The bee-line list archive ending on 4 Feb 2002
Topics covered in this issue include:
1. Free Speech
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Thu, 21 Jun 2001 07:18:51 +0200
2. a Digital Renaissance ?
<beemaster@beaware.be>
Wed, 27 Jun 2001 20:36:19 +0200
3. KISS
<beemaster@beaware.be>
Mon, 02 Jul 2001 11:43:42 +0200
4. All Over Again
<beemaster@beaware.be>
Sat, 07 Jul 2001 17:53:32 +0200
5. Krieken en karma
<beemaster@beaware.be>
Fri, 20 Jul 2001 18:06:39 +0200
6. Le regard de l' autre
<beemaster@beaware.be>
Mon, 30 Jul 2001 15:05:41 +0200
7. Over vissen ... en apen
<beemaster@beaware.be>
Tue, 07 Aug 2001 19:57:11 +0200
8. Smelten doet lijden
<beemaster@beaware.be>
Mon, 13 Aug 2001 10:50:29 +0200
9. Onderweg ...
<beemaster@beaware.be>
Sat, 29 Sep 2001 23:02:46 +0200
10. Re: [Bee-line] Onderweg ...
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Sun, 30 Sep 2001 17:50:36 +0200
11. Oude wijn in nieuwe vaten ?
<beemaster@beaware.be>
Mon, 01 Oct 2001 19:34:08 +0200
12. Gelukkig is er het Geluk
<beemaster@beaware.be>
Mon, 08 Oct 2001 14:26:03 +0200
13. The Long Faces
<beemaster@beaware.be>
Mon, 15 Oct 2001 10:21:41 +0200
14. Hoe is 't met de geitjes ?
<beemaster@beaware.be>
Sun, 21 Oct 2001 21:17:42 +0200
15. Koffietafels
<beemaster@beaware.be>
Sun, 28 Oct 2001 18:03:38 +0200
16. WÈris
<beemaster@beaware.be>
Mon, 19 Nov 2001 18:32:13 +0100
17. Encodingsfouten
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Mon, 19 Nov 2001 19:27:54 +0100
18. Kerstmis
<beemaster@beaware.be>
Sun, 02 Dec 2001 19:52:54 +0100
19. CYA syndroom
<beemaster@beaware.be>
Thu, 06 Dec 2001 20:52:22 +0100
20. Gastrische opwellingen
<beemaster@beaware.be>
Sun, 16 Dec 2001 18:22:51 +0100
21. Zeg nooit nooit
<beemaster@beaware.be>
Tue, 01 Jan 2002 18:27:20 +0100
22. Goede voornemens
<beemaster@beaware.be>
Sun, 06 Jan 2002 20:37:21 +0100
23. Lot, toeval?
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Sun, 13 Jan 2002 19:44:18 +0100
24. De blues over vanzelfsprekend
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Sun, 20 Jan 2002 16:25:25 +0100
25. De macht der gewoonte
BusyBee <beemaster@beaware.be>
Thu, 31 Jan 2002 11:17:47 +0100
Date: Thu, 21 Jun 2001 07:18:51 +0200
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Free Speech
*** Vrije meningsuiting
Is vrije meningsuiting een absoluut recht of niet ?
Wanneer is iets een uitdrukking van vrije meningsuiting en
wanneer is het dat niet (meer) ?
Die vragen stel ik mij de laatste weken herhaaldelijk.
Ik ga me hier niet wagen aan een filosofisch discours.
Ik hou het bij enkele kanttekeningen.
Valt een sarcastische uitspraak omtrent iets of iemand onder dit begrip ?
Ik zeg onvoorwaardelijk JA.
Mogen anderen met de situatie die aanleiding gaf
tot de uitspraak, zich ziek lachen ? Natuurlijk !
Mogen anderen die situatie uitbuiten om bewust over te gaan tot
pesterijen, het berokkenen van schade ? Neen, natuurlijk niet.
Alle uitingen of handelingen welke bewust voortvloeien uit of aangespoord
werden na de oorspronkelijke uitspraak, hebben niets meer te maken met
vrije meningsuiting maar wel met schending van de rechten van de
betrokkene(n).
Geen enkele offline publicatie onder welke vorm ook, zal zich aan
dergelijk misbruik van vrije meningsuiting wagen (behalve die van het
Vlaams Blok misschien en ...).
Een publisher die weet waarvoor deontologie staat, kent de
grenzen van "zijn" vrije meningsuiting, onderkent het recht op antwoord
van betrokkenen en zal zich hoeden voor straffe uitspraken die achteraf
niet hard zijn te maken.
Een rechtgeaarde publisher springt met dit tere goed voorzichtig om,
gebruikt het waar het gerechtvaardigd is en in de juiste dosering OMDAT
het recht op vrije meningsuiting een kostbaar goed is dat met veel zweet,
bloed en tranen is verworven, dat gekoesterd en beschermd moet worden in
plaats van te worden misbruikt.
Want wie is er gediend met een WAARDEloos geworden recht op
vrije meningsuiting ?
------ externe links rond free speech -----
+ The Blue Ribbon Campaign of The Electronic Frontier Foundation
(http://www.eff.org/blueribbon)
+ The Green Ribbon Campaign for Responsibilty in Free Speech
( http://www.zondervan.com/green.htm)
+ FMSM-A, The Free Speech Movement Archives
(http://www.fsm-a.org/)
------
*** Anonimiteit
Waarom blijft een bepaald type mensen liever anoniem
als ze menen gebruik te moeten maken van hun recht op
vrije meningsuiting ?
Als kleuters belleketrek doen en daarna achter een hoek heimelijk
liggen te grinniken, dan vinden we dit allicht een kindergrap ?
Als ze eerst een drol in je brievenbus gooien en daarna overgaan
tot de belgrap, dan vinden we dit niet langer een grap ?
Als ze die spelletjes bijvoorbeeld bewust uitvoeren met ouderlingen, die
slecht te been zijn, zodat de pakkans klein wordt, dan is dit
handelen met blijk van logisch inzicht en gezond verstand ?
Waar ligt het verschil met diegenen die onder het mom van
vrije meningsuiting, het Net zogenaamd op een ludieke wijze
gebruiken om anderen bewust met modder te besmeuren en zelfs
derden aanzetten dezelfde behandeling toe te dienen ?
Dit alles gespeeld in een mist van anonimiteit waarbij de slachtoffers
op geen enkele wijze de mogelijkheid krijgen "hun" mening te uiten.
Als het slachtoffer toch een manier vindt om te reageren, dan blijken
al die voorstanders van vrije meningsuiting blijkbaar zeer lange tenen
te hebben, bespringen ze je als opgejaagde bange ratten.
Is dit enkel een Net-symptoom (virus?) dat met het nodige relativisme
moet worden bekeken of wijst het op diepere sociale ontwikkelingen ?
Wellicht stof voor een andere keer.
----- externe (downloadable) link rond anonimiteit -----
+ "...If users are required to communicate under their own identity,
then there is less temptation to exploit others or abuse trust."
"... to achieve a civilized form of cyberspace,
we have to limit the use of anonymous communications."
Article: The Unscrupulous Diner's Dilemma and Anonymity in Cyberspace
March 4, 1994 - by David R. Johnson.
( http://www.eff.org/Privacy/anonymity/anonymity_online_johnson.article)
-----
--
Date: Wed, 27 Jun 2001 20:36:19 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: a Digital Renaissance ?
Bee-line essay, "a Digital Renaissance ?", released on 06/27/01 at 20:36
*** Gemeinschaft en Gesellschaft
Voor menigen onder ons, mezelf incluis, heeft het individualisme
geleid tot een sociaal kerkhof, een sociale woestijn met
enkele sporadische oases.
Het dorp met de kerktoren en café als gemeenschapsbron,
ligt voor het merendeel van ons ver in het verleden.
Gewijzigde leefpatronen, stijgende werkdruk, toenemende
ambities, de drang naar luxe en comfort gooien ons steeds
meer terug op onszelf, verwijderen ons zienderogen van de andere(n).
Mensen schrikken zich bijna rot als je hen vraagt:
"Hoe gaat het werkelijk met jou ?"
Er is geen tijd om te antwoorden, de vraag wordt afgedaan met
enkele nietszeggende algemeenheden; de vraag roept bij hen het besef
op dat ze het eigenlijk zelf niet weten, het reeds lang niet meer aan
zichzelf hebben gevraagd.
Wie aarzelt trouwens niet om zulke vraag te beantwoorden?
Hebben we niet met scha en schande geleerd voorzichtig te zijn
met dergelijke vormen van intieme informatie ?
Vooraleer je je daaraan wenst over te leveren, moet er een
sterk gevoel van vertrouwen aanwezig zijn, niet ?
Enkel betrokkenheid, verbondenheid met de andere kan
leiden tot engagement en is enkel weggelegd in
Gemeinschaft, zelden in de sfeer van Gesellschaft.
Het sociale patroon vertoont in onze taal een hierarchie
gaande van verwanten, vrienden, kennissen en contacten
maar in de praktijk is het geen garantie dat mensen
nauw met elkaar verbonden zijn, kort bij elkaar staan.
*** Uit het oog, uit het hart
Relaties bewegen zich in de tijd in frequentie, intensiteit en
bevrediging.
Meestal veroorzaakt door wijzigingen in leefwerelden, met als
gevolg het wegvallen van raakpunten, het verschuiven van
klemtonen.
Afstandelijkheid, vervreemding, onverschilligheid tot ontkenning
vinden (on)bewust hun weg in de geschetste volgorde.
Langzaam maar zeker is er een verwijdering ontstaan waardoor
we niet meer in staat zijn de andere via "kleine finesses, trekjes"
aan te voelen en dus te begrijpen.
We voelen de andere niet meer aan vanuit de buik maar analyseren
hem/haar vanuit het hoofd.
Past die nog in ons kraam? Wat kan/moet ik daar nog tegen zeggen ?
Als je niet kort meer bij iemand staat en enkel nog de buitenkant
waarneemt, dan zet je mensen gemakkelijkheidshalve in schuifjes
met rare namen op.
Vrienden van weleer worden zo in het beste geval herleidt tot louter
Gesellschaft.
Ons gebrek aan sociale vaardigheden (waar zouden we het geleerd hebben ?)
staat ons vaak in de weg om de barrières, taboes te overschrijden die
mensen in de tijd voor elkaar hebben opgetrokken.
Het is vanzelfsprekender geworden spanningen en onbeantwoordde vragen
gemakkelijkheidshalve op te bergen dan ze (terug) bespreekbaar te maken.
Die draad toch terug kunnen opnemen onderscheidt Gemeinschaft van
Gesellschaft.
*** CMC, Computer Mediated Communication
Voor het eerst in de geschiedenis leek het mogelijk om van de wereld
een Global Village te maken waarin mensen zouden kunnen communiceren
in many-to-many relaties over de grenzen van ruimte en tijd heen.
De vraag welke ik me vandaag stel, is of (de uitzonderingen niet
te na gesproken) we met zijn allen op een zinnige wijze gebruik maken
van de nieuwe technologieën.
Waar netwerk communicatie zou kunnen bijdragen tot restauratie van
een organisch gevoel van Gemeinschaft, wordt het medium grotendeels
aangewend als een nieuwe vorm van one-to-many communicatie,
net als TV kijken.
Glitter, hype en commerce beleven nieuwe hoogdagen.*
Vorm overheerst nog steeds de inhoud.
*** a Digital Renaissance ?
Wat ooit omschreven werd in "Wired" magazine (1995) als The Digital Renaissance,
lijkt me meer dan ooit toekomstmuziek.
The Global Thinking idee is meer herleid tot het Global Market motief van de G7.
Voor hen die zoeken naar a bit more*, liggen de mogelijkheden voor het rapen.
Niemand, ook mezelf niet, hoeft daar verder wakker van te liggen.
Mij zal het alvast niet beletten meer tijd vrij te maken voor vrienden,
waar nodig met hen oude zaken uit te klaren,
het gezelschap van echte mensen op te zoeken, steeds opnieuw geraakt te worden
als het zich in momenten verheft tot een deugddoende vorm van eigentijds
gemeenschapsgevoel.
Hoe of waar we de andere(n) (op)zoeken, onder welke vorm we van gedachten
wisselen, speelt weinig rol.
Of we er al of niet "wijzer" van worden, lijkt mij vandaag duidelijk een
essentielere bekommernis.
------
+ The Virtual Community: homesteading on the electronic frontier,
by Howard Rheingold, published by Addison-Wesley in 1993.
(http://www.rheingold.com/)
"What could be the electronic Athens is in danger of becoming one more massive,
worlwide opportunity for amusing ourselves to death ..."
+ Being Digital by Nicholas P. Negroponte,
published by Alfred A. Knopf (New York) 1995
+ Wired magazine 1993-2001
http://www.wired.com/wired/about/ en http://www.hotwired.com/)
+ a single BIT can make the difference between what is moderate or what is excellent.
------
Date: Mon, 02 Jul 2001 11:43:42 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: KISS
Bee-line essay, "KISS", released on 07/02/01 at 11:43
*** Keep It Simple, Stupid.
We leven in een wereld waarin verandering en ingewikkeldheid ons
leefpatroon genadeloos overweldigen.
Change en Complexity, de 2 C's van het Digitale Tijdperk.
Niets lijkt nog simpel, alles moet bijna persé complex verlopen, wil
het in aanmerking komen voor het label van hedendaags, hip en modern.
Complexiteit is de vloek van het Digitale Tijdperk, een vorm van
intellectuele pollutie dat helder denken verstikt.
Smachtend naar eenvoud gaat de moderne mens op verlof naar
onhergzame streken waar het leven in alle rust ongestoord en
analoog verder kabbelt, de mensen geruisloos en ogenschijnlijk
onwetend hun dagen slijten met schapen hoeden, vruchten oogsten,
onkruid wieden, pottendraaien, hutten bouwen, ...
en verbouwereerd kijken naar hyperactieve wezens, aliens
die niet op eigen benen lijken te kunnen lopen.
Het zijn gouden tijden voor de Anders_Reizen_Bureaus die
"rust, stilte, eenvoud" of "natuur en avontuur" verkopen in
hun aanbiedingen.
De mens op zoek naar zijn natuur, in het avontuur naar authenticiteit
voor amper 50.000 BEF en straks 1.239,99 EURO per persoon.
*** TNT
Till Next Time
Prettige vakantie ...
Date: Sat, 07 Jul 2001 17:53:32 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: All Over Again
Bee-line essay, "All Over Again", released on 07/07/01 at 17:53
Titel: All Over Again
*** Tot wat een idee leiden kan
Een kleine twee jaren geleden, speelde een vriend tijdens een brain session
- of zoiets ;-) - met de idee samen een site te bouwen rond "If I could do it again..."
Just for fun and only for fun, weet je wel.
Enkele dagen later registreerden we enthousiast de domain name "alloveragain.com"
Een info account opgezet, het domain geactiveert op de server en daar bleef het tot
op heden bij.
Maar tot onze grote verbazing kregen we bijwijle email op dit account.
Meer dan ik kan zeggen over dit initiatief... hint, hint ;-)
Uit Amerika ... niet zo verbazend zie ik jullie reeds denken want wie is er nu zo
crazy om naar een <info@alloveragain.com> - zonder te weten waarvoor die
domain name staat, wat de bedoelingen zijn - nu net messages te sturen
welke volledig beantwoorden aan ons basisidee.
Hier volgen enkele voorbeelden:
Date: Sun, 25 Mar 2001 21:45:46 -0500
To: <info@alloveragain.com>
Subject:
If I could do it all over again, I would have listened to him. I would have
not hung out with his sister and realized that it bothered him more than
many other things I did. I would have not spent that night at his house
after we broke up I would have aksed for forgiveness, I would have done it
right.
Date: Sat, 12 May 2001 18:26:51 -0400
To: <info@alloveragain.com>
Subject:
I wrote alloveragain not to long ago leaving a story about myself, I was
wondering if you were going to put it up or if you answer these notes in
confidence. Just curious. Thanks
Date: Mon, 30 Apr 2001 15:28:07 -0800
To: <info@alloveragain.com>
Subject: opps i did it again
save my money from a baby and then get marryed to rodrick i love him so
much.
