer en telkens ik ze op heterdaad betrap, zijn ze me te snel af.
Als gewetensbezwaarde zijn mijn middelen om daadkrachtig op te treden beperkt.
Een speelgoedpistooltje dat kleine gele balletjes afschiet is mijn enig wapen.
Volgens de geest van de geweldloosheid ga ik over de streep, maar zoals velen ben ik, als het er op aan komt, beter in letters.
Twee keer op rij hebben we nu de erwten herzaaid, maar die vette duiven weten ze met bek en poten feiloos uit de grond te halen "voor" ze nog maar kunnen kiemen.
Van geduld gesproken: "Waarom kunnen die dierlijke varianten van een C180 niet op z'n minst wachten tot er iets uit de grond komt?".
Neen, ze gaan met ingebouwde radar rij per rij af en laten een kuilspoor na alsof ze zeggen willen: "Voila, de geul ligt klaar, leg er maar nieuwe in."
Tegen dat ik de 2 deuren naar de tuin met onvermijdbaar veel kabaal heb open gekregen en met mijn pistooltje klaar sta, maar me dan de koelbloedigheid ontbreekt om me te herinneren hoe ik de veiligheidspal moet lossen, is de vogel gaan vliegen.
Frustrerende bezigheid, maar dat is wachten en vervolgens te laat komen altijd.
Het enige dat ik er tot nu toe mee heb bereikt, is het besef dat ik niet deug om het Land in oorlogstijden te dienen.
Maar daar moet ik geen 50 voor zijn geworden, dat weet ik al jaren.
Ondertussen lijkt den hof al twee weken op een kerkhof, jammer genoeg niet met kruisen boven duivengraven, maar vol plastic zakken die bengelen aan stokken.
Haalt dus niets uit en het trekt nog op niks ook. En ik vrees dat de buren (en ook de duiven) hetzelfde denken.
"Hoe gaan we dit aanpakken?" vraagt mijn wederhelft meer dan bzorgd.
Denk niet dat dit een vraag is en neem die "we" vooral niet te letterlijk.
Zij wil binnenkort erwten op tafel en het is aan mij, de man, de jager, te zorgen dat het ooit zo ver komt.
'A hell of a job' gelet op het achterliggend ethisch dilemma.
Een dilemma dat vergelijkbaar is met dat van een stotterende Getuige van Jehova, die wil hij zijn plicht vervullen, toch de straat op moet om zieltjes te winnen.
Denk niet dat ik overloop van sympathie voor die sekte van Angstkwezels.
Niets is minder waar, ze zijn minstens zo erg als die schijnheilige, niets ontziende duiven.
Keer op keer komen ze in trosjes met een smile tot achter hun oren, trekkebekken als voorgeprogrammeerde zombies, luisteren nooit als je zelf iets te zeggen hebt, roddelen als de beste op veilige afstand en smeden heimelijke plannen hoe ze je de volgende
keer bij je pietje of erwten kunnen pakken.
Vandaag is 't Pasen, een zonnige dag ... een mooie dag voor een duif om te sterven.
Een zoensoffer op Pasen als symbool van de noodzaak van de dood voor het leven (van mijn erwten) en van de opstanding uit mijn beproeving.
Al lijkt niets vredevoller en liefdevoller dan een duif (of een Getuige van Jehova), de idee lijkt mij alvast spiritueel verdedigbaar.
Al zijn spiritualiteit en ethiek wel geen synoniemen (en zeker niet voor godsfanaten), op een verzoeningsdag als vandaag mogen atheÔsten ook wel eens wat water in hun wijn doen.
Ik snuif uit grootvader's doos wat opium, ga gezwind op jagerspad en spreek mezelf vredevol moed in:
"Mijn uitverkoren duif, mijn tortelduif, ik kom er aan, ik hak je in de pan en eet vanavond "Pigeon avec ou sans pois".
Zalig de gedachte ...
Date: Sun, 15 Apr 2007 18:53:24 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Cristal clear
Bee-line essay, "Cristal clear", released on 15-04-2007 at 18:53
Ik voelde het aankomen zoals een hond onweer.
