The Bee-line list archive ending on 23 Dec 2007

Topics covered in this issue include:

  1. A bite more?
       <beemaster@beaware.be>
       Mon, 30 Jul 2007 21:42:51 +0200
  2. Louis
       <beemaster@beaware.be>
       Fri, 17 Aug 2007 21:03:39 +0200
  3. To burn or not to burn
       <beemaster@beaware.be>
       Wed, 22 Aug 2007 17:59:10 +0200
  4. Waar blijven de geiten, boer?
       <beemaster@beaware.be>
       Sat, 01 Sep 2007 13:33:48 +0200
  5. Rouw om rauw
       <beemaster@beaware.be>
       Sat, 01 Sep 2007 18:50:01 +0200
  6. Te Huur
       <beemaster@beaware.be>
       Sun, 02 Sep 2007 17:44:01 +0200
  7. 11/9 versus 9/11
       <beemaster@beaware.be>
       Tue, 11 Sep 2007 20:11:09 +0200
  8. Te deugt niet
       <beemaster@beaware.be>
       Mon, 17 Sep 2007 14:49:12 +0200
  9. Spa ... plat of bruis? 
       <beemaster@beaware.be>
       Sat, 29 Sep 2007 20:53:53 +0200
 10. Keep On Movin'
       <beemaster@beaware.be>
       Wed, 17 Oct 2007 12:48:28 +0200
 11. Do you mind?
       <beemaster@beaware.be>
       Sun, 23 Dec 2007 16:44:16 +0100

Date: Mon, 30 Jul 2007 21:42:51 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: A bite more?

Bee-line essay, "A bite more?", released on 30-07-2007 at 21:42




Het verdict is gevallen.
Te hoge cholesterol!
Een gekend probleem bij menig 50 plusser.
Groot zijn de wansmakelijke gevolgen. Wat een ontnuchtering!
Alleen nog oenen van kalkoenen en light versies van deftig eten.
Om nog te zwijgen van aanraders als vette vis.
Geen goei boter meer, geen spek of mayonaise.
Lichtelijk gedeprimeerd vraag ik me af hoe het nu verder moet.
Misschien hoef ik nu ook geen geen witte kool met kaaskroketten en bruine rijst meer?
(Kom me a.u.b. niet vertellen dat er ook al magere kaaskroketten in de winkels liggen.)
Mager eten ... en ik ben al zo mager.
Ik kan het maar niet verteren.
Een mens eet toch niet alleen met zijn buik. Als 't zo simpel was!
Neen, heel wat mensen eten ook met hun ogen.
En sommigen zoals ik willen 'food for their soul'.
Wat te denken van 'aardbeien in warme chocolade'? Sensueel en verleidelijk.
Dat is wat anders dan konijn met pruimen, omdat het al zo lang geleden is dat ...
---
...?
Vorige week in 't ziekenhuis kreeg het oud vrouwtje naast mij bezoek van de 
specialist van dienst. 
"Ben je de laatste dagen naar de grote koer geweest, madammeke?"
Moet je daarvoor begot 7 of 10 jaar naar 't school geweest zijn?
---
Of frambozentaart met mascarpone room.
Of spek op den barbeque. Hartig en vettig, zoals in 'hoe vettiger, hoe prettiger'.
Eten waar je 'helemaal' van opkikkert: GOOD MOOD FOOD.
Neen, liever met lange tanden eten zeker, bite by bite, en stress krijgen van de mess op mijn bord.
Op den duur zou een mens nog schrik krijgen hongerig te worden.

"Je gaat er toch 'iets' aan doen?" hoor ik iemand uit de keuken roepen.
'Bah ja zeker, 'k zal niet anders kunnen' met het verstand op automaat.
"Allez, wie had dat nog gedacht, je krijgt verstand. Morgen vis?"
'Ik eet alleen wat van de grond komt, niks dat te lang in 't water heeft gelegen.'
"Gij zijt en blijft een echte boer!"
'Awel, als 't zo zit dan kan ik er niks aan doen.'
"Hoe da?"
'Boeren en varkens worden knorrend vet' 

Date: Fri, 17 Aug 2007 21:03:39 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Louis