*** Mogelijke opties
Wat zijn jouw (dag)dromen bij "If I could do it all over again ..." ?
Welk keyword zou jij kiezen om met 1 woord bijvoorbeeld je levensweg
te schetsen ?
Stop
Escape
Undo, Reset, Erase
Help
Control
Pause
Forget
Rethink
Act
Forgive
Change
Equalize
Simplify
*** Waarvoor staat "it" ?
Als ik nog ooit zou:
verliefd worden, trouwen, werk zoeken, vertrouwen zou schenken aan,
een auto kopen, naar school gaan, .....
Een vrij oneindige reeks van situaties, ervaringen kunnen hier ingevuld worden
tot het begrip "moest ik mijn leven terug kunnen herbeginnen" toe.
Mij lijkt het ontzettend boeiend en leerzaam kennis te mogen nemen van al die
ervaringen, fouten, tekortkomingen en lessen van anderen.
En waarom niet, zelfs in communicatie te treden.
Life and how to survive it wthout a shrink, isn't it ?
Just free advice.
We gaan er eens werk van maken.
Date: Fri, 20 Jul 2001 18:06:39 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Krieken en karma
Bee-line essay, "Krieken en karma", released on 07/20/01 at 18:06
*** Refresh your karma, fly to India
Op zoek naar zwarte krieken, reed ik gisteren gezapig
door het land van Haspengouw tussen Tienen en Sint Truiden.
Ruitenwissers op natuurlijk want het is belgo-summer en
Tracy Chapman luid op de cassette.
" You got a fast car
I want a ticket to anywhere
Maybe we make a deal
Maybe together we can get somewhere
Any place is better
Starting from zero got nothing to lose
Maybe we'll make something
But me myself I got nothing to prove "
Vlak naast de weg een reclamebord met de sprekende tekst:
"Refresh your karma, fly to India"
Een spitsvondige boodschap, reclame voor een
vliegtuigmaatschappij.
Regen, een weemoedige Tracy Chapman en daar bovenop een
boodschap uit het niets.
Normaal is dit goed genoeg voor een "I am in the mood"
van John Lee Hooker.
Neen, we go for de krieken.
Waar zijn er hier eigenlijk krieken ?
Een veldrit door de eindeloze boomgaarden leverde
mijn kleine Fiesta enkel het imago op van een 4 x 4
Landrover jeep na een Parijs-Dakar.
Loopt daar een uit de kluiten gewassen kerel over 't straat,
een platte kar voorttrekkend met daarop een omgekeerde
verroestte badkuip.
Alle remmen dicht, het raampje open, klaar om "de" vraag
te lanceren toen een heel andere vraag in me op kwam.
"Mag het niet regenen in je badkuip ?"
Ik kreeg het niet over mijn lippen.
Die kerel leek eigenaar van een goed karma.
En ik vergiste me niet
"Mag ik je iets vragen ?" op mijn beleefdste toon.
"Doe gij moar" als bemoedigend antwoord.
"Waar kan ik hier krieken kopen?"
In het midden van het kruispunt werd er diep nagedacht
en met gestrekte arm wijzend naar rechts, vertelde
hij me het antwoord dat ik na 3 keer vragen eindelijk
begreep.
Trots op mezelf in de laatste faze van mijn queste te zijn
beland, haastte ik me naar de witte poort achter dewelke
ik reeds stapels kistjes van 5 kg elk zag staan blinken.
Bij de toonaard van het geblaf van de hond verschrompelde
mijn goed gevoel reeds ter grootte van een kriek.
Zoals verwacht ging de poort slechts open op een kier,
een haastig geslagen kruisteken bleef achterwege maar de
achterdocht en wantrouwen op het vrouwmens' gezicht sprak
boekdelen toen ze wellicht mijn paardestaart zag wapperen.
Neen, er waren geen krieken meer.
Ik wou de goede boodschap nog kwijt:
"Refresh your karma, fly to India"
maar de poort was reeds dicht en ik zag enkel de krieken weg vliegen.
Zou ik er voortaan een klein tikkeltje respect voor de
Getuigen van Jehova aan over houden ? maakte ik me de bedenking.
Twijfelachtig, twijfelachtig .... bad karma.
*** Karma, de sherpa
Karma Lama woont met zijn vrouw nu reeds een achttal jaar in Leuven.
De twee kinderen verblijven nog steeds in Nepal.
Elke frank welke ze kunnen uitsparen, sturen ze naar hen.
Voornamelijk voor hun studies want Karma wil hen de beste opvoeding
geven.
Hen naar hier halen is niet direct zijn bedoeling.
Ze kunnen hier alleen maar slechte gewoonten leren in onze wereld zonder
waarden, is zijn enige uitleg.
Karma, die ooit sherpa was en menige expeditie begeleidde van rijke
westerlingen, heeft er zijn goedlachsheid en permanente vriendelijkheid
tot op heden niet bij verloren.
Ik geloof dat Karma vele werkuren per dag klopt waarbij de aard van
het werk en het loon niet zo bijster veel uitmaakt.
Als de Dalai Lama ter sprake komt, dan zie je Karma mijmeren.
Dan leeft hij pas helemaal op.
Zoals vorig jaar toen hij even met de Dalai Lama kon spreken
tijdens diens tweedaagse lezing in de buurt van Huy.
Het lijkt of een boedhist als Karma weinig nodig heeft om zich
dagdagelijks gelukkig te voelen. Althans daar lijkt het op.
De Dalai Lama woont reeds jaren in India want Tibet is voor
hem verboden terrein.
Ik vraag me af wat Karma's reactie zou zijn geweest indien hij
gisteren bij mij in de wagen had gezeten met
de ruitenwissers op, Tracy Chapman's song in de oren en
het reclamebord voor zijn ogen met "Refresh your karma, fly to India".
Zou hij op de rem hebben geduwd ?
*** Carpe diem
Er viel gisteren geen kriek te plukken.
Het seizoen zit erop.
Voor de laatste krieken aan de boom was het trouwens toch te nat.
Mijn vrouw kocht er vandaag op de markt in Leuven.
Krieken zonder verhaal en vrij duur.
Date: Mon, 30 Jul 2001 15:05:41 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Le regard de l' autre
Bee-line essay, "Le regard de l' autre", released on 07/30/01 at 15:05
*** Ergernis
"Wanneer knip je nu eindelijk je haar ?
Waarom mag ik je haar nu niet wat korter knippen ?
Je hebt al een lang gezicht en met die staart lijkt je gezicht
nog langer.
Je weet toch dat heel wat mensen je omwille van je uiterlijk links laten
liggen of minstens wantrouwig, ietwat angstig afstand houden."
hoor ik mijn vrouw geregeld vol ergernis zeggen.
Mijn reactie is steeds: " Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt!"
En dan hoor ik haar blazen als een geirriteerde kat.
Als ik daarop durf te lachen, is het hek pas helemaal van de dam.
Na 10, 15 of 20 jaar ken je haar toch, niet ? heb je toch enig benul wie
je zelf bent, niet ?
Denk dat niet te gauw want wat nu volgt, kan je wel eens van gedachten
doen veranderen.
*** Aandacht
Aandacht krijgen, gewaardeerd worden blijkt voor ons mensen
even noodzakelijk te zijn als zuurstof voor onze longen.
Wellicht is dit een mogelijke reden waarom mensen "kuddegeest" vertonen.
Afgewezen worden, er niet bij horen, is voor velen immers onverdraagbaar.
Hoe groter onze persoonlijke ambitie, hoe groter wellicht onze behoefte naar
aandacht en erkenning.
Nochthans zijn er mensen die bewust bij geen enkele groep willen horen.
Zij blijven liever aan de kant, willen hun onafhankelijkheid waarborgen.
Zijn zij eenzamer, ongelukkiger ?
Hebben zij meer last van frustratie of verbittering ?
Voelen zij zich vrijer ?
*** Onze honderdduizend anderen
In hoeverre valt het beeld dat de anderen over ons hebben echter samen met
het beeld dat we over onszelf hebben?
Als je daar ernstig over nadenkt, kom je tot het besef dat de kans bestaat dat
iedere andere jou op een min of meer andere manier bekijkt, aanvoelt.
M.a.w. dat de ene persoon die jij meent te zijn in de ogen van een andere, iemand
anders is voor hem.
Iemand die zij alleen kennen doordat ze van buitenaf met ogen naar jou kijken
die niet de jouwe zijn.
In elk van ons zijn er dan duizenden anderen of zitten er duizenden
vreemden waar wij amper weet van hebben, laat staan dat we ze kennen.
Een vreemde gedachte maar is ze uit de lucht gegrepen ?
"Als u voor de anderen niet degene bent die u voor uzelf bent, wat doet u dan ?
Niets doet u, of heel weinig. U vindt geheel zeker van uzelf,
op zijn hoogst dat de anderen u slecht hebben begrepen;
slecht beoordelen en dat is het dan.
Als u eraan hecht zult u eventueel proberen dat oordeel recht te zetten
door van alles te verklaren en uit te leggen; als u er niet aan hecht
laat u het voor wat het is."
--- Luigi Pirandello (1867-1936), Nobelprijswinnaar
in de roman "Iemand, niemand en honderdduizend" (1926)
"Ce sont les regardeurs qui font le tableau"
--- Marcel Duchamp (1887 - 1968), surrealist
*** Ken uzelf
Waarom knip ik mijn haar nu niet ?
Ik kan een hele resem "mogelijke" redenen bedenken:
- Ik zie graag lange haren
- ik vind me idioot met kort haar
- ik voel me als Samson: geen kracht zonder haar
- ik wil tonen dat ik anders ben dan de anderen omdat dat het nog het enige
is waarmee ik dat kan tonen.
De rest van mezelf is immers met de jaren geconformeerd geraakt.
En ik ben te weinig opportunist om sociaal verstandig te zijn.
- ik ben (zinnig?) eigenzinnig
- nog erger: ik ben een sociaal onaangepaste, een heremiet
- het is toch onmogelijk dat iedereen je als aardig, vriendelijk of voldoende
aangepast ziet, ongeacht de haarlengte. Het maakt niets uit.
Zich met succes conformeren lijkt na al deze gedachten een stuk moeilijker
te worden, niet ?
Het gevaar voor conformisten is trouwens dat zij na enige tijd dermate
vervreemden van zichzelf dat de iemand die zij ooit voor zichzelf zijn geweest,
een niemand is geworden.
Hun zelfbeeld (persoonlijkheid) is dermate ontbonden dat ze zichzelf
niet meer vinden tussen al die anderen in zichzelf.
Opportunisten hebben het schijnbaar een stuk makkelijker.
Zij gedragen zich als kameleons, spelen telkens een andere naargelang
de noodwendigheden nl. de andere die hun op dat ogenblik het meeste
voordeel kan bieden.
In tegenstelling tot conformisten zijn zij bewust oneerlijk tegenover
de "derde" anderen, beseffen vaak veel te laat dat ze daarbij ook oneerlijk
zijn tegenover hun eigen zelfbeeld.
Zij trekken in het beste geval naievelingen aan,
in het slechtste geval opportunisten.
Durf jezelf eens de vraag te stellen hoe anderen over je denken,
welke andere in jezelf zij voortdurend aanspreken,
telkens opnieuw verwachten te ontmoeten ?
Het zal je een stuk "bescheidener" maken, als dat voor jezelf al nodig is ... ;-)
Date: Tue, 07 Aug 2001 19:57:11 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Over vissen ... en apen
Bee-line essay, "Over vissen ... en apen", released on 08/07/01 at 19:57
*** Vissenvoer
Plichtsgetrouw krijgen mijn goudwinden tweemaal per week
enkele handvollen voer.
Ik ben van het standpunt: als je dieren houdt, moet je er ook
voor zorgen.
Die vissen zaten nu eenmaal in de vijver, dus krijgen ze eten.
Verder reikt mijn dierenliefde wat betreft vissen, niet.
Om die bewering te staven, wil ik er aan toevoegen dat mijn
ogenschijnlijke onbaatzuchtige deugd gedreven wordt door
het me medegedeeld advies "vissen voldoende te voeren indien
je niet al je waterplanten opgevreten wil zien".
Als ik kiezen moet, kies ik moeiteloos voor de planten.
En ik ben heus geen vegetarier.
Met opgetrokken neusgaten, gooi ik die visbrokjes het water in.
Die rotzooi stinkt ... naar vis.
*** Allergie
Hoe ik die fysische belemmering heb opgelopen, herinner ik me niet
maar: ik verdraag geen vis.
Ik kan het niet luchten, laat staan dat ik het op mijn bord wil.
Mijn dieet is dan ook reeds jaren visvrij en dit tot grote ontgoocheling
van vrouw en kinderen.
Paling op z'n Normandisch, paella, mosselen en andere waterzooi wordt
buitenshuis genuttigd zonder mijn aanwezigheid.
*** Hengelaars
Mijn schoonbroer hengelt o.a. naar vis.
Vorige week verliet hij vroegtijdig het familiefeestje.
Op zich geen probleem maar de reden van het overhaast vertrek
was op z'n minst gezegd ontgoochelend.
Hij ging wormen ziften voor de dag erop.
Viskampioenschappen in de een of andere put.
(Geen meer, geen vijver maar een ordinaire put, een visput)
Een onvoorstelbare gedachte dat je op een zaterdagavond op je
appartement wormen gaat ziften tussen de smurrie waarin ze
zitten te kronkelen.
's Morgens vroeg uit de veren (dat krijg je bij hem voor geen
enkel andere reden voor mekaar) en dan een hele dag als een
zombie in troebel water turen.
Op een strandstoeltje, koelbox rechts, wormenbak links, de lijn
met dobber voor zich uit.
Rustige mensen naar 't schijnt ... althans aan de waterkant.
Geef mij dan maar een dosis valium.
*** Koudbloedig
Vissen zijn volgens mijn verklarend woordenboek
"in het water levend koudbloedig en door kieuwen ademende
gewervelde dieren."
Dus geen vis zonder graten.
Niets in deze wereld is zonder gebreken.
Gelukkig.
*** Over karpers, haaien, dolfijnen en ... mossels
Het verstand kruipt echter waar de buik niet lopen wil.
Met enige psychische aarzeling ben ik tot het onaangename besef
gekomen dat het gros van het mensdom ingedeeld zou kunnen worden
volgens enige vissoorten (of andere waterachtigen).
Mijn redenering wordt gestaafd door oude zegswijzen en spreekwoorden.
Het valt dus moeilijk te ontkennen. Sorry.
"Karpers"
Karpers hebben de neiging om zo laag mogelijk tegen de bodem aan te
zwemmen, weinig of geen deining te veroorzaken waardoor ze het
langst uit de problemen blijven (lees: uit andere visbekken).
Leven ook in scholen, dat geeft hun een veiliger gevoel.
(het is leuker met z'n allen af te zien dan alleen)
Wat zegt de volksmond: een karpersleven leiden.
M.a.w. een gemakkelijk zorgeloos leven leiden.
Een meer dan herkenbare groep binnen de homo sapiens soort.
"Haaien"
Langwerpige vraatzuchtige vissen.
Ontzien niets of niemand om hun doel te bereiken.
Zeer sterk op zichzelf gericht: alles voor mij en niks voor een ander.
Als ze eenmaal bloed ruiken, is de prooi als een vogel voor de kat.
Een haai van een vent staat bijgevolg voor een schraapzuchtig mens.
Deze soort is vooral in het zakenleven terug te vinden.
"Dolfijnen"
Walvisachtige ZOOGdieren.
Intelligent, sierlijk, speels, vriendelijk en behulpzaam.
Zoekt zijn eigen water op, stelt gezelschap op prijs maar kan best een
tijd zonder.
Is in staat te communiceren.
Overstijgt het ordinair vis-zijn letterlijk en figuurlijk.
Optimistisch geschat zou ik 5% van onze sapiens soort die eigenschappen
willen toekennen.
"Mossels" of mosselen
Een tussen twee langwerpige schelpkleppen besloten, plaatkieuwig
eetbaar weekdier.
Kort samengevat: vis noch vlees.