De fietsen bleken de voorbije week in alle stilte gepoetst en gesmeerd.
Opgeblonken stonden ze te glinsteren en brandden zich ongevraagd als bliksemschichten op mijn netvlies.
Iets slimmer dan onze dierbare viervoeters heb ik geleerd dat blaffen noch huilen dan nog helpt om de nakende dreiging af te wenden.
Die kwam met rasseschreden nader toen de zon als een jonge adonis vermomd, ongegeneerd en uitermate uitgelaten naar mijn wederhelft begon te knipogen.
Oud genoeg om de situatie realistisch in te schatten, wist zelfs mijn dikke teen dat er iets op het menu ging komen dat zwaar op mijn maag zou komen te liggen.
Mijn gedachten waren nog niet koud of het galmde onweerspellend in mijn oorgangen:
"Hedde gij morgen iets te doen?".
Niet wachtend op een antwoord: "De fruitbomen staan nu in bloei, het moet met zo'n weer zalig zijn in Haspengouw tussen de bloesems te fietsen. En ik heb alles wat we nodig hebben, fietsroute incluis."
Je kan dan gaan tegenpruttelen, heel creatief uit de hoek komen met briljante hapklare bezwaren, waarvan de overredingskracht onder normale omstandigheden en indien verstandig aangebracht, een bewezen kans tot slagen hebben. Ja, dat kan.
Maar 't is lente en je vrouw zit met de kriebels ... geef toe, dat zijn verzachtende omstandigheden. Met azijn vang je geen vliegen, je moet weten wanneer je moet zwijgen en toegeven.
Ergens in de buurt van Borgloon, right in the mlddle van het Haspengouws bloesemland, sleurde ik een dag later mijn knokige stramme ledematen door het heuvelachtige landschap van frivole appelaars en perelaars op een kramakkelige madammenfiets met 3 armza
lige versnellingen in 't wiel.
Ofwel te groot ofwel te klein verzet, nooit bleken die versnellingen opgewassen 'my wife in drive' bij te benen.
Na enkele kilometers riepen mijn kurkdroog geschuurde kniegewrichten om olie, voelde mijn kont aan als een kapot geslagen, platgewalste brij vlees die enkel nog door mijn broek werd samengehouden en begon mijn uitgestoomd lijf bij 27ƒ C zonnewarmte t
lucineren over frisse pinten.
Keer op keer als er in de verte een kerktoren opdook, bleek de route, onmiskenbaar uitgestippeld door een sadist van Limburger, steeds toevallig weg te kronkelen van het dorpscentrum. Weg dus van alle mogelijke etablissementen die dorstigen kunnen laven.
Limburgers ... een vriendelijk volkje, claimen ze dan.
Na 25 km vertoonde mijn wederhelft een opwelling van medelijden met haar mededeling dat we "straks" in Alken zouden passeren.
Alken, Cristal Alken, bier, drinken ... ratelde het als een doorgeslagen plaat door de schaarse hersencellen die de hitte blijkbaar hadden overleefd.
Die gedachte hield me (voorlopig) overeind.
(Achteraf bedenk ik: een man heeft toch niet veel nodig om moed te scheppen. Eigenlijk zijn wij met weinig content.)
Ik kom op dat dorpspleintje in Alken, zie de gebouwen van de brouwerij achter de huizen opduiken, en richt mijn verwilderde blik smachtend van links naar rechts.
Ginder, een cafÈ!
Gesloten.
Daar, nog een cafÈ!
Te Huur.
En daar, nog ÈÈn!
Alle terrastafeltjes in beslag genomen door mensen die zonder tafelparaplu liggen te smelten in de zon.
Gefrustreerd rij ik dat dorp in alle richtingen door in de ijdele hoop me in de schaduw op een stoel te kunnen neerploffen met een pint voor mijn neus, maar buiten een verhoging van het melkzuurgehalte in mijn spieren vind ik niets.
Dat kan toch niet! Hoe is 't mogelijk! In Alken, met een brouwerij om de hoek, drie cafÈs: ÈÈn dicht, ÈÈn gesloten, ÈÈn zonder paraplu's.