Bee-line essay, "Louis", released on 17-08-2007 at 21:03




Als je in Google de naam "Louis" intikt, krijg je honderdvierennegentig miljoen hits.
Dat is niet min, daar ben je even zoet mee.
Niet echt verwonderlijk met figuren als Pasteur, Armstrong, Paul Boon, Tobback, Michel, Neefs.
Kennen we allemaal wel, min of meer, van de boekjes of van de TV.
Maar de Louis die ik ken, staat er volgens mij niet tussen.
En het is NIET omdat je niet in Google te voorschijn komt, dat je niet bestaat. Laat dit even duidelijk zijn, youngsters!
De Louis bestond al jaren vooraleer Google het internet daglicht zag (en overwon).
Ik heb de Louis meegemaakt begin jaren tachtig toen hij als vriend van vrienden op de geitenboerderij allerlei klusjes kwam uitvoeren.
Als bricoleur avant-la-lettre (dus voor het Gamma tijdperk) bleek voor de Louis geen opdracht te heet of te zwaar.
Metaal en motoren, dat was de Louis zijn ding en als hij de klus had geklaard, kwam hij binnen, at mee en nam je voor de rest van de avond op sleeptouw met vreemde of grappige verhalen.
Met de Louis kwam voor ons, geitenbreiers uit het achterland, de stad en de wereld in huis. Veel beter als TV, en die hadden we niet.
Een grote en lawaaierige bek met een hart van goud, kindervriend, vrij als een vogel, anarchist tot in de kist.
Zeker twintig jaar niks meer van gehoord of gezien.
Hoe is 't mogelijk? 
Niet zo moeilijk als je weinig of nooit je kot uitkomt.
Vandaag kregen we telefoon en volgende woensdag 22 augustus tref ik hem, vijfenvijftig jaar oud, in het crematorium van Vilvoorde, om halfelf, op mijn verjaardag, tussen 4 houten planken.
Zijn klein warm hart begaf het ... in alle stilte.

Date: Wed, 22 Aug 2007 17:59:10 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: To burn or not to burn

Bee-line essay, "To burn or not to burn", released on 22-08-2007 at 17:59




De Louis, alias Lodewijk Frison (bleek vandaag), heeft een mooie en zeer ontroerende afscheidsviering gekregen.
De zaal stond bol van 't volk. 
Menige traan weggepinkt en ik ben niet te verlegen om het te zeggen.
Niet omdat ik nu zo close met de Louis was verbonden. Neen, in alle eerlijkheid, dat was ik niet.
Maar de emotionele betrokkenheid van een grote groep mensen van allerlei allooi, de zuiverheid van hun gevoelens en hun waardering voor een figuur die bekend stond als "ne rare, gene gewone", dat heeft me enorm geraakt.
Een mens die geleefd heeft en steeds het beste van zichzelf gaf, laat sporen na, zoals diepe rimpels getuigen van een rijk en doorleefd leven.
"En?" zegt mijn wederhelft "nog altijd niet van gedacht veranderd? Geen crematie voor jou?".
Wel, ik heb er moeite mee. Op zich heb ik niets tegen dat verbranden. Voelen doe je het toch niet meer, durf ik te veronderstellen.
Maar ik heb iets met grafstenen, dat zit er van jongsaf in. En in mijn jonge tijd was er nog geen sprake van cremeren.
Die misviering hoef ik niet, maar ik wil wel in een graf liggen.
Je 'gaat' naar het graf van iemand, vind ik. Je gaat niet naar een pot achter een marmeren deksel. 
Ik wil als er die hopelijk enkele keren per jaar, met Allerheiligen bijvoorbeeld, iemand die mij een warm hart toedraagt voor mij staat al liggend kunnen horen wat hij of zij mij toe te vertrouwen heeft.
Dan wil ik uit een comfortabele positie knipogend kunnen antwoorden met:
"Het maakt allemaal niets uit. Leef en wordt niet geleefd. Blijven doorgaan, blijven doorgaan, maar blijf vooral eerlijk met jezelf".

 

Date: Sat, 01 Sep 2007 13:33:48 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Waar blijven de geiten, boer?

Bee-line essay, "Waar blijven de geiten, boer?", released on 01-09-2007 at 13:33



 

Begin dit jaar, van alle Midgard spoken en ketenen verlost, nam ik me voor effekes in de rapte een boek over geitenboeren bij elkaar te kribbelen. Een beetje met de idee 25 jaar geitendom van mijn lijf te schrijven om er op die manier voorgoed van af te r
aken.
Maar door allerlei weet-ik-veel-wat ben ik tot op heden niet verder geraakt dan de eerste paar pagina's.
Vandaag weet ik zelf niet meer of het er nog ooit van zal komen. Waarom een boek schrijven van 200-300 bladzijden, als je hetzelfde in pakweg 500-700 woorden geconcentreerd kunt vertellen? Zonde van 't papier.
Bovendien is de goesting vervaagd, het onderwerp aftands geworden.
Om althans de proloog voor het nageslacht te bewaren, plug ik het hier in als Bee-line.
--- 