Mensen waar je noch vis noch graat aan hebt: niets dus.
Een mossel van een vent betekent in de volksmond: een lamzak, een futloos
mens. (en dat is volgens mijn normen een eufimistische uitspraak).
"Waterratten"
De Arvicola terrestris.
Mensen die zich zowel te grond als te water goed in hun vel lijken
te voelen en die als ze op je bord zouden liggen, je doen geloven dat
je konijn gaat eten.
"Palingen"
Zo glad als een paling.
Mensen waar je geen vat op krijgt, die steeds uit je handen glippen.
Of die zich kronkelen als een paling: handig zijn in het
voorbrengen van uitvluchten.
Een soort die niet met uitsterven is bedreigd.
*** Darwin
Er is dus niets nieuw onder de zon.
Alles is maar een afspiegeling van iets bestaands.
Wij, mensen, zijn maar geevolueerde baksels.
Met het luttele verschil van 3 - 4 % in genetisch materiaal tussen
mensapen, gorilla's, chimpansees en de homo sapiens moeten we
niet te hoog van de toren kraaien.
Een bezoek aan het apenpaviljoen in de Zoo maakt je dat snel duidelijk.
Als apensoort zijn we maar de idealiserende versie.
Ik prijs me echter gelukkig:
ver weg van palingen en mossels, slingert mijn
mens-zijn zich hoog en droog in de bomen.
Date: Mon, 13 Aug 2001 10:50:29 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Smelten doet lijden
Bee-line essay, "Smelten doet lijden", released on 08/13/01 at 10:50
*** Smelten
"Smelten" is het werkwoord dat aan de basis ligt van het
begin en het einde van het huwelijk.
Zoals het hart aanvankelijk smolt van liefde,
zo smelt het ook achteraf als sneeuw voor de zon.
De smeltdrempel lijkt tevens steeds lager en lager te liggen.
Mogen we ons gelukkig prijzen geen 300 dagen zon per jaar
in onze contreien te kennen?
Wie weet?
Het gaat er in elk geval toch exotisch aan toe als je
even je vrienden- en kennissenkring rond kijkt.
Dokken vol gestrandde schepen waarvan ettelijke onherstelbare
schade hebben opgelopen of minstens een tijd lang stuurloos
zullen blijven rond zwalpen.
*** Mid life syndrome
Mannen in hun veertiger jaren lijken als trossen (kokosnoten)
uit de bomen te vallen.
Eenmaal gevallen hotsen en botsen ze vaak nog enige tijd rond.
Het binnenste mag dan wel zappig zijn, de buitenkant is harig
en keihard.
Alleen met een hakbijl krijg je die dingen open.
Zijn vrouwen op zoek naar het eeuwig leven (of de eeuwige
schoonheid), mannen willen blijkbaar in hetzelfde leven kunnen
reincarneren.
Frisse viriele twintigers willen ze weer zijn:
onbekommerde jagers op groot wild.
Weg van de zeur en de sleur.
*** De beste stuurlui staan aan wal
Die feitelijke wetenschap helpt je niks vooruit als goede vrienden
op een zandbak zijn vastgelopen.
Sturen ze een S.O.S. bericht ?
Is er een reddingssloep aan boord ? nemen ze die samen ?
Blijft de zwakste moedeloos achter ?
Hoe krijg je die zonder teveel kleerscheuren op het vasteland ?
*** Uit het oog, uit het hart
Je hebt ze beiden jaren gekend,
spelen hun kinderen met die van jou.
Spreek je over de ene dan denk je aan de andere.
Zo simpel en vanzelfsprekend het leek, zo moeilijk en vreemd
is het plotseling geworden.
Wie je het meest nodig heeft, haal je wellicht het meest aan.
Afzijdig blijven lijkt een lafhartige houding, vrienden laat je toch
niet in de steek.
Na een tijd krijg je door dat het een quasi onmogelijke opdracht is
beide te vriend te houden.
En tenslotte raak je d'r eentje kwijt:
uit het oog verloren in de wazigheid van een aanhoudende
zware najaarsmist.
*** Liefde is ...
maar al te vaak een werkwoord met meer dan 1 lijdend voorwerp.
Date: Sat, 29 Sep 2001 23:02:46 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Onderweg ...
Bee-line essay, "Onderweg ...", released on 09/29/01 at 23:02
*** LSD (Lullige Stuntelige Douaniers)
Enkele dagen na crazy 11september nam ik in Brussel de bus naar Lissabon.
Iedereen had me dat voordien nochthans afgeraden.
"Wie gaat er nu ruim 26 uur in een bus zitten als je op een
kleine drie uren met het vliegtuig in Lissabon kunt staan?"
"Weet ik ook wel", reageerde ik steevast en voegde er telkens
grootmoedig aan toe: "en voor het prijsverschil hoef je het ook
niet te laten."
Voor mezelf was de reden vrij simpel.
Welk plezier heeft een mens nu aan het reizen als men je na 3
uren dropt in een andere cultuur, met een temperatuursverschil
van 15 graden?
Het onderweg zijn naar je reisbestemming lijkt mij even vakantie-zinnig
als het verblijf zelf.
Na 11 september deed niemand echter nog de moeite me uit te lachen.
Vliegtuigen leiden vandaag de dag gemakkelijk tot crashing experiences.
Je komt wel (onrechtstreeks) op TV maar verslag uitbrengen, hoort er
niet meer bij.
Ik ging dus voor "The Travelling Experience".
Een mooie gedachte in theorie ... bleek na een tweetal uur.
Ik had het uit ervaring "kunnen" weten.
Als "ik" mijn kop over de grens steek, dan trek ik douaniers aan zoals
een pot confituur werkt voor bijen.
Franse grens: "Rien a declarer ?"
De bus aan de kant, een zwerm LSD'ers wriemelen zich door de nauwe
busgang en gebruiken hun meest arrogante en authoritaire accent.
Iedereen gedwongen van de bus met hebbe en houwe, rij per rij.
Het laadcompartiment met bagage werd leeggehaald en nadat ieder zijn
bagage had uitgezocht, werden we zoals ratten samen gedrumd in een
te klein lokaal voor paspoort-en bagagecontrole.
Ik had wel gemerkt dat er 1 koffer buiten bleef liggen die niemand opeiste,
die gretig werd opengemaakt door 1 van de LSD'ers waarna een gedempte eureka
kreet het franse luchtruim vervuilde.
De kreet en de emotie op zijn gezicht bleek achteraf een emotionele uiting
die vergelijkbaar is met het "this-will-make-my day" ervaringsmoment.
Na een weinig respectvolle en voor sommige pijnlijke bagagecontrole
in het bijzijn van alle busreizigers, konden we 1 voor 1 terug "op" de bus.
Ik zeg wel "op" de bus, we mochten er enkel nog uit voor lichamelijke
ontlastingsnoden.
Tien uur lang duurde die stilstaande experience aan de franse grens.
Elk halfuur haalden ze iemand uit de bus voor een grondige controle en verhoor.
De ene ondervraagde daar al meer zijn geduld verliezend dan de andere.
Vanuit de donkere busramen konden we immers in het verlichtte lokaal het
stomme schouwspel gadeslaan.
Stom in zowel letterlijke als figuurlijke betekenis.
*** Ontspannen op LSD
Geloof me vrij, na enkele uren in het donker zittend op een 0,2 vierkante meter
begin je te relaxeren.
Vergelijk het met het tweede deel van een theatervertoning, zo net na de pauze.
Het stuk interesseert je niet maar je bent ondertussen dermate vertrouwd geraakt
met het decor, de verlichting dat er een zekere rust over je heen valt.
Voor je 't weet, zit je in "sluimer" stand.
Een vorm van relaxeren, mediteren ....
Gemoedstoestanden die me tijdens mijn Portugees verblijf niet zouden
loslaten, bleek achteraf.
*** Lotgenoten
De bus zat stampvol met een allegaartje kleuren en talen.
Slechts drie (nederlandstalige) toeristen:
2 belgen (waaronder mezelf) en 1 nederlander
Die Noord-Hollander bleek tijdens de controle niet op zijn gemak, had ik opgemerkt.
Je zou voor minder met vitamine potjes en (witte) maizena in je bagage.
Blijkbaar hadden de kleine dikbuikige LSD'ers daar geen boodschap aan.
Het enige dat hen echt interesseerde, was slaafs de bevelen opvolgen van de langste
lul van hun gezelschap.
In het land der blinden is eenoog koning, niet ?
Dat vertaalde zich dan in het letterlijk doorbrullen van wat de langste hen had
doorgezegd.
Het leek wel Zwitserland, weet je: echo in de bergen.
Het merendeel van de reizigers was de franse taal niet machtig of deed alsof.
(met voorkeur voor het laatste)
Enkele Spanjaarden, Angolezen, Ghanezen, een grote groep Portugezen ...
eenvoudige lieden ... gewoon op weg, reizend in Europa.
Europa: vrij verkeer van personen en goederen (Shannon akkoord).
*** Drugs
Eindelijk "mocht" de bus vertrekken.
Na 7 uur kon de Spaanse chauffeur overtuigd worden halt te houden.
Een Spaanse dame kon haar plas echt niet meer ophouden en maakte
aanstalten een aanslag te plegen op de boosdoener.
Spanjaarden lijken elkaar te begrijpen: de bus stopte na 5 minuten.
Gehurkt kwamen we uit de bus bij een tankstation om
proviand op te slaan voor de rest van de reis.
Tijdens dit kwartiertje onophoud konden we even bijpraten.
Wel, we hadden geluk gehad.
"Geluk?" zullen jullie zeggen.
Ja geluk, vindt ik wel, als er 16 kg heroine in een koffer op jouw bus wordt gevonden
en men je na 10 uren vruchteloos zoeken naar de eigenaar laat vertrekken.
*** Coimbra
Om 03:00, twee dagen na ons vertrek, stopt de bus in Coimbra, 2 uur van Portugal.
Ik stap met mijn maat uit, wij vergeten Lissabon.
Tussen 1998 en 2001 zal er wel niet veel veranderd zijn in Lissabon, menen wij.
Te laat voor een bed, te vroeg voor koffie.
Terug op eigen benen midden een warme Portugese nacht. Zalig !!! ...
Sight seeing by night.
Coimbra is stil en verlaten, het academiejaar is nog niet begonnen.
Op een bank aan 't eind van de Praca do Commercio houden we halt.
Doodmoe mijmeren over wat gebeurd is en wat komen gaat.
Wat een avontuur deze reis ... met de bus naar Portugal.
Gelouterd maar verrijkt: Ik zou het voor geen joint hebben willen missen.
Date: Sun, 30 Sep 2001 17:50:36 +0200
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Re: [Bee-line] Onderweg ...
Voor een verbeterde versie:
http://www.beaware.be/lines/011B7E5766.html
--
------------------------------------------------------------------------------------
(c) Copyright 2001, Midgard bvba. http://www.beaware.be/ All rights reserved.
be.aware is a trade mark of Giedo De Snijder
*** human beings on the electronic frontier ***
------------------------------------------------------------------------------------
If you have enjoyed Bee-line, please consider telling somebody else about it.
If you don't want to receive this e-zine any longer,
you can send this email:
<mailto:autoshare@beaware.be?body=unsubscribe%20Bee-line>
or you can unsubscribe by going to http://www.beaware.be/beeline.html
You will be unsubscribed immediately.
The web archive of previous Bee-lines can be found at:
http://www.beaware.be/beearchive.html
Date: Mon, 01 Oct 2001 19:34:08 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Oude wijn in nieuwe vaten ?
Bee-line essay, "Oude wijn in nieuwe vaten ?", released on 10/01/01 at 19:33
*** Jonesers
Neem nu lukraak een geboortejaar: in dat eigenste jaar zijn er een massa mensen geboren.
Een groep mensen uit aansluitende (geboorte)jaren, "kunnen" maatschappelijk een
bepaald tijdsbeeld uitstralen.
Als dat zo is, spreekt men van de generatie "noem-maar-wat".
Zelf heb ik nooit geweten tot welke generatie ik behoor, laat staan dat mijn
leeftijdsgroep zou vereeuwigd zijn in een naamsbegrip.
Te jong voor een BabyBoomer, te oud voor de X Generation (Xer).
Tot welk generatie-fenomeen behoor ik dan ? The Unspoken One ?
Met digitale snelheid heb ik die socio-culturele achterstand bij toeval kunnen
bijbenen via de site http://www.generationjones.com
---
"Too young to be a Boomer, too old to be an Xer ?
If you were born between 1954 and 1965, you are a member of a large
unknown generation that contains 1 out of 4 adults in the VS.
We real children of the 60s have been jonesin' a long time.
We 're not late Boomers, were late bloomers.
Generation Jones is clearing its throat."
---
En ik moet toegeven: ik ben een stuk wijzer geworden.
De naam klinkt misschien wat ongelukkig en raar maar ook dat hoort wellicht
bij mijn generatie-omschrijving.
De tekst hieronder komt letterlijk uit de generationjones site.
Ik zou het begrip Jones niet beter kunnen uitleggen ;-(
---
"Jonesin'" is a hip, passionate slang word that means a strong craving for something
or someone.
Our generation has the jones. As children in the 60s, at the absolute height of
America's post-World War II affluence and confidence, Jonesers were promised the
moon. Then, in the 70s, as the nation's mood turned from hope to fear, we were
abandoned. While Boomers began with big expectations that were often realized, and
Xers were never given much of anything to expect, it was our generation that was
filled with the highest hopes and then confronted with the most dramatically different
reality. Huge expectations left unfulfilled have deeply entrenched a jonesin' in us.
This jonesin' has made us strikingly driven and persevering, and has given our
generation a certain non-comittal, pending flavor as we've continued to hold out for
our original dreams.
---
Waarvoor is die informatie nu nuttig, wat koop je daar nu mee? vragen jullie zich af.
Beste mensen, jullie denken te economisch.
Er zijn zaken die waardevol en toch oneconomisch of anti-economisch zijn.
Ik gebruik met opzet het woord "anti" want ik ken geen woord met een meer reactionaire wanklank.
Wil je iets doodverven dan plak je er anti voor. Niets makkelijker dan dat.
Ben je wat kritisch tegenover het christelijk geloof, dan ben je een anti-Christ.
Stel je wat vraagtekens bij de europese eenwording, dan ben je anti-europees.
Waarom noemt men de huidige beweging rond de (gevolgen van de) wereldhandel geen
"universalisten" maar anti-globalisten, denk je ?
Wek antipathie en zelfs afkeer op bij de goegemeente, schilder ze af als anti's.
Maak er kortom slechterikken van, nietsnutten en viezerikken.
---
Universalisme:
- een leer die uitgaat van de eenheid in het geheel, als tegendeel van particularisme en individualisme (Van Dale)
- de opvatting dat alle volken gelijke aandacht moeten krijgen volgens het gelijkwaardigheidsbeginsel.
- voorbeeld: de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.
*** DÈja vu ?
Sedert de Seattle demonstraties overspoelt me een warme interesse voor
de anti-globalistische beweging.
Voordien weinig of niets over te horen, vandaag halen zij gretig het nieuws.
De beweging wordt duidelijk niet doodgezwegen.
Geen enkel andere protestbeweging kreeg ooit zoveel media aandacht.
De tijden zijn veranderd, de communicatiemddelen zijn spectaculair geevolueerd
tegenover mijn gouden jaren (30 jaren terug).
Maar vraag ik me af, in hoeverre verschilt de beweging (en de mensen die er deel van uitmaken) t.o.v. het protest en het activisme van eind jaren '60 - begin jaren '70 ?
Een nieuw millenium, een nieuw geluid ... een nieuwe generatie?
Of is het louter oude wijn in nieuwe vaten ?
*** Van bolwerken tot netwerken
Wij zaten bij wijze van spreken merendeels in de kroegen te debatteren, te filosoferen
en in het slechtste geval de wereld te verbeteren, als we niet buiten (liefst in Brussel dan)
liepen te protesteren.
De linkse woede was een allegaartje van organisaties die met veel moeite voor een paar
uur over dezelfde straten wilde lopen.