Ik voelde het kriebelen, waar het tenminste nog kon kriebelen, al waren het belange geen lentekriebels.
's Avonds thuis, met een Cristal in de hand, wordt het me kristalhelder dat het met die Limburgers de laatste jaren echt wel de verkeerde kant uitgaat.
Ze weten het zelf nog niet, dat komt (natuurlijk) later pas ;-)
Export ... dat wordt de dood van de Limburgers, met die E314 en E313 vertrekt alles uit de Limburg.
Als ze niet opletten, herbouwt men het Openluchtcentrum van Bokrijk in de Plantentuin van Meise en gaan ze het nog zelf doen ook.
Een uur later verschiet ik me blauw als ik voor de spiegel in de badkamer naar mijn tomatenrood voorhoofd kijk. De lentezon heeft me duidelijk afgestraft.
Nu nog hoofdpijn, bedenk ik, en daar spurten de lentekriebels van mijn wederhelft me op hun kleine tweewielertjes ook nog voorbij en blijf ik, als eenzame fietser, enkel met het melkzuur achter.
Date: Tue, 29 May 2007 08:10:00 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Parmezaan
Bee-line essay, "Parmezaan", released on 29-05-2007 at 08:10
Land van melk en honing ...
Of je nu wilt of niet, die uitdrukking roept een beeld op of je stelt je er tenminste 'iets' bij voor.
Dat iets zal naar alle waarschijnlijkheid van persoon tot persoon verschillen.
Sommigen zullen ongetwijfeld denken aan het Beloofde Land of het Aards Paradijs.
Anderen zien het narcistischer als het Land van melk & honing, wiet en witte wijn.
Zelf denk ik sedert vorige week aan de streek onder Parma:
Land van parmigiano en proscuito.
In dit stukje Apennijnen, dat zich eind mei wentelde in volzomerse stemming,
hing kilometers lang een erotiserende geurwolk van gras- en luzernehooi.
Verdoken voor de zon en mensenblikken, achter dikke muren, zwolgen moeders van koeien gulzig en naarstig
hap na hap de zongedroogde stengels op, de blauwe melkaders voedend die als dikke strengen
slingerden over hun kolossale borsten.
Uit respect voor die rijke dagelijks melkgift wordt ook de parmigiano 7 dagen op 7 bereid, handmatig en natuurlijk.
Het credo van de parmigiano klinkt dan als een eerlijke klok in de oren: "Never manufactured, always handmade".
De avondmelk wordt 's morgens door gravitatie afgeroomd, gemengd met de volle morgendmelk en ruim 2 uur later
wordt de rauwe wrongelmassa door 2 gespierde mannenlijven uit de hete kaaskuip gelicht in grote kaasvormen.
Per kaasvorm verdwijnt er 600 liter melk of 16 liter voor 1 kg kaas.
28 dagen lang ligt de kaas zout op te zuigen in het pekelbad als voorbereiding tot het rijpingsproces.
Een proces dat minimaal 24 maanden in beslag neemt, de betere kazen tot 36 maanden en enkelen uitzonderlijk tot +48 maanden.
Al die tijd liggen die blokken kaas in grote pakhuizen op houten planken te rijpen, 10 planken hoog tot ruim 6m hoogte.
Een fortuin aan zongele kazen ligt daar te kristaliseren tot veredeld melkeiwit. Een hallucinerende aanblik.
Kun je vatten dat je 36 maanden moet voederen, melken, verkazen vooraleer je je eerste kazen kunt verkopen?
Wel, this is Slow Food, mensen.
Ondertussen liggen de zwarte varkens in de buurt te verzuipen in de aangereikte kaaswei tot hun buiken klotsen van het groengele vocht en ze voldaan, puffend, buik tegen buik liggen te bekomen van het goddelijk vocht.
Niet voor niets zijn er massa's varkens te bespeuren rond Parma, wroetende buitenlopende varkens, varkens die zichzelf kunnen zijn.
Dankzij de parmigiano zijn er varkens en dankzij de varkens is er heerlijke gedroogde proscuito, lumbo of cotto.