Geitenkaas met honing
... of de dagdromen van een geitenboer

Het duurde geen vijf minuten of ze had me te grazen, 
Goed voorzien van oren en poten, een rechte fiere gang, twee prachtige lellen die lichtjes heen en weer wiebelden terwijl ze tergend traag naar me toe schreed. Ik kon haar niet weerstaan. Ik was op slag verkocht. 
Nochthans had het geen haar gescheeld of het was Josefien, uit het verre Jersey, geworden.
Ze stond vlak in de buurt. Haar grote ogen glinsterden als parels welke die van Betty Mellaerts in het niets deden zinken. Geloof me, dat wil wat zeggen.
Maar Josefien was te hoog gegrepen, te groot en eerlijk gezegd ook te schraal. Niet mijn type. Ik heb het zo niet voor geschaafde planken.
Knokels waar je enkel blauwe plekken aan overhoudt als je er tweemaal per dag tegenaan moet liggen. Maar die ogen, mensenlief daar werd je tegelijk warm en koud van.
Zonder veel bezinning of overweging maakte ik snel de keuze. 
Vrij impulsief geef ik toe, maar dat heb ik ook met andere dingen. Met schoenen bijvoorbeeld.
Het eerste paar dat goed zit, neem ik mee. Meer moet dat niet zijn. Wie het schoentje past, trekke het aan. Spreekwoorden zijn niet zomaar uit de lucht gegrepen.
Nu, bijna 30 jaar later, heb ik nog steeds van die beslissing geen spijt. Het heeft mijn leven haar unieke kleur en vorm gegeven. 
Een wereld met buikgevoel, waarin veel verstand vaak meer een handicap dan een zegen bleek.
Zoals ik al zei, ik was verkocht terwijl ik er bij stond.
Ik nam ze mee in mijn Renault R4, die blikken dozen reden nog eind jaren zeventig.
Maar ÈÈnmaal thuis bleek ze niet opgewassen tegen de urenlange eenzaamheid tijdens mijn dagelijkse afwezigheid. 
Ja, een mens moet nu eenmaal werken voor de kost of Ö voor de Staat. 
Veel Staat en weinig kost, want ons, gewetensbezwaarden, was men liever kwijt dan rijk.
Zij schreeuwde het ondertussen over de daken uit: ëIk wil een vriendiní. 
Zo had ik het nooit bekeken of begrepen, maar er was geen houden aan. 
Enkele weken later kwam Janet.
Een verwaand wicht met te zwarte ogen en te magere benen. Mijn ding niet.
Louter om de rust in het huishouden te bewaren, kon ze er bij. 
Toch werd het 'un mÈnage ý trois' voor ik er erg in had.
Het zou met de jaren alleen maar erger worden. 
Let op mijn woorden.

Date: Sat, 01 Sep 2007 18:50:01 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Rouw om rauw

Bee-line essay, "Rouw om rauw", released on 01-09-2007 at 18:50




"Nul ne le conteste, le renforcement des mesures d'hygiËne se traduit par un appauvrissement des laits.
Au point de tuer la typicitÈ des fromages au lait cru?
Que reste-t-il de cru dans le lait cru?"
(Le magazine Profession Fromager nr28, septembre-octobre 2007)

Bonjour, wat wilt dat zeggen?
Dat je geen lekkere fritten kunt bakken met slechte pattaten.
En als dit voor ons, Belgen, erg is, dan is te propere melk slecht voor de Fransen hun rauwmelkse kazen.
Zijn we Europeanen of zijn we 't niet?
Kazen met karakter en een rijk smaakpalet zijn doorgaans geproduceerd uit rauwe melk. En wie zorgt daarvoor, denk je? BacterieÎn, gisten en schimmels.
Wel, vandaag zitten de micro-organismen in melk zowel qua aantal per ml als wat betreft hun diversiteit op een historisch dieptepunt. 
We zijn weer goed bezig.
Met uitzondering van besmetting door pathogenen, verbonden met een ziekte bij het dier, komt melk praktisch steriel uit de uier. Melk wordt pas besmet door contact met de huid van het dier (de spenen), door de omgeving (het strooisel) en door de omringend
e lucht.
De dominante microbiologische flora die men op de spenen aantreft zijn voornamelijk melkzuurbacterieÎn, schimmels en gisten zitten eerder in de lucht.
De hygiÎnepraktijken op een boerderij leiden bijgevolg tot een specifieke selectie van micro-organismen. Of anders gezegd, de microbiologische flora in rauwe melk is karakteristiek voor een welbepaalde boerderij.
Het beantwoorden aan de hygiÎnenormen van onze Europese landbouwambtenaren bevordert niet steeds floragroepen die kaastechnologisch belangrijk zijn.
Vandaag zitten er duidelijk minder melkzuurbacteriÎn in melk en nochthans zijn dit de "gendarmen" die er moeten over waken dat slechte kiemen de kans niet krijgen zich in melk te ontwikkelen. MelkzuurbacteriÎn verzuren de melk en beschermen ze d
Men bekomt dus het omgekeerde effect van wat men wenst te bekomen: melk die vatbaar is voor meer pathogene kiemen van buitenaf.
Hoe langer hoe meer zijn kaasmakerijen verplicht hun rauwe melk te enten met bacterieculturen uit de handel om een fatsoenlijke verzuring en stremming te verkrijgen. Hiermee verdwijnt dus ook het kenmerkend karakter van rauwmelkse kazen.
"Wat maakt mij dat nu uit", hoor ik al roepen "ik proef het verschil toch niet".
Neen, dat zal wel niet, de smaakpupillen van de meeste onder ons zitten immers ook op een historisch laagtepunt.
Maar proper zijn we wel geworden. 
Iedere dag een propere onderbroek, after shave van boven en deodorant van onder. Een dag zonder en we gaan lopen van ons eigen.
Hoe rauw zijn wij nog? Hoe cru kunnen we, mogen wij nog zijn?
Allemaal in 't gareel, de smile on the face, een steriel Actimeleke als ontbijt en een Danoneke op tijd.
Afgeborsteld als we zijn, hebben we het boeren en het protten verleerd.
Maar geen probleem, binnen de 10 jaar hebben we 't zo terug geleerd van de Chinezen.
Al wordt het even wennen met de taal.
De Chinees laat het vliegen en merkt de verontwaardigende blik van de Europeaan:
"Sum Ting Wong?"