Onze kroegen waren zogenaamde bolwerken van de KP, Amada, RAL,... holen vol langharig
werkschuw tuig.
Zo zijn velen onder ons min of meer volwassen geworden: het overgrote deel heeft alzheimer gekregen (brain death), een deel is in de kroegen blijven hangen (waarbij ondertussen enkel de kroegen onherkenbare gedaanteverwisselingen hebben ondergaan) en een
heel beperkte groep heeft gepoogd de toenmalige woorden in daden om te zetten.
In de moeilijke jaren 80' werden degenen met het minst geluk of de wannabee-alternatievelingen terug naar af gebombardeerd.
De schrale rest overleefde de persoonlijke, relationele en economische crisissen en kijken vandaag meer of minder voldaan naar hun zelfbedruipende activiteiten.
Vele jaren hebben zij de maatschappelijke arena moeten laten voor wat het was, druk
bezig te overleven binnen het goede doel dat ze hadden vooropgesteld.
Soms lijkt het of ze heel wat jaren in een bunker hebben gezeten, afgesneden van de
wereld.
De huidige idealisten zitten niet in bunkers of op eilandjes, ze staan tenvolle in de wereld.
Zij moeten het niet hebben van bolwerken maar van netwerken.
*** De "Chips" generatie
Zij zijn een stuk realistischer, flexibeler en vooral efficienter.
Dankzij de electronische netwerken zijn zij nergens en overal.
Zij kijken niet achterom maar blikken vooruit.
Zij zijn de ware pioniers van de Digitale Revolutie, de eerste netizens van de Global Village.
----
Van bolwerken tot netwerken
http://www.antenna.nl/ravijn/035-058.html#RTFToC1
---
Antenne: netwerken in vooruitgang
http://www.antenna.nl/ravijn/059-068.html#RTFToC1
*** Een mondige burger likt zijn eigen postzegels
11 september 2001
De wereld werd brutaal wakker geschud.
In een stad als New York, waar je de dag voordien nog moeiteloos op straat en bij daglicht
kon vermoord worden zonder dat de voorbijgangers er hun tred voor inhielden, vertonen
de inwoners nu een ongekende menslievendheid en solidariteit.
Heel Amerika loopt trouwens storm voor solidariteitsinitiatieven ten bate van de nabestaanden van de slachtoffers.
Geen slecht woord hierover.
De vraag is echter of "the kids" (zoals ik de amerikanen wens te noemen) er iets gaan uit
leren.
Wordt het nog meer van "verstand op nul en blik op oneindig zolang onze (economische)
belangen maar worden gediend" ?
Of mogen we hopen op enige bezinning ?
Zullen zij uit die nare droom ontwaken met enkel haat- en wraakgevoelens of zullen zij
aanstalten maken om bewuster te leven in onze globalistische wereld?
Zullen wij, aardbewoners, eindelijk onze individuele verantwoordelijkheid opnemen ?
Ons gedragen als mondige burgers, als ware universalisten (ongeacht ons geboortejaar) ?
Date: Mon, 08 Oct 2001 14:26:03 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Gelukkig is er het Geluk
Bee-line essay, "Gelukkig is er het Geluk", released on 10/08/01 at 14:24
*** als je het tenminste weet te vinden
" Mijn vriend imiteert ongeveer alles.
Gisteren oefende hij het wateren
van een verslenst bureuacraatje in:
het klonk als heel zijn leven,
een stille sisser.
...
...
En plots loopt hij hard weg en verbergt zich
achter een hoek. Wat doe je nou,
vraag ik.
Ik ben het geluk roept hij,
je vindt me nooit.
...
... "
(het gedicht "Mijn vriend imiteert ongeveer alles",
uit de bundel "De lenige liefde" van Herman De Coninck)
Wat is geluk en hoe kan je het vinden ?
Vragen die zo oud zijn als een romeinse heirweg en wellicht nog ouder.
Maar heeft iemand het antwoord gevonden en is die zo altruistisch (geweest)
om het gratis en voor niks aan het onwetend mensdom na te laten ?
De griekse wijsgeer Epicurus was er zo eentje en wist niet beter.
Rond 300 v.C., toen wij,Galliers, nog als baardig en halfnaakt volk
achter everzwijnen renden, blij en gelukkig gestemd waren als de jacht
iets had opgeleverd en moeder de vrouw het vuur had weten brandend te houden,
was Epicurus in zijn witte toga aan het nadenken over het geluk.
Die mens had ontegensprekelijk zo weinig om handen dat ie uit pure ellende
ging nadenken.
Epicurus moest niet jagen, had geen vrouw (alleen minnaressen), dronk wijn
en at al liggend op zijn zij. Zelfs het eten werd hem voorgekauwd als hij dat
wenste.
Kortom op het eerste zicht, een gelukszak van een vent.
Hij werd 70 jaar en hield het toen, gelukkig als hij was, voor bekeken.
Een onbereikbare leeftijd voor elke rechtgeaarde Gallier die minstens
halverwege die tijd, zijn hoofd was verloren bij een of andere bras- of vechtpartij.
Het zag er dus perfect uit voor Epicurus ware het niet dat hij zo verstandig was.
En verstandige mensen, zo leert ons de geschiedenis, zijn de reinste
muggenzifters.
Zij zoeken en zoeken maar tot ze iets vinden dat hen ongelukkig maken kan.
Wel, ook dat heeft Epicurus gevonden.
Hij kwam tot de ontdekking dat er naast geluk er nog iets is als het "ware" Geluk
waarbij het eerste enkel ersatz is van het tweede.
Na deze trieste ontdekking wijdde hij de rest van zijn dagen aan de invulling
van zijn 3 voorwaarden tot het bereiken van het ware Geluk.
Sindsdien is de mensheid opgescheept met het epicurisme.
*** ersatz
Wij, modernen, hebben daar niet al die tijd voor (over), wij zijn bezig met
belangrijkere "zaken".
Hooguit lezen we wat quasi filosofische kost zoals "Happiness for Dummies"
of "Fortune-hunting in 10 days" als vakantielectuur en maken ons daarna goede voornemens.
Eenmaal thuis zoeken we het geluk, onbewust, te vinden in afleiding en bevrediging.
Op tijd en stond een nieuw speeltje, een nieuw kleedje en we wanen ons voor
enkele ogenblikken , voor enkele dagen het toonbeeld van geluk.
Maakte het epicurisme furore in de oude griekse tijd, vandaag zoekt de mensheid
heil in het "consumentisme".
New Yorkers vrijen en vreten zich de laatste maand te pletter, bang dat "HET"
morgen afgelopen is.
Hun boulimisch consumptiegedrag levert hen kortstondige gelukstoestanden op,
afleidingen voor hun existentiele leegte na hetwegvallen van enige (schijn)
zekerheden.
De moderne mens als schijngestalte van zichzelf, vervreemd van zichzelf en van het Leven.
Losgerukt uit zijn context, levert hij slechts foutmeldingen op zoals een alias file,
telkens als het origineel van plaats is veranderd op zijn harde (levens)schijf:
"Origineel niet gevonden".
*** Geluk is ...
"Het doel van het leven is een toestand van geluk nastreven, niet zozeer
in de zinnelijke lust, dan wel in de afwezigheid van alle onaangename gevoelens.
Die toestand wordt alleen verkregen door de deugd die weet maat
te houden bij de genoegens."
(definitie van Epicurisme volgens Kramers' woordenboek)
Wat een beperkende definitie, wat een ersatz van Epicurus' wijsheid !
Het gaat weliswaar nog gelukkig over het geluk maar het is plots zo christelijk
geworden, niet ?
Deugd ... de deugd.
Wat heeft De Deugd met Het Genot te maken ?
Mag het genot nog deugd doen alstublieft ?
Gaat het om "deugdzaam "genot" of om "deugddoend genot" ?
Ik kan me moeilijk genot voorstellen dat geen deugd doet.
Maar wie ben ik ?
Geluk is ... de kunst van het koorddansen tussen deugd en genot op een te los gespannen
(levens)koord.
Amen.
*** is het geluk zoek ?
Gedraagt het Geluk zich voor ons westerlingen als Osama Bin Laden in
onhergzame streken ?
Heeft het zin het te zoeken ?
Kun je het uberhaupt vinden ?
Kom je het eerder bij toeval tegen ?
Of moet je het verdienen ?
door zich bijvoorbeeld elk moment opnieuw, alert de juiste vragen te stellen ?
- - -
Epicurus' voorwaarden tot het bereiken van geluk:
1) zoveel mogelijk onder vrienden vertoeven, liefst permanent.
Epicurus verliet met zijn vrienden de stad Athene om op het platteland
samen te wonen zodat ze voortdurend van gedachten konden wisselen.
De commune avant la lettre, niet ?
2) vrijheid, in de zin van zelfredzaamheid
m.a.w. financiele en materiele onafhankelijkheid nastreven.
3) het reflexieve leven
door zijn leven niet te wijden aan het drukke handel drijven maar aan essentielere
activiteiten, zoals er zijn: nadenken over het Leven en het menselijk bestaan.
(Doet mij sterk denken aan het gemeenschapsleven binnen abdijen, in de
veronderstelling dat er ook vrouwen zijn en dat we de regel van armoede en
kuisheid mogen vergeten en enkel de zwijgplicht voor sommigen overhouden)
Date: Mon, 15 Oct 2001 10:21:41 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: The Long Faces
Bee-line essay, "The Long Faces", released on 10/15/01 at 10:20
*** metamorfose
Het gezegde "kleren maken de man" wordt nog steeds veelvuldig geconsumeerd.
Als de kleren voldoen aan een bepaalde norm, veronderstelt men dat wat
er onder zit van hetzelfde laken een broek is.
Er zijn immers culturen die vorm belangrijker vinden dan inhoud.
Kijk bijvoorbeeld maar naar Stefaan & Co, de apostels van de CD & V.
Een nieuwe lente, een nieuw geluid vertalen zij in:
een nieuwe naam, een nieuwe kledingsstijl.
Trek een sweater en een jeans aan en de mensen zien je als sportief,
losjes maar vooral alledaags; als ÈÈn van hen, mens tussen de mensen.
Zijn wij of zijn zij zo dom of weten met z'n allen niet beter?
De Tjeven zouden beter hun huichelachtige trekjes overboord gooien.
Ik weet het, dat is voor katholieken zo moeilijk als van moslims
verwachten dat ze varkensvlees eten.
"Geloof (en) waardigheid" ... in de 21ste eeuw?!
Er echt op vooruit gaan, doen we blijkbaar niet.
Dat een gebrek aan zon (of dus een teveel aan regen), een mens
zwaarmoedig, lastig of licht neurotisch kan maken, strookt volgens mij
meer met de "echte" werkelijkheid.
Zet een belg in Spanje of Portugal en je herkent hem na enkele weken
nog nauwelijks .
Ongetwijfeld bruin Èn losjes gekleed maar let vooral
op de fundamentelere wijzigingen die zich hebben voltrokken.
Opvallend zonniger van hart, rustiger en blijmoediger, dwarrelt hij
lichtvoetig door het leven, het zo vertrouwde gezaag en geklaag
in de hitte opgedroogd.
Een nieuwe mens ?
Geldt dit verschijnsel ook voor een zuiderling, gedropt in onze contreien?
Gaat die meer zeuren, loopt die na verloop van tijd ook met de kop naar beneden,
vergrijst die ?
Is dit een fenotypisch verschijnsel of zit het gebakken in onze genen?
Het enige dat ik daar zinnig over kan zeggen, is het volgende:
Laat het een week regen in het Spanje van onze belg en observeer hem opnieuw.
Mijn conclusie: onze belg neemt zijn ouwe gedaante weer aan.
Hij is geen moer veranderd.
*** wees jezelf
Neem nu 1 van die tien geboden: "Bemin uw naaste, zoals uzelf"
Hebben wij dat niet als zoete pap te slikken gekregen ?
Heeft men ons echter geleerd "onszelf" te beminnen ?
Natuurlijk niet, narcisme is het christendom vreemd.
Ooit een katholieke handleiding masturberen gelezen ? Ik niet.
De Deugd kennen wij, maar genieten of beminnen ?
Het genieten is voor ons (ongevraagd gedoopte) katholieken een uit te stellen levensproject:
eerst werken, dienen, zwoegen, afzien en als je het geluk hebt de hemel te bereiken,
dan kan je gaan genieten.
Terug pap maar nu met gouden lepeltjes en vreten tot het je oren uit komt.
Oosterse religies leggen andere klemtonen.
Daar zegt men gewoon: "wees jezelf".
Wees jezelf, je bent uniek.
M.a.w. een pleidooi voor authenticiteit.
Authentiek en waarachtig zijn, is hier de boodschap.
Met jezelf te zijn, lever je immers het beste bewijs dat je jezelf graag ziet.
Alleen dan kan je op dezelfde beminnelijke wijze naar de andere kijken .
Het uniek zijn hebben wij in onze westerse cultuur gemakshalve vertaald in "individualisme".
Ieder zijn huisje-en-tuintje, zijn autmobiel en de levensopdracht lijkt geklaard.
Dat we daardoor enkel kopies van elkaar zijn geworden, schijnen wij, individualisten, niet te
beseffen of althans niet erg te vinden.
"Kuddegeest" is immers het symbool geworden van onze westerse spiritualiteit.
*** aanvaard jezelf
Draai of keer het zoals je wil: je bent wie je bent.
Geen ontkomen aan.
Maak er het beste van, wees gewoon jezelf.
Ga je door het leven met een lang gezicht, ben je toevallig een brombeer van een belg?
Wanhoop niet, wees niet bedroefd, aanvaardt het gewoon.
Er zijn er nog duizenden als dat je mag troosten.
Het unieke raakt op die wijze wel ver zoek, zul je zeggen.
Ik weet het, ik weet het.
Maar waarom denk je, zou men belgen op sommige plekken in de wereld
"The Long Faces of the Planet" noemen ?
Date: Sun, 21 Oct 2001 21:17:42 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Hoe is 't met de geitjes ?
Bee-line essay, "Hoe is 't met de geitjes ?", released on 10/21/01 at 21:16
*** c'est vraiement passÈ
"Hoe is 't met de geitjes?" is een vraag die jullie wellicht nooit gesteld wordt.
Mij wel.
En om meer dan 1 reden vind ik die vraag vrij vervelend.
Niet alleen omdat men niet vraagt wat ik mag verwachten, nl. "hoe is't met jou?"
maar vooral omdat die vraag, in het specifieke geval dat ik voor ogen heb,
me minstens veertiendaags gesteld wordt ondanks mijn niet aflatende correcties.
"Sorry, ik heb reeds 10 jaar geen geiten meer".
Tevergeefs.
Ik krijg het er bij sommigen niet uit.
Waar het bij hen zit, weet ik niet, ik heb er enkel het gissen naar.
Meestal zijn de aanbrengers madammen van middelbare leeftijd.
Naar ik vermoed vrouwen in het begin van hun menopauze, dagdromend over
baby-kleertjes, rozige peuters en slaapliedjes.
Die laatste hormonen vertalen zich in een romantische kijk op
de wereld, het overdreven gebruik van verkleinwoorden (zoals in geit-jes),
het onbewust beleven van beelden en symbolen, die verwijzen naar het
kind-zijn en die in sprookjes wel vaker worden opgeroepen.
(zoals bijvoorbeeld in "De zeven onschuldige witte geitjes")
*** struiken worden ook bomen
Die onschuldige speelse geitjes worden echter ook geiten.
Zelfs sneller dan jullie voor mogelijk houden.
Die zogenaamde onschuld, die onverklaarbaar diep in de volksmond is geworteld,
duurt welgeteld een etmaal.
Dat is de tijd dat die diertjes nodig hebben om hun geboorteslijm te verliezen,
op te drogen, op vier poten te staan, standepede moeder's spenen uit te rekken, voldaan enkele uren te soezen om dan met hun ingebouwde radar de gaten op te zoeken van het hok
of de omheining.
Ik weet er alles van.
*** schuldige bokken
De dekperiode is voor de geitenboer een gewichtige tijd.
Net zo belangrijk als de lammerperiode.
Er is immers geen ei zonder kip.