Vers vlees dat wordt gezouten en minimaal 12 maanden wordt gedroogd, regelmatig gestoken wordt met een houten pin om het parfum van het vlees te beoordelen tijdens de loop van het rijpingsproces.
Net als voor de parmigiano zorgt 'tijd' hier voor een geconcentreerd product, een volsmakelijke en natuurlijke bron van krachtvoer. Een streling voor de tong, het resultaat van een respectvol evenwicht tussen plant - dier - mens.
Het was moeilijk afscheid nemen van Val Ceno, de mysterieuze streek rond Bardi, 70 km onder Parma, ver weg van de moderne gekunsteldheid, de wereld waar wij dagdagelijks willen of moeten vertoeven.
Een dag later verblijven we in La Cinque Terre, waar (buitenlandse) toeristen zich als mieren vergapen aan de koraalblauwe kust, waar 5 dorpen zich eeuwen terug een plaats hebben uitgehakt tussen de kustrotsen.
In die kleurrijke harde realiteit vol niet te verzadigen mensen worden we bestolen en moeten we geheel onverwacht de reis naar huis aanvatten.
Dat had ons niet overkomen tussen de varkens en de koeien, denk ik gelaten en machteloos.
---
Il Parmigiano (de Parmezaan), een grote miskende Italiaanse meester(schilder), werd in 1504 geboren in Parma en stierf 36 jaar later in Casal Maggiore.
Zijn passie voor de alchemie kostte hem niet alleen veel tijd, geld, en gezondheid, maar weerhield hem zijn engagementen te houden.
Gedeeltelijk vooraf betaald, werd zijn opdrachtgever (The Steccata Confraternity) het wachten beu, vervolgde en veroordeelde hem tot de gevangenis in 1537. Vrijgelaten onder de belofte zijn opdracht af te maken, verviel hij terug in hetzelfde patroon, ont
snapte naar Casal Maggiore, waar hij veel te vroeg stierf.
(Het zal je maar overkomen, en toch ... als de passie roept)
Date: Sat, 09 Jun 2007 19:58:25 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Indoor
Bee-line essay, "Indoor", released on 09-06-2007 at 19:58
8 juni ... St. Medard.
Wie al eerder deze schrijfsels las, zou moeten weten dat indien het gisteren regende, het 6 weken lang zal regenen.
Medard bepaalt of je de gedachte aan een zonnige zomer al of niet op je buik kunt schrijven.
Dat is een natuurwet, niets meer niets minder.
In Rotselaar was het onweerachtig, maar verder heb ik geen regen gezien.
Is dat goed genoeg voor onze Medard?
Stel dat het toch 6 weken gaat regenen ...
Wat ga je dan doen?
Ongetwijfeld veel binnen zitten en sjagrijnig uit de hoek komen.
Zou ik ook doen ... ken uzelf.
Creatief, innovatief of pro-actief is iets anders.
Zoals met veel andere zaken is berusting uit den boze, ik kan er van meespreken.
Morgen is het Het Feest van de Democratie en als de teerlingen verkeerd vallen dan krijgen we geen 6 weken maar 4 jaar on-weer.
We hebben al ruim een week lang ongevraagd en ongewild demo's voorgeschoteld gekregen.
In mijn geval zijn er al een paar koppen die me dermate de strot uitkomen, dat ik mijn hart vasthou die de komende 4 jaar dag in dag uit op de TV te zien verschijnen op een ogenblik dat ik me wil ontspannen of het verstand effe op nul wil zetten.
Ik mag er niet aan denken dat de een of andere heimelijke hypocriet 4 jaar lang het weer gaat uitmaken.
Hoog tijd om een keuze te maken. Na een uur website surfing heb ik zo wat alle namen en koppen voor Kamer en Senaat van het arrondissement Leuven voor ogen gehad.
Dweilen met de kraan open, ik word er niet vrolijker op, al heeft de zon buiten eindelijk goesting de wolken en de miezerigheid te verdringen.
Ongelovelijk wie en wat er op die partijlijsten verschijnt, je wilt ze zelfs geen eten geven om ze in leven te houden. Geloof me.