Date: Sun, 02 Sep 2007 17:44:01 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Te Huur

Bee-line essay, "Te Huur", released on 02-09-2007 at 17:43




"Zeg,ik heb een appartement dat ik verhuurd wil krijgen. Kun jij dat voor mij niet regelen?".
- "Hmm, makelaartje spelen ... bah ja, waarom niet? Ok!"
"Hang een bordje op, zet er je telefoonnummer op en je ziet wel".
Ja, ik zie wel... wat gaat daar nu aan te zien zijn, dacht ik in een eerste opwelling.
Wel, na amper drie potentiÎle kandidaten was ik verplicht die mening volledig te herzien.

*** De eerste
Directeur van een Duitse firma, zelf Duitser, vergezeld van een Leuvense medewerker. Die laatste voerde het grote woord en in 't Leuvens, directeur zei niks. Veeg teken aan de wand. Ik krijg op hetzelfde moment een telefoon van een nieuwe kandidaat en bel
eefd als ik ben, trek ik mij enkele meters terug om het telefoongsprek ongestoord af te ronden, ik keer me om, loop terug en de vogels zijn verschwunden. Dat ging een heel stuk rapper dan in '45. Nooit nog iets van gehoord.
*** De tweede
Eigenlijk de normaalste van wat na twee weken de revue passeerde.
Manspersoon, beleefd, gaf een hand, stelde een paar vragen en ging er nog eens over nadenken.
Kijk, daar kan ik mee leven.
*** De derde
Ik had haar aan de telefoon al heel geduldig de uitleg gegeven: prijs, aantal slaapkamers, grondoppervlakte, ...
Verschijnt daar op het afgesproken uur een stuk van een vrouw, een vamp of hoe je 't ook noemen wilt om beleefd te blijven.
Ola, dacht ik bij mezelf, als die huurt, kom ik wel iedere week haar vuilbakken buiten zetten.
Ik zeg: "Loop maar voorop". Ik ben niet van gisteren. Als een zachtgekookt ei kom ik met haar het appartement binnen, ze steekt haar neus in de leefkamer (en heeft dus nog niks anders gezien) en zegt: "Twee slaapkamers?". 
"A ja, dat heb ik je toch gezegd" antwoord ik nog steeds betoverd.
- "Niks gezegd" zegt die laconiek en vervolgt met "Ik maar 1 slaapkamer nodig".
Allez, allez, denk ik bij mezelf, peinst nu eens goed na: Twee slaapkamers, terwijl de ene links rustig wacht, kun je de andere rechts bedienen. Is dat dan niet gemakkelijk?
"Ik nie willen appartement".
-"Heel, heel spijtig".
*** De vierde
Wachtend op een volgende afspraak bij het portiek komt er een madam gezwind naar de ingang met een dikke blocnote in de hand.
Ik voelde het naderend onheil: een professionele appartementenzoekster, van het soort waar je ver van wil weglopen ... als je de kans krijgt. 
Die kreeg ik niet.
"Zijn hier appartementen te huur?"
Ik vermijd spreken en wijs naar het bordje op de glazen ingangsdeur.
"Woon jij hier en weet jij daar meer van?"
Shit! Prijs.
-"Wat wil je weten?".
"Kan ik eens gaan zien?".
- "Dat gaat nu moeilijk gaan, want ik wacht op een volgende afspraak. Als ik hier niet blijf staan, mis ik die waarschijnlijk." 
" Vijf minuten, ik trek het kort".
Schaakmat, je bent professioneel of niet. Dik tegen mijn goesting loop ik met dat mens de trappen op naar de tweede verdieping.
"Zeg, is hier geen lift?".
- "Jawel" grinnik, grinnik.
Ik doe de deur van het appartement open en als een schicht vliegt die door de leefkamer naar 't raam. Begint die daar te pulken achter het gordijn om dat raam open te krijgen. Ik zie plotseling de vazen voor dat gordijn staan en mijn hart staat een second
e stil.
Vervolgens ontwaken mijn testosteronen. Oei, wat nu gedaan?
Twee opties, keuze moet heel snel gemaakt worden. EÈn, ik smijt ze buiten. Twee, ik gedraag me, ik bedwing me in 't belang van de eigenaar.
De plicht roept en ik kies voor 't laatste.
"Madam, we hebben maar vijf minuten, bekijk dat raam een andere keer". 
Gelukt, maar madam stormt de keuken in.
"Is da de frigo, is da de diepvriezer? Blijven die staan".
- "Ja, dat is een frigo en dat is een diepvriezer en ja, die blijven staan, want ze zijn ingebouwd".
Tot overmaat van ramp begint ze schuiven en kasten open te trekken en daar bovenop nog commentaar te leveren. Ik bezwijk.
"Madam, Madaaam, wilde verdomme overal afblijven!" Geen reactie. "Verstaan!!!".
De madam werpt nog een laatste blik op het appartement en zegt: "Schoon appartement, schoon maar te duur". 
Terug beneden, heb ik nog maar net het zweet van mijn voorhoofd geveegd of diezelfde madam vraagt: "Zijn hier nog andere appartementen te huur die goedkoper zijn?".
-" Zie jij nog andere bordjes aan de voordeur hangen misschien?".
"Neen, maar dat kan nog komen".
De Snijder, verzin iets, denk rap aan iets anders. En 't eerste dat me in gedachten komt:

Ik sta op de markt kaas te verkopen en aan 't kraam is er een madam die de voorbije minuten haar bak... aan 't volproppen is met proevertjes. Met een mond vol kaas en speeksel zegt ze:
"Hedde geen kleinere stukjes om te kopen? Ik ben zo gene grote eter en ik ben maar alleen". 
- "Neen, geen grote eter, maar je hebt wel net een halve kg kaas in je kas gejaagd".

Veel is er dus op al die jaren niet verandert:
De mensen kennen de prijs van alles en de waarde van niets.

Date: Tue, 11 Sep 2007 20:11:09 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: 11/9 versus 9/11

Bee-line essay, "11/9 versus 9/11", released on 11-09-2007 at 20:10


 
Voor ons is 't 11/9 en voor de Amerikanen aan de overkant is 't 9/11.
Een wereld van verschil ... en niet alleen in datum formaten.
Een deel van mijn collega's, die ik by the way zelden of nooit zie, zitten nu in Chic-a-go. Ik hoop dat er daar vandaag niks te zwaar of te heet uit de hemel valt, of AbitMORE-SCM moet noodgedwongen haar naam veranderen in AbitLESS-SCM.
Dit laatste is op zich niet dramatisch, maar den deze kan dan het werk voortaan wel alleen doen.
Het was de bedoeling dat ik meeging, maar ik zit thuis en volg op veilige afstand.
Mijn met de jaren toenemende vliegangst, de naweeÎn van mijn nv (neuritis vestibularis) en mijn aversie tegenover het typisch Amerikaans fakegedrag heeft me weerhouden deel te nemen aan DE jaarlijkse bits & bytes conference voor SCM'ers.
Ik word standepede onnozel van het te pas en te onpas gekwets over great-and-nice en I-love-this-Oh-I-love-that toestanden.
De uitzonderingen niet te na gesproken, lijken die US'ers een bende overdreven, opgewonden, kakelende kleuters op veel te lange benen. Het klapt veel te veel, zonder iets zinnigs te zeggen of althans toch niets dat je niet direct kunt vergeten.
Op een dag als vandaag zijn de Security People meer dan normaal op hun hoede.
Het e-mailverkeer wordt pro-actief afgeschuimd op zoek naar communicatie tussen terroristen. Ik heb me laten wijsmaken dat ze dit doen op basis van trefwoorden.
Woorden als "Al Qaeda", "9/11", "terror", "bombs", ... doen ergens op een goed beveiligd kantoor rode flikkerlichten branden.
Ik dacht enkele dagen geleden: laten we dat eens op 11 september testen met een 9/11-mailtje. Die gasten verstaan ons toch niet en terwijl ze dit proberen te ontcijferen, steken ze niks anders uit.
Ik vrees ondertussen dat het erger is dan we wel denken, die gasten leren blijkbaar heel rap talen.
Vrijdagavond ging ik iets ophalen bij een rasechte Amerikaanse die hier sedert een maand of twee verblijft. Alles in 't Engels, je weet hoe dat gaat. Toen ik weer naar buiten ging, zei ik dus in mijn beste Engels: "Heel de gang stinkt hier naar de vis!!!"
.
-"Amaai nog nie" repliceerde ze accentloos in rasecht Vlaams.