(Vertaling voor vervreemdde stadsmussen: als de geit niet gedekt raakt, komen er
geen lammetjes en valt er ook niks te melken).
De voorbereiding en de aanpak zijn hier van "levens"belang.
De boer moet het kopje gebruiken, de bok de rest.
Zijn er voldoende bokken, zitten hun bloedlijnen goed, zijn ze in goede conditie,
welke bok dekt welke geiten?
De aanpak zelf is vrij simpel, kwestie van gezond boerenverstand.
Hier zijn enkele gulden regels:
1) Hou doorheen het jaar de geiten en de bokken uit elkaars zicht en geur.
("uit het oog, uit het hart")
2) Zorg voor minstens 1 nymphomane geit in de kudde (dit is het moeilijkste punt!)
3) Zet 1 bok bij een dertigtal geiten zodra je de bronst wil starten.
Wat zich dan de volgende zes weken afspeelt voor de ogen van een belangstellende toeschouwer is best vergelijkbaar met een stoomcursus "Gedragspsychologie der Sexen".
Bokken die denken dat het gras aan de overkant groener is en zich dan maar een hersenschudding springen in hun poging de andere kant van de schutting te bereiken, vervolgens afgaan als een gieter en voor de rest van het seizoen moeten getroost worden.
En er zijn elk jaar wiens ogen groter zijn dan hun buik.
Aanmaningen tot dosering zijn totaal nutteloos.
In het geitenhok voelt de bok zich de koning te rijk, met opgekrulde bovenlip geeft hij je het nakijken.
Uitdagende geiten, ongelukkig met het aanbod in eigen hok, draaiend met hun kont tegen de schutting zodat je binnen de kortste keren met 2 gefrustreerde mannelijke exemplaren zit.
Eentje die wel wil maar niet mag en eentje die wel mag maar er niet bij kan.
Na een zes weken durende fysieke en psychische uitputtingsslag, die enkel bij de bokken is
waar te nemen, komen de huis-en-tuin geitjes op bezoek.
Zij worden door bereidwillige baasjes met de auto gebracht, gedragen zich meestal als verwende afgeborstelde wichten of hautaine vrouwtjes en hebben er meestal nog weinig zin in als ze de afgeleefde exemplaren merken die hun jaar zouden moeten goedmaken.
Een doorgewinterde geitenboer weet wat er komen gaat.
Hij alleen hoort de bokken in koor roepen: "Overdaad schaadt !"
Als je aanstalten maakt, het hek van een hok te openen, zie je de bewuste bok zich angstvallig verschuilen en hoor je hem gedempt prevelen: "Ach neen, toch weer niet ?!".
Een goede boer begrijpt zijn dieren en springt voor hen in de bres.
"Is die geit wel bronstig, mijnheer ?" vraag je dan aan de trotse eigenaar.
"Ze kwispelde vandaag toch en blaatte heel de tijd" antwoordt hij dan schuchter en onzeker.
"Volgens mij is het nog te vroeg" zeg je dan heel overtuigend.
Dat volstaat.
Op dat ogenblik weet je gewoon dat de bokken je voor een jaar dankbaar zullen zijn.
*** de ene geit is de andere niet
Het is allemaal spontaan begonnen met die eerste geit Bella.
Ik durf het moeilijk te verwoorden maar het was liefde op het eerste zicht.
Achteraf gezien en gewogen was dit vreemd want al mocht Bella er als geit wel zijn,
een prachtexemplaar, neen dat was ze niet.
"Wat is dan een supergeit?" vragen jullie zich terecht af.
Een mooie geit, ach mensen, dat beeld zit achter mijn netvliezen gebeiteld.
Een lange geit, hoog op de poten, peervormig zowel achteraan als zijdelings bekeken, een rechte rug, een mooie grote stevig gevormde uier met 2 licht naar voor gerichte, niet te lange maar zeker niet te korte spenen, een lange slanke hals, een kop met ste
vige grote kaken en een edele zelfverzekerde blik.
Ik schaam me niet, op zo een exemplaar zou ik best terug verliefd kunnen worden.
Niet als een ouwe bok die nog wel een groen blaadje lust, neen, eerder als een kenner.
Als iemand die met verstand van zaken kijkt en bewondert maar het voor de rest laat voor wat het is. Een professionele wijnproever drinkt immers ook niet, hij neemt een slok en weet wat er in het glas zit.
Als je omzeggens 10 jaar meer tussen geiten dan mensen hebt geleefd, dan ken je ze bij naam, een glimp van een geitekop of uier volstaat.
*** het geitendom
Het zal jullie niet verbazen als ik zeg dat er geiten zijn in alle soorten.
Ik heb het hier niet over maten of gewichten, kleuren of geuren.
Neen, neen, ik bedoel karaktertrekken.
Luie, geniepige, vraatzuchtige, ondankbare, onbetrouwbare, ziekelijke, triestige, ongelukkige,
rebelse, brave, schijnheilige, verstandige en domme, persoonlijke, venijnige, ongeduldige,... ze zijn er allemaal.
Maar mij hoor je niet zeggen: "zo dom als een geit"
Zeg dit over schapen als jullie willen maar niet over geiten.
Een paar uitzonderingen niet te na gesproken, zijn echt wel dom. Oke, maar die bevestigen enkel de regel: het geitendom is N.I.E.T dom.
Betwijfelen jullie mijn stelling ? Neem gelijk welke getrainde schaapherdershond en laat
hem zijn kunstjes uitvoeren op een kudde geiten.
Na 10 minuten zitten jullie "gegarandeerd" met een zwaar gedeprimeerde en getraumatiseerde viervoeter die voor de rest van zijn dagen waardeloos is geworden.
Een geit, beste mensen, is te eigenzinnig, daar weet geen hond raad mee.
*** Leuke dingen voor de mensen
Geitjes, ja dat zijn pas leuke dingen voor de mensen.
De harten worden week, de blikken dromerig, de gedachten romantisch.
En de geitenboer met zijn geitenwollen sokken keek en zag dat het goed was.
Althans zo verwachten de mensen het toch.
De baarmoeder-, uier- of longontstekingen, de maag-en darmworminfecties, de acetonemie en abortussen zien ze niet, willen ze ook niet zien.
Dat bezoedelt immers uitsluitend hun paradijselijk beeld van onschuld.
De geitenboer, hij ploegde voort, zeven dagen op zeven, jaar in, jaar uit.
Geen tijd, geen energie meer voor wereldverbeterende vergaderingen.
Na enige jaren rest er nog amper begrip voor salon-intellectuelen en eco-fascisten in wording.
Het leven met de natuur is hard, het maakt je ook ook hard.
Vanop een veilige afstand is dat niet te vatten, niet te beoordelen.
*** ooit ?
Geitenboer af ...
Raak je het ooit kwijt, dat gevoel van betrokkenheid, de gang der seizoenen, dat voldane gevoel op 't eind van de dag?
Dat gevoel als de geiten hun avondrantsoen hooi uit de voederbak trekken wijl je de voedergangen proper keert en het niet laten kan, rustend op de borstelsteel gelukkig toe te kijken.
Geloof me, je kan jaren denken dat je het kwijt bent maar echt weg is het nooit.
Ook ex-geitenboeren dromen.
En die dromen lijken mij zo dom nog niet.
Zittend onder een eucalyptusboom ergens in Portugal, met Wietze de border collie trouw aan de voeten, de geiten herkauwend in de namiddagzon, de laptop op mijn knieen, een volgende column schrijvend voor wie het lezen wil.
Date: Sun, 28 Oct 2001 18:03:38 +0200
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Koffietafels
Bee-line essay, "Koffietafels", released on 10/28/01 at 18:03
*** elk om beurt
Nog drie te gaan en het is mijn beurt, bedacht ik gisteren op de koffietafel toen ik met een nuchtere blik de familieleden overschouwde.
De derde mag ik volgens de regels van de kansrekening zelfs niet rekenen.
Mijn neef is slechts een klein jaartje ouder, dus wat is dan nog het kansverschil?
Wat betekent nu 1 jaar in een mensenleven?
Je zou van minder stil worden in de herfstmaand november,
zo tegen Allerheilgen aan.
*** wat vooraf ging
Mijn vader's jongste broer werd gisteren op 68jarige leeftijd begraven.
In Machelen en omstreken, gekend als "FÈ, de plekker", zit zijn vakmanschap verstopt achter het behangpapier of de lagen Levis verf van menige patriciÎrs- of arbeiderswoning.
Opgevreten door reuma strompelde hij naar zijn pensioen toe,
slikte de laatste jaren tonnen cortisone welke hem enkel staande hielden als een gebroken schaduw van zichzelf.
Belgisch werkpaard geveld door vocht en cortisone ...
Niet geveld op het dampende land of in de warme stal zoals hij het zou hebben gewild, maar tussen de plastiek darmen en displays van high-tech apparatuur.
Voor een rechtgeaarde boer of ruiter is het nekschot, een erecode,
het laatste eerbetoon voor al de jaren van trouwe dienst.
Een paard is immers te edel om het te laten creveren ... daar is iedereen het over eens.
*** op stap
Hoe erg het er ook vaak mee gesteld is, de misviering blijft het gemakkelijkste ritueel waarrond familie en vrienden van de overledene zich samen kunnen scharen in het brengen van hun laatste ingetogen groet.
Christelijk of niet, het is een diep moment van bezinning en (zelf)reflectie.
Een "must" in iedere onthaastingscursus.
In het ooit landelijke dorp Machelen, nu gevangen tussen Makro, industriezones en snelwegknooppunten, schept men het sarcastische genoegen dit moment zo lang mogelijk te rekken. Althans dat is de mening van mijn vrouw.
"Waar doet men dat nu nog?" mompelt ze onbegrijpend als we achter de lijkwagen lopen, het halve dorp door naar het kerkhof.
Een lange stoet van rijen familieleden en vrienden brengen de overledene stapvoets naar zijn laatste rustplaats.
Iemand ten grave dragen, betekent nog iets in Machelen.
Ik geef toe dat als je, zoals mijn gezin reeds enige keren ongewild te beurt viel, vlak achter de uitlaat van de lijkwagen moet stappen aan een gemiddelde van 2 km per uur, dit een vrij ongezonde bezigheid is die de spirituele bedoeling kan verstikken.
Maar al bij al heeft het iets wezenlijks.
Ik ben er geboren en getogen. Wellicht weet ik niet beter.
*** het onderonsje
Nu we hadden deze keer geluk, het was niet te koud en het regende net niet.
De pastoor stond er al (da's ook niet moeilijk als 'hij' met de wagen komt).
Het heeft me steeds verbaasd dat het kerkhofritueel zo snel wordt afgehaspeld, voor je 't weet, is de pastoor verdwenen.
Met ouder worden zoek je niet te ver meer naar verklaringen voor menselijke gedragingen.
Hier is mijn hypothese:
1) het is etenstijd als je op het kerkhof komt
2) de pastoor krijgt warm eten bij de nonnen
3) nonnen hebben een stipte dagindeling, wachten dus niet met eten als het tijd is.
Die stelling bewijst zich als je na een laatste 500 meter wandeling, zelf hongerig in de herberg belandt waar de koffiekoeken, de pistolets met hesp, kaas of gehakt je schijnen toe te lachen, de koffiegeur je neusorgaan verleidt.
Iedereen gezeten, wordt er in de eerste ronde gretig gebeten, geschrokt, gekauwd en doorgespoeld.
Ondertussen wordt er getetterd en gelameerd zoals wij dat op z'n Machels zo sappig zeggen.
Wel, ik vind dit alles nog niet zo dom.
Een traditie die getuigt van veel (volks)wijsheid, van gezond boerenverstand.
(en boeren zullen de meeste van onze voorouders wel geweest zijn)
Het verdriet dat tot in de keel zit opgekropt terug naar beneden persen met eten en het dan grondig doorspoelen met bier in de tweede tafelronde.
Veel families zien elkaar nog enkel op begrafenissen, hebben heel wat bij te praten.
De koppen komen dichter bij elkaar als de gesprekken zich ontwikkelen, de lach verschijnt en droogt de laatste tranen. Het leven gaat weer verder z'n gangetje.
Om de ÈÈn of andere mysterieuze reden overvalt mij dan plotseling een gevoel van verbondenheid: met deze mensen ben ik opgegroeid.
Nog twee tantes, drie nichten en een neef belichamen een ver verleden.
Een zwerm achterneven en -nichten, die ik bij kop noch staart ken, zullen ooit in een verre of nabije toekomst mijn koffietafel bevolken.
Blij met de hap en de tap na een vermoeiende wandeling.
*** geen gras a.u.b.
Mijn moeder ging geregeld naar het kerkhof, stak dan haar klein gritselke en krabbertje in haar kabas en zette mij, kleine snotaap, achteraan op de fiets.
En een vod ... om de grafstenen proper te maken.
EÈn voor ÈÈn kwamen ze aan de beurt, onze gestorven familieleden. Ze onderhieldt ze allemaal.
Na een grondige schoonmaakbeurt bleven we bij elk graf even rustig staan, werd alles plots zo vredig en stil terwijl ze een weesgegroet en een onze vader prevelde.
Ik kon er donder op verwedden dat ze, bij het naar de uitgang wandelen, me steevast zou vertellen:
"Menneke, als ik er ooit niet meer ben, kan 't me niet veel schelen wat je met ons huis en meubels doet, maar ÈÈn ding zou ik echt niet graag hebben en dat is 'dat er gras op mijne buik zou groeien'."
Ik ga nog steeds graag naar het kerkhof, uitwaaien als het weer eens nodig is, mijmeren en relativeren, vredig stilstaan bij wie je dierbaar blijft.
Dat van het gras ben ik nog steeds niet vergeten, de weesgegroet en onze vader ondertussen wel.
*** niets nieuw onder de zon
Als er nu iets is dat ik geen tweemaal hoef te vragen aan mijn jongste zoon, dan is het wel of hij meegaat naar het kerhof.
Hand in hand door de panden dwalen, stilstaan voor een bekend gezicht, verhalen vertellen over vroeger, warm en week worden in elkaars hand.
Als ik dan zijdelings naar beneden kijk, naar het kereltje dat zo ongeduldig en vol verwachting naar het leven kijkt, dan trekt er een rilling door me heen.
Een existentiele rilling: het besef dat het mijn beurt is de fakkel door te geven.
Jonge scheuten worden voor je 't weet, ook bomen.
En bomen die goed en hoog uitgroeien willen, hebben diepe wortels nodig.
Date: Mon, 19 Nov 2001 18:32:13 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: WÈris
Bee-line essay, "WÈris", released on 19/11/01 at 18:32
*** de Megalieten
Reeds twintig jaar zit "WÈris" in mijn achterhoofd.
WÈris, voor alle duidelijkheid, is zo'n pietluttig dorpje bij Durbuy.
Je bent er al doorheen vooraleer je er weet van hebt dat je er geweest bent.
Durbuy daarentegen, is ÈÈn van "de" toeristische trekpleisters in WalloniÎ.
Vraag mij niet waarom, ik zou 't niet weten.
Twintig jaar ... en ik maak me de bedenking dat als ik het over
vroeger heb, ik steevast het getal twintig gebruik.
Ik betrap er me op dat ik vijf jaar terug, ook "twintig jaar geleden ..." hanteerde om iets over mijn verleden te vertellen.
Een handige manier om jezelf voor te houden dat je niet ouder wordt,
dat de tijd ergens op je veertigste is blijven stilstaan.
Sluw van mij, vind ik.
Goed ... dat weten we nu.
"Ooit" heb ik mij een tijd lang verdiept in onze Keltische voorgeschiedenis.
Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat ik op die weg in aanraking kwam met mythische plaatsen als Stonehenge (Z.-Engeland), Carnac (Bretagne), ...
Plekken welke niet enkel door de aanwezigheid van megalieten stil blijven getuigen van een ver en vreemd verleden maar ook in hun landschap, de kleur van de plaatselijke lucht nog een soort mythische uitstraling overbrengen bij de mens-van-vandaag.
Althans bij diegenen die zich de moeite getroosten met beide voeten in het landschap te treden en nog het vermogen bezitten echt te kijken, te voelen, waar te nemen en in staat zijn zich over te geven aan de omgeving.