Mijmerend over creatieve oplossingen als de regen de bovenhand haalt, passeert me op de E314, richting Limburg, een firmawagen met het opschrift: "Green Concept - Indoor Landscaping".
Indoor Landscaping ...??? ...!!!! ...
Mijn eerste gedacht: "EÈn van de zo vele post-moderne yuppies uit Haaasselt, het Barcelona van het Noorden, die met een Armani pak kamerplanten wil slijten".
(Ik durf zelfs te wedden dat ik de nagel op de kop sla.)
Een paar honderd meter verder zitten mijn grijze cellen naarstig het opschrift te herkauwen en zie ik licht in de regentunnel schijnen.
Geen bouwvergunning, geen milieuvergunning vereist om heel het jaar indoors in je eigen favoriet landschap te verkeren ongeacht de erbarmelijkheid van de toestand buiten.
Je geliefkoosd groen (vakantie)panorama, je eigen gewenste miroklimaat dagelijks qua luchtvochtigheid, warmte of zonlicht met een paar knoppen bij te regelen.
Het summum van hydrocultuur en groene domotica.
Is dit geen kleine subsidie waard?
Date: Sun, 24 Jun 2007 20:47:10 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Midzomer knipsels
Bee-line essay, "Midzomer knipsels", released on 24-06-2007 at 20:47
Midzomerwende passeert langgerekt de revue in een venijnige wisselvalligheid van regenbuien met pijpestelen.
Na Sint Jan zijn de groeihormonen van de natuur uitgewerkt en korten de dagen beetje bij beetje tot ze bij de Midwinterwende weer van gedacht veranderen.
Dat is hier nu eenmaal de natuurlijke gang der zaken. Het heeft geen zin daarover te redetwisten.
Er zijn aanverwante natuurwetten die gevoeliger liggen. Snoeien bijvoorbeeld.
Ieder rechtgeaard plattelandskind weet (nog) dat de beste snoei de zomersnoei is. Juist omdat de hergroei dan minimaal is, een vaststelling die tenvolle rekening houdt met het basisprincipe: "Snoeien is groeien".
Wel, dat laatste mag je bij mij thuis eens komen uitleggen ... als ik niet thuis ben, want ik wil de miserie niet horen.
"Het wordt tijd dat ik je weerborstels van wenkbrauwen eens bijknip, je neusharen kortwiek, een ferm stuk van je haar snij, ...." deponeert mijn wederhelft zeker van haar stuk.
"Magda, hoe dikwijls moet ik je nog wijsmaken dat al wat je knipt tweemaal zo snel groeit? Het heeft totaal geen zin, meer nog, je bereikt enkel het omgekeerde effect. Bedenk gewoon iets anders voor die schaar. Ga gewoon buiten snoeien, 't is trouwens de
moment."
"Wat voor een man ben jij eigenlijk? Straks trek je meer op een aap dan op een vent. Ga in een boom hangen!"
En ik niet afgevend: "Je ziet dat je nooit dat boek 'De man die zijn haar kort liet knippen' van Johan Daisne hebt gelezen. Anders zou je wel beter weten".
Ok, ik weet wel dat ik niet de meest geknipte man ben. No problem.
Maar al bij al ben ik liever de knipogende dan de geknipte man, tenminste zo lang ik niet van straat moet geraken.
---
Midzomerwende: de zonnestilstand tussen 21 en 24 juni
Sint Jan: 24 juni
Midwinterwende: de zonnestilstand tussen 21 en 24 december
---
Op de achterkant van het boek geeft Johan Daisne zelf het antwoord op de vraag:
ìWaarom de titel De man die zijn haar kort liet knippen?î.
Daisne geeft hier twee redenen voor:
Dat korte haar zoekt hij om jonger te zijn, frisser, minder ziek, vitaler. Die haardracht moet hier symbool zijn van haast iets soldatesks: de Rasierschnitt van de Duitse officier. Daarin is de idee disziplin verbonden, beheersing, enz.