Opletten dus en (zeker vandaag) geen raar mailtjes versturen.

Date: Mon, 17 Sep 2007 14:49:12 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Te deugt niet

Bee-line essay, "Te deugt niet", released on 17-09-2007 at 14:49



De wijnoogst is volop aan de gang, een drukte van belang.
Tractoren voeren aanhoudend volgeladen bakken met druiven aan, de persen werken bijna dag en nacht om de vloedgolf aan trossen de baas te blijven.
De straten in de wijndorpjes ruiken naar gistende druivenpulp die je neusharen doen verstijven van goesting en ze geleidelijk aan halfdronken voeren. Wie wil daar niet even vertoeven?
Vooraleer het sap in de grote gistingstanks verdwijnt, wordt secuur het zuur- en suikergehalte gemeten. Fouten in dit stadium worden in het verdere verloop van het natuurlijk proces onherroepelijk afgestraft.
De vrucht van een heel jaar arbeid staat nu op het spel, de hoop gekoesterd dat het werk van vandaag ooit resulteert in een waardevolle wijn.
Bij heel dit naarstig vertoon is er geen gehoor naar wat de druif denkt.
En wat denkt de druif dan wel?

'Werd ik niet geperst,
Dan was jij niet beroemd, zei
De druif tot de wijn'

Tja, zo ver(-)gaat het (met) mensen ook.
Het streven naar succes in het leven staat nogal eens het streven naar echte waarde in de weg.
Menselijkheid wordt al te makkelijk verdrongen en ook al zit dat helemaal niet lekker, het is weer tijd voor de orde van de dag ... business as usual.
Te veel angst, te veel onzekerheid, te veel twijfel, maar ook te veel trots vergallen vaak het ware en langdurige succes.

'Maar als je niet oplet,
Wordt zelfs de beste wijn
Ooit azijn, drupte de druif'


Je zal het maar geweten hebben, zei het geweten ;-)

Date: Sat, 29 Sep 2007 20:53:53 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Spa ... plat of bruis?

Bee-line essay, "Spa ... plat of bruis? ", released on 29-09-2007 at 20:53


 

Voor een keer dat ik nog eens in de zetel kruip met een weektijdschrift, val ik op een vaste rubriek met als titel "Uw vraag & Ons Antwoord".

<snip>
Professionele reisagenten, internet, reisgidsen, -magazines en -programma's: allemaal verschaffen ze de nodige informatie voor travelers. Blijf je toch nog met een vraag zitten? Stel ze dan aan DEBBIE , debbiexxx@yyyy

Vraag:  
Kan ik zeilen en wellness combineren in ÈÈn reis? Het is soms moeilijk kiezen tussen verschillende vakantieformules. Ik vroeg me af of er een organisatie bestaat die zeilen of varen combineert met wellness en ontspannen? Blablabla .... 
(Wie is de vraagster? Een WENDY natuurlijk).
Antwoord:
Omdat wellness en spa belangrijker worden, beginnen cruiseschepen en zelfs kleinere boten aangepaste en specifieke welnessprogramma's aan te bieden. Blablabla .... 
(Wie antwoordt er? De reisspecialist, aka ons DEBBIE).
</snip>

Jullie vragen zich wellicht af: ontdek de zeven fouten? wat is er mis? iets niet in orde?
Wat er mis is? ZO WAT ALLES is mis met het bovenstaande.
Luister, ik wil voor ÈÈn keer grootmoedig zijn: misschien ligt het probleem bij mij, want ik heb het niet met water. 
Sorry, maar het gaat hier duidelijk om meer dan water.
Er komt slechts ÈÈn ding in me op: waar gaan we naartoe, waar gaan we naartoe??????
En dan bedoel ik dit verdorie niet letterlijk!
De ernst waarmee een deftig blad een prulrubriek presenteert en onnozele vragen laat beantwoorden met al even grote onzin, ik kan er niet tegen. 
Ik word er pissig van, net als van die klootreclame over hoe gezond een dagelijkse portie ontbijtgranen wel is. De ernst waarmee dit verteld wordt, is gewoon schrijnend, maar wordt blijkbaar door iedereen als normaal beschouwd. De grootste leugens gaan er
 in als zoete koek. (Niet moeilijk met die kartonnen vlokken, want ze zitten vol suiker.)