Wij, belgen, hebben ook zo'n plek op ons grondgebied.
Je voelt me al komen.
In ... WÈris.
En twee weekends terug, beste mensen, ben ik daar geweest.
*** de Neolieten
Een tweeduizend jaar voor de Romeinen ons leerden sandalen dragen,
met of tegen de goesting, waren onze Neolithische voorouders (steenkappende boeren die ze waren) met geometrie bezig.
Ik herhaal het, want ik heb het reeds vaker gezegd:
"Gezond boerenverstand is de sleutel tot beschaving".
Onze Neolithische boeren hebben de begrippen vertikaal en horizontaal
niet alleen uitgevonden maar ook vorm gegeven.
Tenslotte waren het ook steenkappers.
Waarom leef je anders in het Steentijdperk?
Zij hebben die wetenschap voor de mensheid willen vereeuwigen door
het optrekken van menhirs en dolmen.
Waar hebben ze die stenen neergeplant?
In 't veld natuurlijk want daar lagen ze in de weg.
Met gewoon gezond boerenverstand, kijkend naar hun gewassen, hebben zij schrander opgemerkt dat een gewas ofwel rechtstaat (verticaal) ofwel neerligt (horizontaal).
Hoe hebben ze die stenen dan weggelegd?
Ik moet toch niet alles uitleggen, hoop ik ?!
Pas op, ook die namen menhir en dolmen zijn niet lukraak gekozen.
Men is steen en hir is lang (hoog, groot), dus: grote stenen.
Dol is tafel en men is weer steen, dus: stenen tafels.
*** de Kelten
De rechtmatige erfgenamen van die hoogstaande cultuur waren de Kelten.
Die arriveerden hier omstreeks 1000 v.C ( Ijzertijd) met hun karren.
Wie heeft er het wiel uitgevonden, denk je?
Wetenschappelijk is er geen twijfel over, neem het dus gerust van me aan, het waren De Kelten.
Hoe zouden ze hier anders met karren ...
Verbazingwekkend, durf ik te zeggen.
Is er immers iets ronder onder de zon dan een wiel ?
Geloof me, de Kelten werden hier door de Neolieten met open armen ontvangen.
Denk eens even na.
Wat kan je zoal op een kar vervoeren ? Stenen misschien?
Waarom werden er vanaf toen geen megalieten meer opgetrokken? Juist!
Gewoon gezond boerenverstand.
*** het wiel
Wat geeft een wiel stevigheid, zorgt dat het wiel rond blijft?
De spaken.
Als je ooit gefietst hebt, weet je dat verwrongen of losgekomen spaken je vierkant doen rijden.
Spaken veranderen, bijsteken en opspannen zijn handelingen waar de modale burger geen weet meer van heeft.
Toch zijn er nog van die gelegenheden waar je terug vertrouwd kunt raken met wezenlijke aangelegenheden.
Vele dingen bekijk je 't best als fietsen:
ÈÈnmaal geleerd vergeet je 't nooit.
Alleen wat concrete oefening volstaat om galant in het zadel te blijven, essentieel om er plezier en deugd aan te beleven.
*** Pension 't Wagewiel
Nieuwsgierig na de verhalen van een vriendenpaar over 't Wagewiel en Pros, hadden wij, mijn vrouw, de jongste zoon en ik, ons ingeschreven voor een weekendje WÈris in het Pension 't Wagewiel.
Zo van ... als dat pension niet meevalt, zitten we toch eindelijk eens in WÈris.
Het eerste echte vriesweekend van 't jaar, een open hemel, hier en daar sneeuw wachtend op meer.
Een vijftal Russische vluchtelingen, een dokwerker met zeven kinderen,
een jong koppeltje met kind, Omer en Hilde (onze vrienden), Jean-Pierre en Fons (2 daklozen), Bruno (de kok), Erica (het vlijtig Liesje) en Pros vormden het gezelschap.
Ja, ik geef toe dat het bij de eerste aanblik op z'n minst een vreemd allegaartje leek.
Het gewemel van mensen dat mij, heremietachtige, normaal bloednerveus maakt, raakte verwonderlijk genoeg mijn kouwe kleren niet.
In de lekker warme zitkamer dampte de spontane en oprechte vriendelijkheid zelfs uit de tassen koffie.
Je hebt zo van die plaatsen waar je je aanstonds op je gemak voelt (thuis als 'tware), ook al kom je er voor de eerste keer.
Dat in tegenstelling tot plaatsen waar je je nooit gerust voelt, hoe vaak je er ook komt.
Heeft niks met het huis maar alles met de mensen te maken die je ontvangen, meen ik.
*** Megalieten, Mythen en Mensen
Of het nu aan mijn gemoedstoestand lag of aan de charme van het pre-historische WÈris of de warmte en gezelligheid in het pensionhuis of de ontluisterende eenvoud waarbij mensen een vanzelfsprekende samenhorigheid "kunnen" tot stand brengen, het maak
t echt uit.
Ik ga me dus ook niet uitsloven aan intellectuele muggenzifterij.
Een intens weekend was mijn deel.
Geraakt en ontroerd ben ik naar huis gereden, een warme ge"laden"heid
hield me uren later nog stil en gloeiend.
In het idyllische Dorsetachtige WÈris drukten onze prille voorouders, verstoken van het geschreven woord, hun gedachten en gevoelens van reflectie en bezinning uit op de enige wijze die zij kenden.
Wat zij te vertellen hadden, vinden we ook terug in mythen, die mondeling werden overgedragen.
Maar in WÈris stemmen ook hedendaagse mensen tot nadenken, mensen van overal en nergens, mensen van goede wil, voortdurend onderweg in hun concrete zoektocht naar een wereld vol verwondering en solidariteit, de geborgenheid van een echte gemeenschap.
Dit zelfs zonder woorden ... om het onder woorden te brengen.
----
Writing need not be the only way of expressing thought. (Nordenskj–ld)
---
v.z.w. Wagewiel, t.a.v. Pros Heylen, Pachtstraat 9 in Antwerpen, 03-2381550
Date: Mon, 19 Nov 2001 19:27:54 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Encodingsfouten
Hello,
Er blijken encodingsfouten op te treden in de BeeLine emails.
De BeeLines worden via een input form op een browser gepubliceerd.
Op hetzelfde ogenblik dat de tekst op de server wordt bewaard en de
gelinkte titel toegevoegd wordt aan
het archief, wordt er automatisch een email verstuurd naar degenen
die geabonneerd zijn op
BeeLines.
De teksten die online staan, vertonen geen encodingsfouten, de emails wel.
Ik probeer dit vervelend euvel tegen de volgende keer op te lossen.
Okééééé?
--
Giedo De Snijder
---
Anything in this mail is my personal opinion, not necessarily the
truth, but always qualitatively better than Gates' Software
---
Date: Sun, 02 Dec 2001 19:52:54 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Kerstmis
Bee-line essay, "Kerstmis", released on 02/12/01 at 19:52
(niet voor gevoelige lezers)
*** Is er wat Mis met onze kerst?
Christ climbed down
from his bare Tree
this year
and ran away to where
there were no rootless Christmas trees
hung with candycanes and breakable stars
-
-
-
Christ climbed down
from his bare Tree
this year
and softly stole away into
some anonymous Mary's womb again
where in the darkest night
of everybody's anonymous soul
He waits again
an unimaginable
and impossibly
Immaculate Reconception
the very craziest
of second Comings
--- begin- en eindstrofe uit het gedicht "Christ climbed down"
van Lawrence Ferlinghetti, behorend tot het deel "Oral Messages"
uit de dichtbundel "A Coney Island of the Mind" geschreven in 1955.
De toon van mijn column is met dit gedicht onherroepelijk gezet.
De jaarlijks terugkerende kerstverlichtingen in de winkelstraten (en nu zelfs reeds aan huisgevels), de opdringerige kerstreclame, de mistletoes aan de voordeuren en de bergen kerstgeschenken onder kerstbomen, kijk ik met lede ogen aan en ontfutselt me s
teevast binnensmonds: "daar gaan we weer"
En dan die "jingle bell" geluiden die je overal rond en in de oren slaan.
Vreselijk! er is geen ander woord voor.
Mistletoes, geen vrouw des huizes weet dat ze je kussen moet als je voorbij of onder dat ding loopt.
Wat een afknapper! wat een droevig onthaal.
Ieder jaar kruipt de kerstmis-selijk heid me in de kleren als een dikke mot en raak ik het terug maar kwijt na 2 januari.
Maar voor vele mensen start dan pas de misselijkheid.
Een msselijkheid uit indegestie door overdaad Èn van verbijstering.
Ja, verbijsterd hoe zwaar en ondoordacht ze weer hun bankrekening hebben geplunderd en daarom in januari hun buikriem extra hard zullen moeten aanspannen.
Al is die opgefokte sfeer niet aan mij besteed, er is geen ontkomen aan tenzij je vlucht naar een moslimgebied ofwel van de aardbol verdwijnt (als je op veilig speelt).
Dat de commercie scrupuleus die kerstkoe uitmelkt, kan ik nog begrijpen, je verwacht daar uiteindelijk ook niks anders van maar ... dat zoveel mensen zich daar gelukzalig aan overgeven,
als in een roes of trance de kersttijd ondergaan, gedwee bereid zijn zichzelf uit te melken, DAT kan er bij mij niet in.
Masochisme is de mens niet vreemd, dat weet ik , maar dat zoiets als Kerstmis een dergelijke vorm van massa- psychose kan veroorzaken, grenst aan het ongelovelijke.
Ongelovelijk voor wie het niet geloven kan.
Ja, het kerstgebeuren is niet voor niets al eeuwen lang een christelijke traditie.
Misselijkheid als een reflex van christelijke zelfkastijding: "na genot komt lijden".
*** Christmas of Kerstmis?
Het mag eens gezegd worden (we moeten ons immers niet altijd minderwaardig voelen).
Wij zijn in het woordgebruik eerlijker dan de engelstaligen.
Neem nu het engelse "Christmas" en het nederlandse "Kerstmis".
Christ verwijst naar Christus m.a.w. de engelsen zeggen: Christmas is een christelijk feest.
Kerst komt van het werkwoord "kerstenen" (in het christendom opnemen), Kerstmis is dus voor ons nederlandstaligen een christelijk gemaakt feest.
Er was dus eerst iets anders.
Neen ? Ja !!!, wees maar zeker.
Gebruiken die er bij de zogenaamde heidenen toch niet uit te krijgen waren, werden door de
christelijke kerk maar verkerstend.
Kerstmis is daar het overduidelijkst voorbeeld van en is dus ... niet zo heilig als het er "moet" uitzien.
Het is een nepsymbool voor iets anders.
*** Midwinterzonnewende ...
Van oudsher zijn de dertien dagen vanaf 21 december de hoogtijd van de jaarcyclus.
In de tijd dus dat de mensen nog leefden met de seizoenen, met licht en duisternis,
onderhevig waren aan de grillen van de natuur.
Is het niet evident dat als de dagen terug lengen, de duisternis eindelijk weer begint te wijken voor het licht, dat dit voor oer-natuur-mensen belangrijk genoeg is om 13 dagen
uit de bol te gaan?
Maar wat hebben wij daar nu nog aan?
Er is vandaag geen duisternis meer, een druk op de schakelaar volstaat om ons te verlossen van de duisternis.
Gewoonlijk drukken we reeds als het aan het schemeren gaat.
Wie kent nu nog de gezelligheid van schemerte?
Met welke duisternis worden wij nu nog geconfronteerd?
Het natuurgevoel van de westerse mens is al ruim 200 jaar zoek, weggedrongen
met de electrische lampen.
*** Zalige Vrede
Vrede op aarde, Zalig Kerstmis ... ach komaan.
Op Kerstdag zwijgen de geweren en 's anderendaags lopen ze weer zalig warm.
Beste mensheid,
Als jullie "echt" van goede wil zijn, wordt dan weer heidens.
Laat Kerst in vrede rusten en laat het Licht terug van binnenuit schijnen.
Dat zou pas zalig zijn.
Date: Thu, 06 Dec 2001 20:52:22 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: CYA syndroom
Bee-line essay, "CYA syndroom", released on 06/12/01 at 20:52
*** van A naar B
Het nieuwe tijdperk waarin we met het jaar 2000 zijn binnengetreden,
kreeg zijn naam mee op 't eind van de jaren negentig n. a. v. de groeiende hype rond het
Internet als digitale informatiesnelweg en de nieuwe informatietechnologieÎn
welke het snel met zich mee bracht.
Het AtoomTijdperk werd afgelost door het Digitale Tijdperk,
de klemtoon verschoven van "a"toms naar "b"its.
Onze moderne beschaving is kortom sedert het ontstaan van de industriÎle revolutie,
pakweg 200 jaar geleden, met 1 lettertje in het alfabet opgeklommen.
Nog 24 te gaan ... niks meer voor ons om dat mee te maken,
aardse stervelingen die we zijn.
De ervaring leert dat in elk nieuw tijdperk nieuwe (beschavings)ziekten het daglicht zien.
Levensstijlen veranderen, nieuwe gedragspatronen treden op en kunnen aanleiding geven tot nieuwe ziekten of excessen.
*** Cc-itis
Cc-itis is in dit kader een voorbeeld van een snelgroeiende ziekte.
Een ziekte die vooral opgang kent in het milieu van informatiewerkers,
mensen die beroepshalve in bedrijfsverband met computers en digitale
informatiestromen te maken hebben.
Het sleutelsymptoom is een onbeheerst verlangen om zo veel mogelijk
mensen te laten weten waar ze mee bezig zijn of wat ze reeds gedaan hebben.
Onderzoekers menen dat Cc-itis zeer nauw verbonden is met het CYA syndroom.
Hier is een voorbeeld van een e-mailbericht uit het dagelijks digitale leven gegrepen.
To: Jef Cassiers
From:medewerker@mycompany.com
Subject: Wij hebben uw klacht ontvangen
Cc: sales@mycompany.com",info@mycompany.com,support@mycompany.com,accountmanager@mycompany.com
*** C.I.A
Verwar a.u.b. CYA niet met C.I.A. ook al is er ergens een onderliggende gelijkenis.
Het sleutelwoord tussen beide is "cover".
C.I.A. staat voor Central Intelligence Agency, de Amerikaanse geheime dienst,
betrokken bij een heleboel "duistere" internationale situaties waarbij zij steevast
hun motto van "cover-it-away" hebben waargemaakt.
Het CYA syndroom daarentegen is een nieuw woord voor een oude lading, reeds genoegzaam
bekend in het Atoomtijdperk (onder weliswaar andere vormen) waar het kwistig werd aangewend door al diegenen werkend in een hiÎrarchische structuur van bazen, sub-bazen en sub-sub-bazen, vertaalbaar in "cover-your-arse".
Tijden veranderen maar mensen ?
Date: Sun, 16 Dec 2001 18:22:51 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Gastrische opwellingen
Bee-line essay, "Gastrische opwellingen", released on 16/12/01 at 18:22
*** uit eten
"Mijn hoofd eronder dat P. reserveert bij Sire Pynnock" lispelde ik thuis nog ietwat ontdaan.
"Wat is 't van Sire Pynnock.?" repliceerde mijn vrouw ogenblikkelijk, op een toon die geen twijfel liet, haar nieuwsgierigheid was gewekt.
Ik moet er niet aan denken om op zo'n moment het gesprek nonchalant te beÎindigen.
Dus ... "Wel ja, P. organiseert volgende week een eindejaarsetentje en somde enkele restaurants op waaronder Sire Pynnock. Ik heb nog geprobeerd te zeggen:
'Sire Pynnock? ... dat is $$$$ en figuurlijk the top of the bill, hÈ P.
Gaat iedereen zich daar wel op zijn gemak voelen?'
Volgens mij is 't dus bij Sire P. te doen Èn ... we zijn uitgenodigd."
Ik zag haar ogen blinken en kon het vervolg raden.
"Waauw, Sire Pynnock! dat zou pas tof zijn. Dan komen we er eindelijk toch eens."