Wanneer Govert, de hoofdpersoon, zich gewonnen geeft, zijn schamele condition humaine gaat aanvaarden, wordt het korte, gemillimeterde haar van militaire Rasierschnitt tot tonsuur van de kloosterling. Govert legt zich neer bij de beproeving die het leven
en de Schepper van hem verlangen.
Date: Sun, 15 Jul 2007 13:17:03 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Montcuq ja ... !
Bee-line essay, "Montcuq ja ... !", released on 15-07-2007 at 13:17
Het is zomer!
De zon staat hooggloeiend aan de hemel en door de zwoele avonden lijken de dagen dubbel zo lang te duren. Overdag zie je geen kat of vogel de warmte trotseren. Alles ligt in platte rust, een beetje als God in Frankrijk deugd op te sparen
voor slechte dagen.
Maar dan toch niet de voorbije week, toen we met heel de familie het uiterste hoekje van de Lot opzochten.
Ik weet niet welk weer er thuis te beleven viel, maar ten zuidwesten van Cahors lieten de zonnebloemen hun koppen hangen. Het ene veld na het andere oogde als een ingetogen openlucht begrafenisviering en het enige dat God deed, was massa's tranen storten.
Zelfs zonder zonnebril scheen het water in 't zwembad dag na dag grijzer te worden, en ... voller ook wel.
Eigenlijk hadden we het na de eerste dag al kunnen weten.
Weinig of geen toeristen EN een hÈÈl groen lieflijk glooiend landschap.
Als je daar effe bij stil staat, dan hoor je de miserie al van ver aankomen.
Iedere professionele zonneklopper van een toerist weet dat er op zulke plekken nauwelijks zon te bespeuren valt.
Aan de vinken hadden we het ook kunnen weten. De hele dag suskewieten: "Suskewiet, suskewiet, 't is niet nodig dat je de planten giet".
Vijgen na Pasen.
Trouwens waarom staan er hier veel vijgenbomen en waarom zijn die blaren zo groot? Omdat je vergeten bent je paraplu mee te brengen naar dat zonnige zuiderse Frankrijk.
Zelfs de buizerds zitten hier voor je neus minutenlang te bidden van miserie.
Het graan raakt maar niet gedorst, de muizen liggen bolrond op hun rug onder de strostengels met de graankorrels te morsen en steken van plezier een pootje op.
Tien km verder, in de bewoonde wereld, kun je eten vinden in Montcuq.
Ook een naam om niet naar huis te schrijven, laat staan een postkaart van te sturen.
Alleen op zondagmorgen valt er schijnbaar nog iets te beleven.
Waar ze uitgekropen komen, is niet te achterhalen, maar al wie nog patatten, verse groenten of foie gras te slijten heeft, zakt blijkbaar af naar de plaatselijke markt.
Het ene kraam presenteert zich al biologischer dan het andere, als je tenminste de plakkaten mag geloven die ze meezeulen en die meer plaats innemen dan de 3 kg patatten en 7 platte tomaten die ze thuis nog hebben gevonden.
"Mijn tomaten zijn beter als die van mijn gebuur. Die van hem komen uit de serre, de mijn staan buiten in den hof en zijn veel malser".
Allez, peinst dat boerke nu echt dat we van gisteren zijn! Hoe kan hier in godsnaam een tomaat nog maar rood blozen zonder zon? Hooguit van schaamte door zoveel onnozel gezever.
Als we onze manden hebben volgeladen met patatten, tomaten, ajuin, sla, piepkleine Rocamadour geitenkaasjes en een paar flutes bollen we terug naar onze als vakantiewoning gerestaureerde boerderij waar onze kinderen en schoonkinderen in spÈ als aasgi
vallen op de verzamelde buit.
Dan storten we ons met z'n allen, als konijnen, op het uitgestalde eten, ledigen we fles na fles de nog net te zuipen platte Cahors wijn en leggen ons dan te ruste onder twee dekens en een dekbed.
Een kwartiertje later dromen we de zon hooggloeiend aan de hemel en ligt alles in platte rust, een beetje als God in Frankrijk, moed te sparen voor een terugreis over vier uur Parijse p»ripherique op le quatorze juillet.