Terug naar ons Wendy. 
Ons Wendy heeft duidelijk een probleem. Zou Wendy zich anders de moeite getroosten om op haar PC met twee vingertjes een mailtje te typen naar Debbie? Hoe raad je het, het antwoord is neen.
Dus Debbie stelt: Ik kan niet kiezen, ik wil wel, maar ik kan niet. Ik wil op vakantie gaan varen, maar me ook kunnen ontspannen.
Stom kieken, ga dan niet varen als het je niet ontspant.
En daarbij, heb je het ene nodig als je het andere doet?
Wat ons Wendy eigenlijk wil, is dat ze alles wil en tot overmaat van ramp is er een kieken dat nog betaald wordt om dit kieken naar de mond te praten, in plaats van het gezond verstand mee te geven.
Neen, wellness en spa zijn/worden belangrijker.
SPA??!!??... wat is da?
Spa is bij mijn weten een Waals overroepen dorp waar de allochtonen van het Koningshuis wijsgemaakt wordt dat ze Nederlands leren.
Verder ken ik nog het SP.a, maar mij maak je niet wijs dat die belangrijker aan het worden zijn. En over een socialistisch progressief alternatief zal 't hier zeker niet gaan. Dat is niks voor Wendy, Wendy is mainstream: I would like to do it TOO. M.a.w. 
een Me-too distilaat van Flair en Dag Allemaal.
Nee, het is iets waarvan het meervoud met 'spas' wordt aangegeven. (Bestaat er dan een werkwoordvorm "gespast"? Wordt een gebruiker van een spa dan een "spast" genoemd?)
Google zegt: spa, is het Engelse woord voor kuuroord, een (toevluchts)oord met (therapeutische) baden.


Twee in ÈÈn i.p.v. ÈÈn plus ÈÈn is twee.
Ons Wendy heeft last met formules, ook al zijn het maar vakantieformules.
Vermenigvuldigen zal nog wel gaan, aftrekken in het beste geval ook, maar de rest is te hoog gegrepen.
Voor zover ik weet, kan je alleen maar handelen door iets anders na te laten.
Elke handeling brengt een keuze met zich mee en vereist zodoende een offer. 
Offer ... Hallo! Wie kent dat woord nog?
Het hedonisme van de moderne mens kent geen grenzen, nog even en we eten al liggend op onze zij zoals de Oude Romeinen.
Dan krijgen we van die oergezellige tafelgesprekken tussen de kots en de boeren door: "Hoe wil jij je decadentie? Plat of bruisend?"

Date: Wed, 17 Oct 2007 12:48:28 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Keep On Movin'

Bee-line essay, "Keep On Movin'", released on 17-10-2007 at 12:47





"Wat is de kracht (F) nodig om de massa van mezelf (m) een versnelling (a) te geven rekeninghoudend met de wrijving waaraan 'm' onderhevig is en het effect van het traagheidsprincipe van Galileo Galilei op 'm', waarin traagheid omschreven wordt als de wee
rstand van 'm' om in beweging gebracht te worden?
Wat zijn de gevolgen van die kracht voor de beweging van 'm'?
Bereken de drempelwaarde van de wrijving waaraan 'm' onderhevig is?
Welke kracht moet op het bewegende 'm' worden uitgeoefend om het te doen vertragen?"

Dat zijn pas deftige examenvragen voor het vak Natuurkunde - gedeelte Dynamica van de klassieke Mechanica. Zulke vragen krijgen de studenten niet meer, want dan zouden er nog weinig slagen en dat is slecht voor de statistieken.
Denk er zelf maar eens over na. 
OK, STOP, ken je de antwoorden?
Na een vermoeiend denkmoment kom ik persoonlijk uit op het volgende:
- Antwoord op de eerste vraag: Indrukwekkend.
- Antwoord op de tweede vraag: Verschrikkelijk.
- Antwoord op de derde vraag: Onoverkomelijk
- Antwoord op de vierde vraag: Geen.