"Eindelijk ? Ik ben daar al meer dan genoeg geweest." lichtelijk geÔrriteerd door haar voorspelbare enthousiaste opmerking.
"Ja, ja, in de dienstingang voor leveranciers maar aan tafel ?" als slag onder de gordel en vervolgens haar pleidooi afrondend met "hang nu weer niet de dommerik uit, we gaan!"
Een schoolvoorbeeld van hoe je door ÈÈn onvoorzichtig uitgesproken woord, in een uitzichtloze situatie kan terecht komen.
Het besef, dat enkel een acute gastro-enteritis me nog kon redden, deed mijn maag keren.
*** tafelen
Tafelen, beste mensen, dat is kunst of eerder een ambacht.
En zoals het met alle ambachten (ver)gaat, is het met uitsterven bedreigd.
Tafelen is ook een cultus, nl. de cultus van het Tijd-nemen.
Maar wie heeft of neemt nu nog tijd om uitgebreid te tafelen?
De laatste hap reikt nog niet aan je mond of je bord staat reeds verticaal in het afwasamachine of je zit reeds in de wagen richting dagtaak.
Ach, die zondagochtenden, zo gezellig ...
toen "Samson,Gert & Cƒ" nog niet door de TV luidspreker krijsten.
Mijn jongste (tien jaar oud) is geen enkele weekdag tijdig uit zijn bed te krijgen, brengt mijn ochtendhumeur dagelijks op een absoluut dieptepunt maar zondagmorgen om 9 uur maakt hij mij wakker.
Normaal gesproken ben ik niet hatelijk maar de vent die Samson inspreekt, mocht voor mijn part tien jaar terug keelkanker hebben gekregen.
Maar tafelen gaat niet zozeer om wat men eet, het gezelschap is wat telt.
Konijn met (maar liefst zonder) pruimen bijvoorbeeld, kan perfect.
Zeker met bruin bier om die venijnige beentjes door te spoelen.
Een gastronomisch hoogstandje uit de ouwe school.
*** gastronomie
Staat gastronomie voor verfijnde kookkunst of is het de kunst
om lekker te eten? (speel je voetbal of kijk je er beter naar ?)
Ik hou het bij de omschrijving "lekkerbekkerij".
Je kan eten en ... verfijnd eten.
Vergelijk het even met "boelemie" en "anorexia":
Smulpapen die, als middeleeuwse bourgondiÎrs, hun bord met de tong uitlikken en de potten leegschrapen.
Of krenterige schriele modernisten die gierig zijn op elke gram en al bevredigd zijn met naar het eten te kijken.
*** onthechting
Na ongeveer 20 jaar kan ik dit nu wel kwijt.
Ik had een vriend waarmee ik, in zijn laatste levensjaar (hij haalde amper 28 jaar, denk ik) nogal eens discuteerde.
De discussie draaide steevast rond materialisme en spiritualiteit.
Opgezwolgen in de toen heersende alternatieve subcultuur van "self suffiency" waren een aantal onder ons (waaronder ikzelf) als ijverige hamsters bezig met tuinieren, brood bakken, wijn maken, spinnen, weven, hout hakken, leerbewerking, potten bakken,kaas
maken, ... ter verwezenlijking van een nieuwe economie en een betere maatschappij.
Mijn vriend zag die overdreven boelemische drang rond o.a. "eten" met steeds groter wordende ergernis aan.
De wereld ging niet veranderen door al onze materiÎle inspanningen, meende hij.
Alleen spirituele veranderingen in het denken van de mens zou ons op de goede weg brengen.
Onthechting van aardse goederen werd zijn levensmotto.
Jammer genoeg verwarde hij onthechting met "onthouding".
Zijn lichamelijke toestand ontwikkelde zich van "ernstig" tot "hopeloos" ondanks onze pogingen hem tot andere gedachten te brengen.
"Tibetaanse monniken laten zich hoog in hun kloosters toch ook spijzen door giften in natura van onwetenden uit het dorp, om hun spiritualiteit levend te kunnen houden" schalde ik die koppigaard kwaad in het gezicht.
Ja, kwaad!!
Dat akelig onwezenlijk gevoel van machteloosheid, iemand te zien weg glippen uit het leven, halsstarrig weigerend om een uitgestoken (vleselijke) hand te grijpen.
Eten ... houdt je dus in leven en als je geluk hebt omringd te zijn door aangenaam gezelschap, krijg je er het geestelijk voedsel gratis bij.
Het lijkt mij in de naderende eindejaarsperiode van onstuimige vraatlust niet ongepast even stil te staan bij mijn nederige stelling:
"Een volle buik denkt zelden aan een lege, een lege zelden aan het Nirwana."
Leeg en Leegte, alleen een TE verschil.
Wat zeg ik ?! een LEVEN-sgroot verschil.
Date: Tue, 01 Jan 2002 18:27:20 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Zeg nooit nooit
Bee-line essay, "Zeg nooit nooit", released on 01/01/02 at 18:27
*** Advocaat van de duivel
Ik probeer mijn omgeving wel eens vaker op stang te jagen met een controversÔeel standpunt wanneer iedereen volledig ingenomen is door een bepaald beeld of idee.
Een onhebbelijk trekje maar ik vind het best leuk.
Waarschijnlijk het enig leuke gezelsschapsspel en daarom mijd ik verder gezelsschapsspelletjes als de pest.
Genieten van de polemiek die ontstaat, nog even verder prikken met serieus klinkende argumentaties om uiteindelijk af te sluiten met de mededeling dat het maar een grap was zodat de rust kan weerkeren.
"Het sneeuwt ... oooh ... mooi, als het maar blijft liggen" versus
"Ik moet die vuiligheid niet, ik ga zout strooien."
Toch zijn er mensen die het ook echt menen (dat van de sneeuw).
Vooral oudere mensen die slecht te been zijn, zij die hun dagen al rijdend moeten doorbrengen of zij die hun wagen dan zo vuil vinden (om nog te zwijgen over de garagevloer).
Zij zijn warempel niet tevreden.
Zondagmiddag 23 december, turend over een vredig witbespoten landschap waarop een lage felle zon echos schittert, mijmer ik na over de krantenkop boven het interview met Jeroen Brouwers in de weekendeditie van De Morgen: "Nooit tevreden, nooit gelukkig".
*** Arbeit macht Frei
J. Brouwers heeft een punt wanneer hij stelt dat het gebrek aan Tevredenheid bij zijn generatiegenoten, vaak het gevolg is van een calvinistisch opvoedingspatroon.
<!--
Calvijn moet hier echter niet met de pluimen gaan lopen want hij is zeker niet de enige die in het verleden de westerse mens het beeld heeft ingebeiteld dat we hier op aarde zijn om te zwoegen en dat na het geploeter en gezwoeg het geluk kan/mag komen - v
er nadenken hoeft niet.
-->
Zo zijn er massa's perfectionisten gekweekt, mensen die nooit tevreden zijn met hun prestaties en/of capaciteiten, die de lat steeds maar hoger leggen waardoor ze het moment van tevredenheid steeds maar (onbewust) kunnen uitstellen.
Geloof me, muggenzifters zijn zelden gelukkig.
Zijn zij, existentieel ongelukkigen, te troosten?
Ik weet niet wat in jullie trucendoos zit maar mij lijkt het onbegonnen werk.
Shrinkenvoer volgens mij ... zelf niet aan te beginnen.
En als het zielegeknijp niet helpen mag, valt er enkel nog te hopen dat de Tijd inzicht brengt.
Arbeit macht frei, als we de Duitsers mogen geloven (Joden denken daar anders over), maar niet persÈ gelukkig.
*** Een bakje Troost, Proost
Koffie helpt Niet, wat die koffiebranders over de Moerdijk ook mogen beweren.
Ik heb decaliters gedronken op dagbasis, ettelijk braziliaans plantagegezin in leven gehouden, menig onvoorbereid bezoeker slapeloze weken bezorgd na het nuttigen van mijn bakjes.
Tevergeefs.
Het zwarte goed heeft me behalve enige kortstondige ogenblikken van deugd, dat ik bereidwillig wil verwarren met geluk, nooit echt troost opgeleverd, laat staan een tevreden gevoel om de rest van de dag, laat staan de rest van de week mee verder te kunnen
.
Die franse koffievingerhoedjes waren nog het zieligst: 1 slokje, 1 kwakje adrenaline, net voldoende om je keel te irriteren en je de rest van de dag af te vragen waar de rest blijft.
Ik noem dit "se contenter de" en dat is nog wat anders dan "Ítre content".
Ik ben daarom wijselijk gestopt met koffie drinken, ik had er mijn bekomst van (avoir son content de).
*** Positief en negatief
Is het geluk a priori van korte duur, tevredenheid werkt als een Viagra-pil (maar dan zonder vervelende bijverschijnselen, heb ik van horen zeggen).
Tevredenheid is een chronische gemoedstoestand, een toestand van stabiliteit, van bevredigend evenwicht.
Maar hoe kan men die gelukzalige bewust-zijns-staat bewerkstelligen?
Jaja, vragen staat vrij, krijgen is de kunst.
Maar omdat het ondertussen Nieuwjaarsdag is geworden en mij de inspiratie ontbreekt om enig ander goed voornemen te bedenken, stuur ik deze keer geen factuur en krijgen jullie het gratis en voor niets.
Het antwoord dient gezocht te worden in de negatie.
Wat zijn de grootste oorzaken van ontevredenheid? Frustraties.
En draai of keer het zoals jullie willen, frustraties zijn het gevolg van te hoge verwachtingen, van het naar onze hand willen zetten van de realiteit.
Ze hebben het ons natuurlijk de laatste decennia niet gemakkelijk gemaakt met hun motto: "be positive".
Dat schept zo het akelig opgewekt idee dat alles kan, alles mag ALS men maar positief is "ingesteld".
(niet te verwarren met positief "zijn", dat zeer zeker akelig maar allesbehalve opgewekt qua idee is)
Een mens kan al wel eens geluk hebben maar het blijft (a priori) niet duren.
Bijgevolg zijn de enigen die freudiaans in hun vuistje grinniken bij dit knap bedacht surrogaat ideologietje, de psychiatrische instellingen en de zelfstandige thera-peuters.
Voor de autodidacten onder ons, is er gelukkig het soelaas dat Seneca biedt.
Seneca's raad om de menselijke frustraties onder controle te kunnen houden: leg u neer.
Voor alle duidelijkheid, Seneca is niet het marketingbrein achter de slaapcomfortzaak Bedking.
Ik geef toe, het heeft me aardig wat moeite gekost maar hier is het dan:
"we moeten ons leren neerleggen bij de onontkoombare onvolmaaktheid van het leven".
M.a.w. we moeten ons wat negatiever instellen want de les die we kunnen trekken uit al dat positief gedoe is dat het uiteindelijk leidt tot teleurstelling, afwijzing en eenzaamheid.
Het beste wapen tegen ongeluk, trauma's en drama's is het bewust-zijn dat dit alles vroeg of laat in ieders leven verschijnt, dat er na zonneschijn ook regen (en stof) komt en dat je maar best voorbereid bent op het ergste.
Mijn woorden zijn nog niet koud en ik hoor jullie kritieken reeds als donderslagen mijn hemel vullen.
"Dit is verdomme een pleidooi voor Berusting!!!"
Dat heb je nu eenmaal met intellectuele lezers, kalmeer ik mezelf, Seneca's wijsheid indachtig.
Beste mensen, de soep wordt nooit zo warm gegeten als ze wordt uitgeschept.
Zich neerleggen bij het onvermijdelijke wil niet zeggen dat men zich dient neer te leggen bij wat wel mogelijk of haalbaar is.
Het verschil tussen beide onderkennen, dat is Levenskunst.
(Geen lang gezicht a.u.b., Ik heb nooit gezegd dat het geen moeite ging kosten.)
*** Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd
Mijn vrouw heeft iets met kippen.
Iedere dag opnieuw, weer of geen weer, is ze met die kippen bezig.
Een bezigheid welke me laatst wat filosofisch de vraag deed stellen: "Waarom doe je dit nu ? Is het voor de kip of voor het ei?"
"Dommie, alleen een tevreden kip legt elke dag gelukkig een ei".
--- Seneca, romeins filosoof geboren in 4 v. C en in 65 n. C gestorven door gedwongen zelfmoord (als jullie dit kan troosten).
De Troost van de Filosofie, Alain de Botton - Uitgeverij Atlas
--- de blijmoedige scepsis als nieuwe zingeving
Filosofie van de Levenskunst, Wilhelm Schmid - Uitgeverij Ambo
Date: Sun, 06 Jan 2002 20:37:21 +0100
From: <beemaster@beaware.be>
Subject: Goede voornemens
Bee-line essay, "Goede voornemens", released on 06/01/02 at 20:36
*** de laatste nootjes
Nog even en ik kan me volledig wijden aan het beleven van het jaar 2002, de onontkoombare cut & paste dagen, de euromunten, ...
Vanavond verdwijnt de kerstboom (of wat er nog van overschiet), keren we de kerstnaalden minitieus op en worden alle kerstversieringen voorzichtig weggeborgen.
Dit gebeurt pas vanavond, onze jongste wil zeker zijn dat de Drie Koningen hun bestemming hebben bereikt.
Ze staan sinds gisteren op de kast, een boogscheut verwijderd van de kerstkribbe.
Dat mag dus geen probleem vormen.
Mij wacht echter nog 1 laatste koppig Nieuwjaarsoverblijfsel:
het maken van goede voornemens.
*** recycleren
Gewoontegetrouw zoek ik in de ladenkast naar een schuif met de plakker "To Do's".
Daar bevindt zich zo wat alles wat mij in de loop der jaren een goed idee leek om ooit eens of op regelmatig basis tot uitvoering te brengen.
Het is opvallend hoe mettertijd de echt fysisch belastende onderdelen uit de lijstjes zijn verdwenen.
Niet alleen de voor de handliggende zaken zoals
" maandelijks de hoeven van de geiten bijknippen, driemaandelijks ontwormen" want geiten zijn er nu toch niet meer.
Maar ook blijvers als "uitmesten van de garage".
Moeiteloos rakel ik het lijstje op met de goede voornemens voor 2001, neem een rode bic en schrap wat mij, in alle subjectiviteit, (voldoende) uitgevoerd lijkt.
Het restant van die filtering levert mij de basis op voor een nog rijk in te vullen 2002.
Pure recyclage of -voor de IT'ers onder ons- "reuse" (1).
*** voor 2002
1 Stoppen met roken (unchosen commitment)
2 Zorgen voor lichaamsbeweging (staat er reeds jaren op)
3 Mild zijn voor mezelf (ondanks punt 1 en 2)
4 Consuminderen (als een vorm van back to basics)
5 (Filan)tropischer worden
6 De evolutie van cynicus naar kynicus (2) verder zetten
7 Het gevoel van landerigheid (3) een plaats geven
8 Het antwoor zoeken op de vraag "moeder-waarom-leven-wij?"
9 Magda het verschil duidelijk maken tussen Lot en Toeval (4)
10 Het organiseren van een 5daags mannenkamp (5) in september 2002
*** en wachten op het resultaat
Welke goede voornemens zullen dit jaar ingelost worden?
Geduld is niet alleen een deugd, het heeft ook iets erotisch.
De spanning van het wachten bijvoorbeeld, om maar iets te noemen.
Net als de erotiek staat de gastronomie in het teken van het prikkelen van de zinnen maar een ware bourgondiÎr laat zich niet afleiden:
the test of the cake is in the eating.
---
(1)
Reuse staat voor "it's a waste to waste your waste, use copy & paste".
(2)
De kynicus, in tegenstelling tot de cynicus, hanteert het wapen van de ironie en de satire, als
een verdedigingsmechanisme van de zwakkere die de 'zelftevredenheid' van de midden- en heersende klassen te kijk stelt, maakt zich vrolijk om de hypocrisie, de eigenwaan en de zelfgenoegzaamheid die hij rondom zich aantreft, maar hij doet dat nooit vanuit
de hoogte, hij sympathiseert integendeel met het gewone volk.
(de wortels van dit begrip situeren zich bij Diogenes van Sinope)
(3)
Landerigheid te vergelijken met een gevoel van weemoed, melancholie, nietigheid,...