Wedden dat mijn tomaten thuis al rood kleuren?
Date: Sun, 22 Jul 2007 17:32:03 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: L' entrepot du Congo
Bee-line essay, "L' entrepot du Congo", released on 22-07-2007 at 17:31
Title:
(of ... BelgiÎ op z'n zwartst)
Ons groot jaarlijkse volksfeest is weer achter de rug.
Het afsluitend spetterend vuurwerk op het plein voor het Koninklijk Paleis doet ons nu al hunkeren naar de volgende Nationale Feestdag.
Met het Huis van Saksen-Coburg kregen wij, les petits belges, immers op 21 juli 1831 met Leopold I eindelijk een nationaliteit, eigen grenzen en een geschiedenis. BelgiÎ stond vanaf dat ogenblik op de wereldkaart.
Weliswaar slechts een verfrommelde vod groot, maar dankzij de afleiding die Leopold II zocht en vond in zijn grote jacht op een kolonie, kwam daar verbetering in toen we er zijn 'privÈ'-kolonie Congo-Vrijstaat bijkregen.
En met de figuur van Leopold II verzekerden we ons verder van een blijvende internationale bekendheid, zonder dat we daar zelf iets moesten voor ondernemen. Dat was pas een koning.
Zijn sexuele reputatie was na een aantal jaren zelfs zo algemeen bekend, dat Koninklijke Hoofden van andere beschaafdere (?) Europese landen niet met hem in het openbaar gezien wilden worden.(1)
De Duitse kanselier Otto van Bismarck noemde de leden van het Huis van Saksen-Coburg smalend 'de dekhengsten van Europa'.
(Als Hertogen van Brabant keken zij in hun jonge jaren wellicht te veel naar Brabantse boerenpaarden)
De 23 jaar Congo-Vrijstaat onder het schrikbewind van Leopold II werden gekenmerkt door volkerenmoord, slavernij, ontvoeringen, martelingen, verkrachtingen, onthoofdingen en het afhakken van handen. De schattingen over het aantal slachtoffers variÎre
zienlijk, maar lopen in de miljoenen.
Daar hebben wij nooit iets over geweten.
Wij aten de chocola en als die op was, stuurden we het zilverpapier met de Zusters van Liefde naar de zwartjes. Meer konden wij niet doen.
In 1895 werd door hem de Compagnie Belge Maritime du Congo opgericht en zestig jaar lang waren de Congoboten in Antwerpen een begrip.
Zij meerden aan aan de Vlaamse kaai op de nu gedempte zuiderdokken en in den Entrepot du Congo werden de goederen onder douanecontrole opgeslagen tot ze hun bestemming kregen.(2)
Raar maar waar, Leopold II zelf heeft nooit ÈÈn voet gezet in zijn Congo.
Als ik in Antwerpen afspreek, dan arrangeer ik de ontmoeting steeds in het cafÈ "L'entrepot du Congo" op de Vlaamse kaai.
In het donkerbruine houten interieur waar het portret van onze bijna zaligverklaarde koning Boudewijn I toeziet op de goede zeden, drink ik steevast een gueze ter ere van onze beruchte Hertogen van Brabant en wacht op mijn gezelschap.
In deze historische entourage word ik terugeworpen in de tijd, hoor ik buiten de Leopoldville de aftocht blazen voor een maandenlange tocht naar het zwarte Afrika en word ik begot zeeziek en misselijk van het gedacht alleen.
Op de reling staat Mobutu, zijn tweede vaderland uit te wuiven en
welopgevoed door hetzelfde hofprotocol dat Filip en Laurent later
groot zou maken, gaat Mobutu Sese Seko gedwee in op de vraag van een TV-reporter:
"Monsieur le PrÈsident, pourriez-vous dire quelque chose au micro s.v.p.?"
'Bonjour micro, tout va bien au Congo'
---
(1) Spotprent van Leopold II op http://www.beaware.be/Leopold2.jpg
(2) Entrepot, pakhuis waar de lading entre of "tussen" herkomst en bestemming is.
Last updated on 22 Jul 2007 by BusyBee