Onder normale omstandigheden zou ik dit onderwerp nu als afgesloten beschouwen, ware het niet dat ik uit verschillende hoeken de duidelijke boodschap meekreeg om 'te bewegen', letterlijk en figuurlijk 'in beweging' te komen.
Wat is beweging? Is dat een louter mechanische daad (fysisch, Fysica weet je wel) of zijn er nog andere vormen van beweging met een bewezen positief resultaat? Figuurlijk in beweging komen bijvoorbeeld? Kan het laatste zonder het eerste?
Als het van de Romeinse hekeldichter Decimus Junius Juvenalis (circa 62-142) zou afhangen dan zijn beiden inherent met elkaar verbonden: "Mens sana in corpore sano".
Maar hoe geraakt een mens in beweging?
Ik moet zelfs de trap niet op om te gaan slapen.
Met de hond gaan wandelen? Ik heb geen hond en naar 't schijnt telt dat zelfs niet mee als beweging. Je moet niet wat stappen met een leiband waar iets aanhangt, neen, je moet je hart voelen slaan, je moet lopen. En ... wat moet die hond ondertussen doen?

Vrijen is een goede bron van inspanning, hoor ik roepen. Awel, daar kom je ook niet ver mee. Dat is simpel uit te rekenen. Wat is het weekgemiddelde? Twee-en-een-halve keer, niet? Duur per keer? Pak nu nog vijf minuten, ik ga niet te krenterig doen. Hoeve
el is 2,5 maal 5 minuten? 12,5 minuten. Dat is een belachelijk korte inspanning per week, een goeie beginnerskilometer joggen. Daar word je met wat goede wil enkel rood van.
Een home trainer,een statische fiets om te bewegen? Als je daar 10 minuten opzit, val je ofwel met je ogen open in slaap of raak je rot nerveus van naar dezelfde plek op het behang te kijken.
Een echte fiets dan, een koersvelooke. Wat denk je daarvan? In elk dorp is er wel een wielertoeristensclub om bij aan te sluiten.
Als je echt miserie met me wil, dan blijf je over die laatste optie doordrammen. Je gaat verschieten hoe hard je uit je pijp zal moeten komen om te vermijden dat ik niet het eerste het beste voorwerp dat in mijn handen valt naar je hoofd gooi om je tot fa
tsoenlijke gedachten te brengen.	
Wielertoeristen ... grrrr!!!!!
Neen, ik ga gewoon wat lopen. 
'Toch niet achter de vrouwen' hoor ik mijn eega.
-'Die lopen rapper dan ik. Ik ben geen twintig meer' 
'Loop dan maar niet verloren!' 


 

Date: Sun, 23 Dec 2007 16:44:16 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Do you mind?

Bee-line essay, "Do you mind?", released on 23-12-2007 at 16:44



Onder een witglinsterend, bevroren dekbed ligt de natuur er eind december traditiegetrouw stil en ingeslapen bij. Een toonbeeld van inkeer en reflectie.
Haaks tegenover dit ingetogen gedrag manifesteert zich in het mensenrijk gelijktijdig een uitbundige kerstdrift en eindejaarshonger. Begrijpen wie begrijpen kan.

Mijn jaarlijks terugkerend onbegrip steekt dan onherroepelijk de kop op, een onbegrip dat zich met de jaren heeft weten te beperken tot een gelaten zoektocht naar zinvolle afleiding.
Toevallig of niet val ik tijdens die zoektocht op een zensationele website en lees het volgende:
"S... U....Mind leert u op zodanig krachtige manier gebruik maken van uw geest dat u binnen enkele dagen in staat bent om buitenzintuiglijke waarnemingen te doen en genezing bij uzelf en anderen te bewerkstelligen.
Transformeer uw carriËre, uw relaties en uw gezondheid met S... U....Mind!"
In het Opinie-gedeelte, het gastenboek, vind je enkele positieve getuigenissen: "Ik dank je vanuit mijn hart, wat ik lees begrijp ik, dat komt binnen. Dank voor de wijze waarmee je een eenvoudig mens weet te bereiken. Ik hoop je een dag te ont-moeten, je 
bent een meester. warme groet van (....)".
Begrijpen wie begrijpen kan.

Meer dan een dergelijke 'zensatie' heb ik niet nodig om totaal af te kicken en ogenblikkelijk te ontnuchteren.
Dan voel ik enkel nog een onweerstaanbare drang opwellen om te gaan shoppen op de Weihnachtmarkt in D¸sseldorf, bergen kerstkaartjes te versturen met: "Fijne kerstdagen en een Gelukkig en Gezond 2008". 
Dan lig ik af te tellen: nog ÈÈn keer slapen ... en morgen is het kerstavond.
Als de herdertjes zeemzoet liggen te slapen bij hun schapen in de wei, en den os in de stal zijn stinkende adem uitblaast in de lange oren van den ezel, is het enkel nog wachten op de geschenken die uit de hemel vallen.

Mind your head! schiet ik brutaal maar te laat wakker.
Tja ...
"The world is a beautiful place to be born into
if you don't mind a touch of hell now and then
just when everything is fine
because even in heaven
they don't sing all the time"