(4)
Mijn vertrekbasis:
Lot = wat is beschikt en Toeval = onverwacht voorval
"Lotgenoten" als afgeleid begrip: afzien is minder erg als het je samen met (een) ander(n) overkomt
(1 van de weinige situaties waarbij een mens van nature solidair is.)
(5) Mannenkamp: zonder vrouwen(hulp) overgeleverd zijn aan een bizarre keuken, de natuur, onze eigen dromen en waarheden.
Moet kunnen.
---
Date: Sun, 13 Jan 2002 19:44:18 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: Lot, toeval?
Bee-line essay, "Lot, toeval?", released on 13/01/02 at 19:33
*** Lot nummer 9
(verwijst naar punt 9 van mijn goede voornemens -
http://www.beaware.be/lines/023F265B8A.html )
Ik vat de koe bij de horens nu ik nog fris ben en het jaar jong.
Overtuigd dat dit door M. als een eerste ijdele poging wordt
afgedaan, bereid ik me voor op
een maandenlange polemiek- die zich hopelijk binnenshuis zal
afspelen, hoor ik jullie al zeggen.
Worden wij, mensen, enkel met Toeval geconfronteerd of bestaat er ook
zoiets als het Lot?
*** deus ex machina
Een vliegtuig vertrekt met 247 passagiers aan boord.
Drie mensen missen de vlucht door oponthoud in het autoverkeer.
Het vliegtuig crasht boven de oceaan, alle passagiers komen om.
De vraag is:
"Hebben die 3 gewoon geluk gehad omdat ze toevallig het vliegtuig
misten of was het
(nood)lot in het spel?"
Voor M. is dit zo klaar als een Tiens suikerklontje: puur toeval.
En ze voegt er met een waarschuwende blik aan toe het niet in mijn
hoofd te halen ook maar
één poging te ondernemen om haar te overtuigen dat er hier sprake is
van het lot.
Heel bemoedigend, we zijn weer vertrokken voor een open debat van het type
"heb ik gelijk of heb ik gelijk", fluister ik in mezelf.
Dit onschuldig lijkend voorbeeld heeft blijkbaar een gevoelige snaar
geraakt want haar
toonzetting gaat in crescendo verder:
"Het is toch op z'n minst gezegd pretentieus indien die overlevenden
zouden beweren
door het lot te zijn gespaard.
Dit zou immers suggeren dat zij meer waard waren dan die 247 anderen,
dat zij en zij
alleen het 'verdienden' ongedeerd te blijven."
Er is geen houden meer aan, ze slaat alle registers open:
"Dus als iemand het slachtoffer wordt van een zwaar ongeluk, heeft ie
het ook verdiend
en is het maar normaal dat zo iemand zich schuldig voelt.
Eh, zo is 't zeker: als ik de straf heb verdiend, ben ik ook schuldig?"
Ik trek mijn hoofd instinctief zo ver mogelijk tussen mijn schouders,
bevreest dat nu
elk ogenblik een bliksemschicht uit de hemel ons treffen zal.
Een seconde later besef ik echter dat haar toorn zich blind op mij
heeft gericht, alsof ik de verpersoonlijking zou zijn van de "deus ex
machina" die al dit mensenleed dan veroorzaakt.
Mijn overlevingsinstinct maant mij tot ogenblikkelijke actie.
Ik moet standepede van tactiek veranderen, ik haal dit anders nooit.
"Misschien is dit wel een slecht voorbeeld" opper ik aarzelend en
voel meteen een lichte luwte.
"Het is natuurlijk duidelijk dat iemand die gelooft in karma,
reïncarnatie of hogere machten
dit zal toeschrijven aan het lot, for the rest of us is dit toeval."
Mijn mannelijke trots neemt me te grazen voor ik er erg in heb met
het betweterig besluit:
"En toch bestaat er een vorm van lot, een niet-spirituele vorm. Ik
kom hier nog op terug,
eerst eens goed nadenken."
*** het godloze lot
Waar haalt een atheïst, een godloze, een ketter of een geus de mosterd?
Welk verlicht brein vol filosofische spitsvondigheden kan hier soelaas breng
en?
Goeie ouwe Karl M.?
Dat wordt onmiskenbaar rommelen op zolder tussen massa's verhuisdozen
vol boeken die de benedenverdieping niet hebben gehaald.
Sporen naar begrippen als de menselijke Wil, Vrijheid en
Determinisme, in de hoop te stuiten op een gebruiksklaar voorbeeld.
Dat is het laatste wat ik me op een zondagse rustdag wil aandoen, gun
ik mezelf in alle mildheid.
Mijn hoofd breken op onleesbare hoogdravende rhetorieken is een lot
dat ik mij wens te besparen.
Verdomme, lees het tweede deel van die laatste zin nu nog eens over. That's
it!
Valt ook bij u de eur ...eka kreet te horen? Als dit geen toeval is.
Neen?
Ik geef een voorbeeld (*).
De bedrijfswereld hanteert de laatste jaren weer een nieuw dictaat en
legt dit mooi
gladgestreken op aan het personeel: flexibiliteit.
(Een idee ontstaan uit het brein van een $$goeroe uit de niet te
stoppen denktank
binnen De Vlerick School voor Management, aka het vlaams bordeel van kennis?
)
Niet de midden- of hogere klassen zijn de eerste slachtoffers van die
eis tot flexibilisering.
Zij kunnen die in grote mate zelf invullen.
Maar voor lagere klassen is flexibilisering niets anders dan een lot
dat zij moeten ondergaan
en waarbij zij er de controle over hun tijd bij inschieten.
Als dit geen vermenselijkte variant van het lot is.
Of zeg ik beter een ver-maatschappelijk-te variant?
Een lot zonder schuld(gevoel): ik zit op rozen.
Het debat kan heropend worden.
*** Klaar is Kees
Men ontmoet elkaar toevallig (in de meeste gevallen), men huwt uit vrije wil
(enkele uitzonderingen zoals zwangerschap niet te na gesproken), men wordt
met enig geduld en menig compromis lotgenoten en het is de/het ...
die/dat bepaalt of ééntje zijn lot na verloop van tijd in eigen handen n
eemt.
Of anders gesteld:
"Why do jewish men always die before their wives?"
Is dit fenomeen te wijten aan:
1. de vrije wil van de joodse man?
2. het toeval?
3. het lot?
Het antwoord is te lezen op de Bee-poll nadat je zelf je stem
hebt uitgebracht op http://www.beaware.be/poll/vote.html
De poll wordt afgesloten op 21/01/02 om 22:00.
---
*)
mede dankzij een fragment uit Koen Raes' essay 'De tafels van
onthaasting' , 'Verschaalde waarden' - Uitgeverij Pelckmans, 2001.
--
Date: Sun, 20 Jan 2002 16:25:25 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: De blues over vanzelfsprekend
Bee-line essay, "De blues over vanzelfsprekend", released on 20/01/02 at 16:
19
*** Schoolreizen
"Zeg, 't is donderdag ouderavond voor Robbe" weet mijn vrouw te zeggen
bij de dagdagelijkse inhoudscontrole van zijn schooltas.
<!-- Schooltassen zijn tegenwoordig rugzakken geworden.
Het voordeel is dat jonge kinderen zonder zijdelingse ruggegraatsverkromming
hun lagere schooldiploma kunnen halen.
Dat ze door de jarenlange last van vaak nutteloos gesleur voorover
gebogen volwassen zullen worden, is minder erg als je ervan uitgaat
dat een dergelijke houding toch het aangewezen standje is waarbij een
GSM dient te worden gehanteerd in een drukke winkelstraat. -->
"Dan hou jij donderdagavond best vrij" merk ik laconiek op.
"En waarom zou ik weer moeten gaan?" zegt zij verontwaardigd.
"Omdat ... omdat ik dan ziek thuis kom" komt er na een korte stilte
bij mij over de lippen.
"Wat zie je nu weer niet zitten, wat scheelt er nu weer aan? Altijd
tegendraads, altijd iets op te merken."
Ik zwijg dan.
Pas op, denk niet dat ik bang zou zijn om haar van antwoord te dienen.
Neen, het is dat 'altijd tegendraads' dat me, als een brute vinger op
een zere plek, raakt en mijn haat-liefde verhouding met menig
'wat-des-mensen-is' bloot legt.
Neem nu die schoolreis van juni vorig jaar.
Ik kon mijn oren niet geloven, ik kreeg bijna iets (dat je kan
vergelijken met een figuurlijke beroerte) toen ik de klasnota onder
ogen kreeg welke met een enthousiaste inleidingszin
de jaarlijkse schoolreis naar één of ander fabriek van Coca Cola aankond
igde.
Zie je, mijn vrouw stoort zich daar natuurlijk ook wel aan maar daar
blijft het dan bij.
Alhoewel ... als ze de blik in mijn ogen ziet, hoort ze het reeds
donderen in Keulen en gaat dan met haar volle gewicht op mijn
rempedaal staan.
"Je gaat je toch weer niet belachelijk maken, hoop ik. Ik wil de
kinderen nog op school kunnen afhalen zonder een rooie kop te
krijgen. Hou nu voor één keer je manieren, vergeet het. Heb je me
verstaan!!!"
Kijk mijn liefde is groot, al zeg ik het zelf, maar als ik in die
staat van opwinding verkeer dan is er geen houden aan. Haar
goedbedoelde uitlatingen gooien enkel olie op mijn innerlijk vuur
(wat niet te onderschatten valt bij een Leeuw als astrologisch type).
Geen haar op mijn hoofd (en ik heb er veel) denkt er dan nog maar één
fractie van een seconde aan om me daar gelaten bij neer te leggen.
Ik bespaar jullie de details van het verdere verloop, al kan ik niet
weerstaan jullie de gehanteerde argumentatie mee te geven.
Zich van geen probleem bewust, niet verder denkend dan hun leuke
neusjes lang zijn, waren de betrokken juffrouwen met veel
dankbaarheid ingegaan op het altruïstisch aanbod van een SM-ouder uit
Robbe's klas.
Het ongetwijfeld onbaatzuchtige aanbod van deze ouder, Sales Manager
bij the most Enjoyable company, leverde de kinderen een uitgelaten
reisje op.
Ze kwamen moe maar voldaan thuis, vergezeld van enige relikwieën
zoals daar zijn: een Coca Cola balpen, ... en een Coca Cola pet.
Twee dagen later kwam onze jongste het bloed onder mijn nagels
krappen door mij fier het kunstwerk te tonen dat de kinderen van de
klas hadden gemaakt als "dank-u-wel" voor de papa die het bezoekje
had geregeld.
Om zijn les in relativiteit ten top te drijven, liep hij- mij een
handje gevend- als enige van de klas een week later nog met die pet
op zijn hoofd, onschuldig naar school.
Probeer je kinderen vandaag maar op te voeden, wat kritische zin in
hun leven te stoppen.
Het is een ongelijke strijd geworden.
Ook het onderwijs, gedwongen door de liberale beleidslijnen van onze
regeringsleiders, dient zich hoe langer hoe meer te prostitueren met
marketing en public relations.
Binnenkort kiezen de jongeren hun schooltje via schoolbeursjes waar
ze hun keuze laten bepalen door wie hun plastiek zakje vult met de
leukste trendy kindersnufjes, worden de ouders daar audiovisueel
verleid door de kwantiteit en de aankleding van de aangeboden
projecten.
Als de beleidsverantwoordelijken niet dringend de scholen 'ruime'
middelen toeschuiven, zullen scholen vervallen tot een louter
economisch product.
Een 'product' dat aan de man moet worden gebracht, waarbij ouders tot
klanten worden gepromoveerd (en klant is koning), leerkrachten tot
winkeljuffrouwen worden gedegradeerd welke door de klanten voor alles
en nog wat mogen aangesproken worden en last but not least kinderen
tot pedagogische projecten verworden. (*)
*** de blues of de bloes?
Zou ik er niet beter de bloes overtrekken (**), vraag ik me af.
Gewoon zoals iedereen naar de ouderavond met een brede smile,
enthousiast in de handjes kloppen als dat verwacht wordt en dan weer
zeer gelukkig voor een trimester naar huis.
Geen kritische opmerkingen en aldus gevrijwaard van de snijdende
blikken van een tros brave moederkloeken met wurgneigingen, mijn
vrouw wellicht niet voor de rest van het schooljaar besproken als:
"Da's die madam van diene van de ouderavond, wete nog ?
Zo'n vriendelijk mens en dan zo ne vent. Erg hé."
Neen, het is echt niet vanzelfsprekend.
---
(*) aangepaste versie van Koen Raes' visie rond het hedendaags onderwijs.
(**) de bloes trekken over ... = het met de mantel der liefde bedekken.
--
Date: Thu, 31 Jan 2002 11:17:47 +0100
From: BusyBee <beemaster@beaware.be>
Subject: De macht der gewoonte
Bee-line essay, "De macht der gewoonte", released on 31/01/02 at 11:14
We spreken er nogal gewoontjes over, staan er niet bij stil welke
impact gewoontes hebben op ons dagelijks leven.
Stel je nu even een dag voor zonder (en laat ons die gemakshalve dag 1 noeme
n).
's Morgens te laat opstaan omdat je ingebouwde klok niet meer werkt,
nog een kwartier verliezen met je af te vragen of je je eerst zult
scheren of eerst je tanden zult poetsen en dan douchen.
Maar dat is nog maar het begin.
Wanneer de kleine of grote ontlasting, welk ontbijt, op welke stoel
aan tafel ga je plaatsnemen, zet jij of iemand anders de vuilzakken
buiten?
Heb je al of niet een ochtendhumeur? Neem je de auto of het openbaar
vervoer naar je werk?
Beslis je om te vroeg of te laat op de werkplek te verschijnen?
Welke smoes verzin je, wie begroet je vriendelijk op kantoor, waar
begin je het eerst aan?
En zo verder, en zo ...
Als na een vreselijk zware dag de avond is gevallen, je de beslissing
neemt dat het genoeg is geweest, sta je voor de laatste maar niet
onbelangrijke keuze:
Aan welke kant van het bed leg je je vermoeide lichaamsdelen neer om
te genieten van een vredevolle welverdiende nachtrust?
Zoals jullie merken, word je de godganse dag door geplaagd met kleine
en/of grote te maken keuzes om de chaos van het dagdagelijkse leven
het hoofd te bieden.
Stel je voor dat je op dag 2 de beslissing neemt te wennen aan je
keuzes van dag 1.
Alras merk je dat uit wat je éénmaal hebt gedaan nog zo maar geen
gewoonte groeit.
Neen, een gewoonte aanleren vraagt tijd.
Het is pas als een gedragspatroon uitgevoerd wordt zonder nadenken,
als het ware een tweede natuur is geworden, dat je kan spreken van
een gewoonte.
Vanaf dan geeft het je leven structuur en vorm, een comfortabele
zekerheid, een rustgevend kader.
Nochthans is aan de macht der gewoonte een dilemma verbonden.
Gewenning kan immers ontsporen tot afstomping als je slaaf bent
geworden van je gewoontes.
Zo nu en dan je eigen gewoontes in vraag stellen, lijkt mij niet onverstandi
g.
En dan zijn er nog de befaamde slechte gewoontes, die mij zeker niet
vreemd zijn.
Maar goede of slechte gewoontes, één ding staat vast.
Prijs je gelukkig.
Niemand kan gewoonweg zonder.
"Alzheimering" (*)
Alz je vandaag vergeten bent wat er gisteren is gebeurd
alz iedere nieuwe dag je hele leven wordt
alz je leven een keten is van één-dagen lang
dan is hij je trouwe leefgenoot
die dag na dag het licht wat verder dimt:
Avondschemering
tot het nachtelijk duister valt
over de dag,
je laatste dag.
---
(*)
om ze zeker niet te vergeten en de herinnering levend te houden
opgedragen aan hen die onmachtig zijn geworden in de gewoonte
--
_giedo
<mailto:giedo@beaware.be>
be.aware
human beings on the electronic frontier
http://www.beaware.be/
Last updated on 4 Feb 2002 by BusyBee